Kaaz log

K's slaapfeestje

2011-12-01T10:28:00.001+01:00

Laat ik met het eind beginnen. Ze waren om 7 uur pas wakker. Eerlijk is eerlijk, dat viel alles mee. Je hoort zat verhalen over toestanden met kinderen die om 5 uur ’s ochtends al door je huis stuiteren. Dat was zeker niet het geval.

Dat ze pas om half 4 allemaal stil waren is daar wellicht de oorzaak van. En dat ze pas stil werden toen F. er met zijn slaapzak tussen ging liggen geeft aan dat kinderen van 9 en 10 veel meer energie hebben dan ik ooit had kunnen verzinnen. Want als ik dat ook maar enigszins had verzonnen was dat hele F**ing slaapfeestje er van z’n lang zal ze leven niet gekomen.

En dat terwijl het in den beginne nog redelijk hoopvol leek. Ze hadden schreeuwend en tetterend The Voice gekeken, we hadden bij iedereen een valeriaantje door de appelsap gedaan (geintje… al was het waarschijnlijk een briljante oplossing geweest) en de bedden in de woonkamer waren zonder noemenswaardige gevechten verdeeld. Dus om half elf togen F. en ik redelijk opgewekt naar boven. Wij zetten onszelf met boek en angry birds in bed, rekening houdend met nog een uurtje of anderhalf rellen. Hoe naïef kan je zijn?

Binnen het uur meldden zich 3 verstandige kinderen (de welbekende afhakers) bij ons bed met het verzoek boven te mogen slapen. Er bleven er 5 over die beneden vooral het stuk ‘feestje’ van het ‘slaapfeestje’ heel serieus namen. Af en toe sukkelde één van ons in slaap om weer wakker te schrikken van aanzwellend geluid vanuit de woonkamer. Het kwam in een soort van golven. Eén van de jongens maakte dan een stomme grap, de meisjes gingen daar nog stommer om lachen en vervolgens schreeuwden de jongens tegen elkaar hoe leuk deze grap was geweest. Het deed denken aan vroeger, toen we nog babies hadden. Dat je in bed ligt, alert op ieder geluidje, met de mantra ‘val in slaap kleintje val in slaap kleine baby val nou in slaap klein monster’ in je hoofd, en dat je dan voor je gevoel, ondanks alles, nét in slaap bent gesukkeld als het geluid uit de babykamer aanzwelt tot een serieus niet langer te ontkennen gekrijs. De baby blijkt niet te slapen. En ik denk dat iedere jonge ouder het met mij eens is dat de week waarin het erop gaat lijken dat die nachtelijke toestanden voorbij zijn één van de grootste zegeningen is in het jonge ouder bestaan.

Anyhow. Na 3 uur welverdiende rust moest er één plassen en had de rest trek in een boterham. De ochtend bestond uit het per sms geruststellen van de verschillende moeders dat zij echt niet de enige waren met een grijzig uitgeput kind op de bank.

V. vond het fan-tas-tisch. Dat is mooi want tot zover het hoofdstuk slaapfeestjes.

K's gesnuffel

2011-10-23T22:45:00.003+02:00

Lieve V.'tje,

Morgen is het zover, dag 1 van je schoolloopbaan. Waar je je, naar alle waarschijnlijkheid, aanstaande donderdag al van afvraagt of je echt iedere dag moet. Ja schat, iedere dag. Voorlopig nog even.

Je kroop vandaag bij mij op schoot voor een knuffel en ik snuffelde wat rond in je nekje. En ik mummelde iets van 'mmm... geen babietje meer, mmm... geen peutertje meer... mmm'. 'Dan moet er een nieuw babietje komen', opperde je. Zeker niet. Jij blijft de kleinste van het stel, en zo af en toe grijp ik je op schoot en snuffel ik rond in je nekje, zoals ik al deed toen je nog een babietje was . Je knikte instemmend. Het is een goed plan.

Je bent toe aan school, zoals we dat een tijdje roepen, zoals beaamd wordt door de juffies van het kinderdagverblijf en zoals ook de juf van groep 1 bevestigt na een paar middagen wennen. Je bent gretig, op zoek naar nieuwe dingen, niet bang om in het rond te kijken. Je kijkt de wereld in en vraagt wat er voor je bij is. Je maakt contact, bent nieuwsgierig en duidelijk over hoe je het graag wilt. Je bent toe aan school.

En wat fijn is, is dat er op school iedere dag weer een hele hoop jongetjes zijn. Want ooohhh wat heb je af en toe behoefte aan jongetjes. Jongetjes om mee te rennen. Jongetjes om mee te knokken. Jongetjes om mee te gillen. Jongetjes om mee te voetballen. Jongetjes om mee te gooien. Jongetjes om mee te stoeien. Oerdriften die vervult moeten worden maar waar je zussen hun keurige neusjes voor ophalen.

Je wereld gaat groter worden kleine man. En daar gaan we weer, het inmiddels bekende maar nooit beminde loslaten klopt weer aan de deur. En tja, het is toch zo dat je als nummer 3 net wat minder toestand veroorzaakt met deze stap dan nummer 1 deed. We zijn toch al een beetje door de wol geverfd geraakt. Been there, seen it. Al heb ik me daar wel vaker in vergist.

Ik gun je een vrolijke fijne wereld waarin iedereen je met open armen zal ontmoeten omdat jij dat leuke ventje bent met die blonde krullen waar ze op zaten te wachten. En ik weet ook dat het anders zal zijn. Vergeet dan niet dat ik je op schoot zal grijpen en in je nekje zal snuffelen. Gewoon omdat dat fijn is.

K's ruimtelijke inzicht

2011-10-01T23:14:00.000+02:00

Ik kan maar het beste meteen met de deur in huis vallen: dat is niet al te best.
Helaas. Want ik zou echt heel graag een drommels goed ruimtelijk inzicht hebben. Dat je 1 keer een vluchtige blik op de kaart werpt en vervolgens gewoon de weg vindt. Of dat je zo quasi nonchalant om het hoekje kijkt en meteen ziet dat de bank die draai prima kan maken en dat dat dan ook nog waar blijkt te zijn. Of dat je als de bank de draai niet meteen kan maken nog 3 verschillende manieren kan verzinnen waarop het waarschijnlijk toch wel kan. Maar helaas.

Wat ik wel heel goed kan is knopen hakken. Over waar we naar toe gaan op vakantie. Over dat jurkje of die schoenen. Of over de koelkast die vervangen moet worden. Op het moment dat de teller op minimaal 28 jaar staat (als het niet meer is), het water permanent onder in de koeling staat, we al jaren klagen over te weinig vriesladen en de Wehkamp een korting geeft van 25% heb ik de knoop snel gehakt. Wiehoe een nieuwe koelvriescombinatie voor in de schuur met 3 vriesladen, 3!!!

"Zeg schatje, hoe hoog is die nieuwe koelkast?"
"Stond er niet bij volgens mij... ach in het ergste geval past de magnetron er niet meer bovenop."

Gister werd hij bezorgd. De bezorgjongens schoven hem scheef de schuur in, wilden de draai maken om de koelkast rechtop te zetten en klemvast. Scheef in de schuur, geen beweging meer te krijgen in die hele koelkast. Eén van de jongens legde moedeloos zijn hoofd tegen de koelkast aan. Ja jemig, het was vrijdag einde van de dag, hij wou ook naar huis. F. nergens te bekennen (zat ergens in Dld te bieren ter ere van het jaarlijkse dispuutsuitje), ikke vrouw alleen, 3 onzelfstandige kinderen, dacht alleen maar: "boehoe ik wil deze nieuwe koelkast in mijn schuur!" "Maar hoehoe???" De bezorgjongens zagen het lijk al drijven en duwden de ontvangstbevestiging onder mijn neus, of ik even wilden tekenen. Gekke gerritje dacht ik, eerst een oplossing voor dit inmense probleem, no way dat ik zometeen een mega koelvriescombinatie in mijn iemiemienie keukentje heb staan.

Gelukkig zaten wij nog midden in een roseetje op een kleedje en kwamen daar mijn bijdehante buurvrouwen aangesneld, van wie er één gespecialiseerd is in het verzinnen van creatieve oplossingen voor onmogelijke toestanden. Ze ging direct helemaal los: dat er dan maar een stuk uit het plafond gezaagd moest worden, of één van de bezorgjongens misschien een decoupeerzaag bij zich had, en dat ik als koper natuurlijk geen boodschap had aan het feit dat het vrijdag einde van de dag was en of ze het niet nog eens andersom konden proberen met de deur naar het noorden en... Ik stond er een tikje appelig bij dat moet gezegd worden, de bezorgjongens zagen er niet veel beter uit.

Toen kwamen de buurmannen. Die bekeken de toestand, hoorden de wild west ideeën van de creatieve buurvrouw aan en zeiden resoluut: "We moeten graven." En zo geschiedde. Ik stuurde de bezorgjongens naar huis, reikte de schep aan, smste F. over wat gaande was en hoen ruimtelijk rund ik weer was geweest en bleef op afstand. Buurjongen B. zat er op zijn hurkjes bij en hoopte hard op een spannende schat maar het bleef bij een briljant idee, een kwartier werk voordat de koelkast zijn draai kon maken en vervolgens stond als een huis.

De magnetron past er overigens niet meer bovenop. Op een haar na uiteraard.

K's dikke tranen

2011-09-30T11:07:00.003+02:00

40 jaar groeien

2 uur en 33 minuten zagen

Crimineel is het.

Het enige maar dan ook enige goeie nieuws is dat ik het kleedje met het roseetje beter kan zien liggen vanuit het zolderraam...

CitatenK's

2011-09-06T22:40:00.000+02:00

V.'tje en ik zitten in het bubbelbad.
De bubbels zijn er nog niet dus we darren wat rond in het bad.
Als de bubbels aan gaan schiet V.'tje het bad uit.
Hij kijkt over zijn schouder en roept:
"Mama! Wat wordt dat?"

K's bezwaarschrift

2011-08-17T21:34:00.002+02:00

Een weergave van het gesprek tussen mijzelf (hierna te noemen K.) en de mevrouw van de gemeente (hierna te noemen MvdG), een afgevaardigde van de mediation club die je eerst door moet voordat je bij de bezwaarcommissie terecht komt:

MvdG: “Wij hebben u uitgenodigd om te praten over uw ingediende bezwaarschrift”.

K: “Ja dat klopt”
MvdG: “Uw bezwaarschrift ligt hier voor mij”.
K: ….
MvdG: “Kunt u mij even vertellen wat er in uw bezwaarschrift staat?”
K: “Uuh, u vraagt mij nu om te vertellen wat ik u opgestuurd heb en wat u daar voor u heeft liggen?”
MvdG: “Ja. Graag”.

Ik wil natuurlijk niet direct mijn eigen glazen ingooien door te vragen of ik soms tentamen kom doen. Aldus aldoende, ik vertel de mevrouw van de gemeente wat er in het bezwaarschrift staat dat zij voor zich heeft liggen op de tafel.

MvdG: “Tja, het is dan wellicht zo dat de wortelopdruk misschien nu nog wel meevalt maar die wordt hoogstwaarschijnlijk de komende jaren erger en erger”.

K: “Dat is mogelijk. Maar goed, het blijft een parkeerplaats en geen voet- of fietspad. Dat maakt dat het gevaar voor voetgangers en fietsers er niet is”.
MvdG: “Tja. Stel dat de wortelopdruk van dien aard wordt dat er echt daadwerkelijk stenen uit de bestrating worden geduwd…”
K: “Ja?”
MvdG: “Dan liggen er losse stenen op het plein”.
K: “Oei?”

De mevrouw van de gemeente knikt ernstig. Ze zet haar hand onder haar kin en start met nadenken.
Ik denk dat ik even moet wachten.

MvdG: “We kunnen natuurlijk kijken of we de bomen meer ruimte kunnen geven door stenen in een vierkant er om heen weg te halen, de reeds uitstekende wortels terug te dringen, zodat alles weer ondergronds plaatsheeft en dan in het gemaakte vierkant waar de stenen uit gehaald zijn wat heesters planten zodat je ook zeker weet dat er geen stenen meer in terecht komen want dat zou dan weer betekenen dat je terug bij af zou zijn wat natuurlijk zonde zou zijn, neemt niet weg dat er dan minimaal en maximaal 6 parkeerplaatsen geofferd moeten worden en de bomen eigenlijk te weinig ruimte hebben ook in de lucht waar de takken zitten zoals mijn collega’s onlangs hebben gezien toen ze zijn gaan kijken naar waar ik ze heen gestuurd had naar aanleiding van uw bezwaarschrift …”

Vol verbazing staar ik haar aan. Wauw. Wat een lange zin.

K: “Tja, nou, klinkt goed. Denk ik. Ik bedoel als de bomen dan kunnen blijven dan is dat toch wel wat ik graag zou willen. En de andere mensen in de straat ook”.
MvdG: “Dat moet het Wijkplatform dan wel betalen. En daar ga ik niet over”.
K: “Maar het kappen van de bomen kost toch ook geld, dat wordt nu bespaard”.
MvdG: “Dat is een ander potje”.
K:”…”

Ik ben niet zo goed met al die potjes van de gemeente dus om het geheel niet ingewikkelder te maken dan het al is hou ik even wijselijk mijn mond.

MvdG: “Voor nu is dit wel even genoeg. Ik heb het nodige uitzoekwerk te doen. Daar heb ik 1…2…3 weken voor. Het lijkt mij handig dat u mij belt want ik heb er een broertje dood aan als ik iemand moet bellen die de hele tijd niet bereikbaar is. Dat vind ik zo zonde van mijn tijd”.

Ze haalde me de woorden uit de mond maar ook dat hield ik wijselijk voor me.

K's net

2011-08-15T22:08:00.000+02:00

Met gezwinde spoed haastte ik mij naar huis. Het zonnetje stond te stralen aan de strakblauwe lucht. Fuck de voornemens over "alcohol door de week alleen als het echt niet anders kan", dit was een emergency in zijn puurste vorm: Carpe Diem! Zo vond ook mijn echtgenoot, die al met de fles onder zijn arm stond toen ik de keuken in stormde, en ook mijn favoriete buurvrouw die al met het heilige kleedje over het plein draafde. Deze 1e school- cq werkdag moest grondig afgesloten worden. Met een glas in de hand en de neus in de zon.

Hè hè, wat een genot na al die natte druilerige grijze prut dagen. We zaten heerlijk, buurvrouw en ik op het kleedje, buurman en F. in een tuinstoel naast het kleedje (mannen schijnen rechtevenredig met hun leeftijd af te nemen in lenigheid). De mannen babbelden over iets met een v, over de 1e wedstrijd van het seizoen die altijd op de 1e zondag van september plaatsvindt, over de wedstrijd van gister die al gespeeld was ook al was het niet de 1e zondag van september en over de bal die heen en weer ging), wij vrouwen babbelden over de dag van vandaag, de mensen die we hadden gesproken, de mensen die we niet hadden gesproken en de mensen die we vooral niet hadden willen spreken.

De kinderen darden over het veld, deden een koprol en een radslag, stootte een teen, aten een chippie en zeurden om eten. Helaas was het daar zeker niet de tijd voor. De mannen stonden op om buurman 2 te helpen (zo zijn wij in de straat, staan altijd voor elkaar klaar) met het verbouwen van zijn tuin en buurvrouw en ik verschoven ons kleedje een stukje achter de zon aan en schonken nog eens wat in. We rekten ons uit in de zon, vergaten de tijd en ik vond het ineens prima dat de kinderen een filmpje gingen kijken. De mannen kwamen weer terug, babbelden over iets anders met een v, over een bamboehengel, een uitschuif telescoop hengel, een vergunning en een goede plek.

En toen... stonden buurman en F. op en gingen aan het eten beginnen. Buurvrouw en ik keken elkaar tevreden aan, wat hadden we dat weer goed voor elkaar. Toch?

Tijdens het eten, wat nogal gehaast verliep, zag ik in mijn ooghoek buurman 2 klapstoelen tegen onze schutting zetten, ik zag F. knikken en nog wat mosselen wegdauwen, de buurman zei iets in de trent van 'zo terug'. En terwijl ik mijn mond leeg at om te kunnen vragen wat wij met die stoelen moesten werd ik gekust: "het is wel goed toch, dat we even gaan vissen?"

Ik haalde adem, keek om mij heen en zag 3 onzelfstandige kinderen, de puinhoop van een haastig diner en geen man. In geen velden of wegen te bekennen. De hengel was ook weg.

K's niet geschreven vakantielogjes

2011-07-24T23:14:00.006+02:00

Bij thuiskomst een opsomming van zaken waar ik een bijzonder leuk logje over had kunnen schrijven tijdens de vakantie (2 weken een familiecamping in Italie en 1 week onze vertrouwde wintersportplek en -gezelschap alleen dan in de zomer) ware het niet dat ik op vakantie was:

1. Men neme de blijdschap om de aankomst van een gezin met luidruchtigere kinderen dan de onze. Daar waar wij vroeger kermend wegzakten in de stoel bij een zojuist gearriveerd stel met schreeuwende kinderen en samen allerlei briljante ideeën hadden over hoe je deze kinderen veel beter zou kunnen opvoeden dan deze jammerlijke ouders deden, veren wij nu op en kijken elkaar gelukzalig aan: We zijn gered, we worden overschreeuwd.

2. Dan hebben we het feit dat je zo goed kan zien aan een stel dat het de vader én de moeder zijn van al de kinderen die ze bij zich hebben. Met al die samengeraapte gezinnen van tegenwoordig kom je nogal eens wat gezelschappen tegen waarvan je denkt: Mmmm...zij is vast de moeder van allebei, hij is vast niet de vader van de oudste maar met de jongste doet hij wel wat kleffer dus of dat is zijn favoriete stiefkind of zijn eigen maar ja hij ziet er eigenlijk niet echt uit als vader en daarbij doen zij samen ook een beetje stijfjes dus waarschijnlijk wil relatie 2 ook niet echt vlotten wat statistisch gezien klopt aangezien meer 2e dan 1e relaties stranden, jaja.....zo dus. Een stel waar vanaf straalt dat zij samen deze kinderen hebben gemaakt gebaard en groot gebracht is slechts een stel met kinderen, met hier en daar een kibbeltje ofzo. Nou ja, anyhow, het valt gewoon op.

3. Inmiddels zou ik zeker een Atje kunnen vullen met wat er allemaal in een Toyota Corolla blijkt te passen.

4. Het hele fenomeen camping is natuurlijk enorm logwaardig. Ik bedoel, hoe exibisionistisch moet je zijn dat je op 2 middelgrote passen van de buren vandaan je hele hebben en houwen zit te doen. En dat dát dan vrij voelt terwijl er nergens een coniferenhaagje te bekennen is, sterker nog, als ik 's ochtends in mijn niemendalletje de tent uit stap roepen er 6 relatief vreemden goedemorgen. Ze zitten net niet dichtbij genoeg om mijn weinig frisse ochtendodeur te ruiken maar het scheelt werkelijk niets.

5. En dan nog mijn klacht over die opblaasbare tenten. Wij zaten er helemaal klaar voor. Nieuwe buren met tent. F. had een biertje uit de koelkast gepakt, legde de Telegraaf opzij en zei tegen mij: 'K. draai je om, dit wordt cabaret'. Tegen de tijd dat ik mijn boek weggelegd had en mijn Hartmanstoel had omgedraaid was die fucking tent al opgezet. De nieuwe buurman maakte net fluitend de laatste scheerlijn vast. Tering! Wat is dit? En mijn jeugdtrauma dan?

6. Tot slot zou ik inmiddels zeker een Atje kunnen vullen met wat er allemaal ten overvloede in onze koffers zat. Snotmiljaar wat kan ik slecht inpakken zeg. Ik heb me sufgeïrriteerd aan mezelf.

K's afscheid

2011-07-01T22:03:00.000+02:00

En daar sta ik weer. Met mijn dikke keel. Ik geef hem een hand en wil hem eigenlijk graag bedanken. Voor dat hij mijn meisje heeft leren lezen en schrijven. En dat hij er een leuk jaar van heeft gemaakt. Dat het best even wennen was voor haar in het begin, zonder al die knutsel en speeluurtjes, maar dat ze heel graag naar school ging het afgelopen jaar, en dat dat zeker ook door hem kwam.

De emotie in het moment overvalt me ieder jaar weer. De overgang naar wéér een jaar verder, afscheid nemen van het vertrouwde, loslaten, kleine meisjes worden groot, de volgende verandering.... Ik weet niet wat het is maar het maakt dat ik me weinig welbespraakt voel. Het enige wat ik eruit gepiept krijg is een lullig "bedankt".

Het valt hem niet op want hij heeft zijn eigen verhaal. Hij wil me graag vertellen hoe hij vanochtend een beetje overdonderd werd door ons meisje. Ze was zo verdrietig. En toen hij haar vroeg waarom ze moest huilen pakte ze hem beet en zei hem dat ze hem zo zou gaan missen.

Ik heb hem niet vastgepakt en ben niet gaan huilen. Heb het keurig gehouden bij het schudden van de hand en het lullige "bedankt". De volwassen versie van moeite met afscheid nemen.

K's salsa

2011-06-20T23:44:00.005+02:00

Ik had er erg veel moeite mee zaterdagochtend. Iedere keer als de zon tussen de hagelbuien doorpiepte maakte mijn hart een sprongetje: "O zie je wel, het wordt wel een zomerfeestje!!!" En als dan drie-en-een-halve minuut later de regen in bakken naar beneden kwam stortte ik me weer compleet gedesillusioneerd op mijn kooktaakje. Dat we 7 jaar geleden met een 6 uur oude wurm in de regen van het ziekenhuis naar huis gingen schaarde ik onder de vergissingen van moeder natuur. Op 18 juni is het natuurlijk warm en zonnig. Dus ik marineerde de garnalen en de kippetjes voor op de barbeque, ik maakte een zomerse salade met frambozen en stopte vooral veel tijd in het kleinsnijden van de mango voor de mangosalsa terwijl F. veel tijd stopte in het vijzelen van de vele kruiden voor de salsa verde. Heel veel tijd. Lekkere grote bakken vol salsa.

Dus. Het werd een binnenfeestje. De 7e verjaardag van E.

En dat gaf helemaal niets. Want kinderen geven niet om regen. Dus ieder moment dat het even kon spurtte de hele bende weer naar buiten om verder te gaan met pakkertje of om de hagelstenen op te vangen of om in de plas te dansen. En wij zaten met de grote mensen en heel veel wijn en bier lekker binnen. We kletsten een potje, we aten een taartje, we dronken eens wat, we roosterden de garnalen op de barbeque en de kippetjes in de pan, we aten de zomersalade en...

Nee dus! De in elkaar geploeterde salsa was mij geheel ontschoten! Hoe afschuwelijk was dat! Hagel en salsa. Een. Hele. Slechte. Combinatie.

Inmiddels weten we dat de salsa heerlijk is. Echt heerlijk. De mangosalsa doet het fantastisch met vis. De salsa verde is goddelijk op vlees. Ben benieuwd of we nog steeds zo lyrisch zijn over een week of twee, als we de bakken eindelijk leeg hebben....

K's rennende man

2011-06-12T23:12:00.000+02:00

Als trotse echtgenote stond ik veel te vroeg klaar op de afgesproken plek, 2 kilometer voor de finish. De kinderen papten aan met de politieman die zijn auto over dwars op de weg geparkeerd had om het doorgaande verkeer tegen te houden. Ze vertelden de politieman dat papa ook langs zou komen en dat papa kaal haar had. De politieman deed vanaf dat moment heel hard zijn best om papa te spotten.

Na een half uur kwamen er 2 hele snelle lopers en vanaf dat moment vroeg V.'tje zich ongeveer 2x per minuut ongerust af waar papa bleef. De politieman maakte enorm leuke grapjes bij iedere enigszins kalende man en nog meer dijenkletsers bij een neger met een enorm afro kapsel. Thank god was F. van de vlotte deze run en kwam hij na een kleine 3 kwartier langs zoefen. De kinderen blij, de politieman niet, kon geen kant meer op met zijn enorme gevoel voor humor.

Maar goed, nadat we vriend A. nog hadden toegejuichd was de lol voor ons er wel af. Op de één of andere manier is 8 km echt zo'n punt dat iedereen er op zijn ellendigst uit ziet. Dus we gingen huiswaarts.

Na een paar uur stapte Zoef de Haas de tuin binnen. Retetrots op zijn tijd. Enigszins veroorzaakt door het feit dat hij graag wilde winnen van zijn voetbalmaatjes maar dat slechts terzijde. Snel is snel. We genoten nog van wat gezinsgeluk alvorens hij plezier ging maken met diezelfde voetbalmaatjes bij een bbq en een avondjes stappen. Dat hij van zijn fiets viel op weg naar de kroeg is niet heel belangrijk voor het verhaal maar wel voor de day after.

Hij voelde zich wat stijf en verrot vandaag.
Ik zei nog zo... je bent geen 20 meer.
En ook geen 30 meer.

K's meegroeiklus

2011-05-23T22:44:00.023+02:00

Ja natuurlijk was het de allerhoogste tijd. Een joekel van een peuter in een ledikant van 'n metertje twintig is proppen. Maar omdat V.'tje toch het allerliefst op zijn buik met zijn billen in de lucht slaapt vond ik het nog altijd prima kunnen. En had ik dus geen enkele reden om mijn laatste baby richting een groot bed te haasten. Heerlijk toch. Mijn kleine mannetje.

F. verzon een manier om de druk op te voeren. Hij beloofde de commode én het ledikant aan zijn zwangere nichtje. Tja, dan heb je ineens een deadline waar niet mee te sollen valt. Al vond ik dat we nog best heel eventjes konden wachten. En vanwege dat enorme uitstelgedrag hadden we het de afgelopen week (de week van de deadline) heel erg druk met verschuiven, verven, veranderen en verplaatsen.

Vrijdagavond stond ik de babykamer in te pakken.
"Gosj", zei ik een tikje weemoedig tegen F.: "negen en een half jaar...."
"Er zit inderdaad een hoop stof op", merkte F. op, die de dingen soms net even anders bekijkt.

Om de grote beddenruil een beetje soepel te laten verlopen moest het juniorbed wat van E. naar V.'tje ging van imago veranderen (van een romantisch ijzeren meisjesbed naar een stoer ijzeren jongensbed) en het grote bed waar E. in geacht werd te gaan slapen van uiterlijk veranderen (van saai wit puberbed naar gezellig bloemig meisjesbed). En dan ga ik ineens bewegen, dan kan ik los met sjabloontjes, leuke kleuren, kwasten.

Missie geslaagd: E. in de gloria met haar bloemige bed. V.'tje (na even sputteren omdat hij ook van bloemen houdt) overtuigd dat zijn ijzeren bed echt alleen voor hele coole jongens is. Alle kinderen naar grote tevredenheid op zolder in bed gestopt.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ps. Ben net even gaan kijken boven. Blijkt het jong heel relaxed op zijn zij te slapen. Zou die slaaphouding op de buik met de billen in de lucht dan toch bittere noodzaak geweest zijn...

K's allerbeste moederdagkado

2011-05-08T21:17:00.001+02:00

Er was een fietstochtje naar het park.
De zon scheen.
De lucht was blauw.
We zagen een vogelnestschommel.

Die was heel lang bezet.
Dat vond ik logisch.
Maar ook heel vervelend.
Eindelijk gingen die ellendige kinderen eruit.
En E. won de sprint.
We pasten er met 4 in.
Eén mama en 2 meisjes naast elkaar.
Eén jongetje bovenop mama.
Want het was moederdag.
F. zette zijn voeten stevig in het zand.
En begon te duwen.
Hij hield het vol tot wij niet meer wilden.
En dat duurde heel erg lang.

K's rare fransen

2011-05-07T22:02:00.000+02:00

Iedere keer als wij door Frankrijk scheuren op weg naar de vakantiebestemming verbaas ik mij over dat ene verkeersbord. Ik heb het vermoeden dat een verkeersbord wordt verzonnen nadat een verkeersdeelnemer iets doet wat niet zo handig blijkt. Zo kan ik mij uitermate goed voorstellen dat de crash van een automobilist tegen een muur aan het eind van een straat die nergens toe leidt heeft gezorgd voor het plaatsen van het bord 'doodlopende weg' aan het begin van diezelfde straat. Of dat de complete chaos op een willekeurig kruispunt het begin was van de borden 'voorrangsweg' en 'u nadert een voorrangsweg' en de zeker niet onbelangrijke haaietanden. En voor de zoveelste keer een te hoge vrachtwagen klem onder een te laag viaduct schreeuwt om een bord 'niet hoger dan 3 meter 40'.

Dat zou dus moeten betekenen dat er ooit een fransman is geweest die op de autoroute met een gangetje van 130 kilomter per uur het stuur een flinke slinger naar rechts heeft gegeven en de auto piepend de oprit naar de snelweg heeft ingeslipt om tegen het verkeer in toch die pitstop te kunnen maken bij de Relais Total de la hupseflups. Het blijft typisch.

K's echtelijke uitspatting

2011-04-19T22:12:00.005+02:00

Zoals het een goed echtpaar betaamt hebben F. en ik zo hier en daar een echtelijke uitspatting. Wij vinden dat een leuke doch noodzakelijke onderbreking van het sloven, zorgen, werken, studeren, poetsen, koken, opvoeden, uitlaten, doorkammen, afvegen en uitbaggeren.

Zo gaan wij graag een weekendje lammen in de sauna, een nachtje dansen bij Armin, een sateetje eten bij Friends (wat op de één of andere manier altijd gierend uit de klauw loopt...) of we nemen de tijd voor een goed keukentafelgesprek wat altijd uitermate beter verloopt naarmate de fles leger raakt.

Dat goede keukentafelgesprek laat zich niet plannen. Want eigenlijk hadden we zaterdag overdag al genoeg gevierd, toen we een uitgebreid aantal keren geproost hadden op de 8e verjaardag van nichtje F. Maar thuis aangekomen, met de kinderen in bed en 2 flessen prosecco in de koelkast bleek de tijd weer eens rijp.

Dan praten we wat, we drinken een glaasje, we laten muziekjes aan elkaar horen, we delen gedachten over het leven, we drinken nog een glaasje. Naarmate de tijd verstrijkt en fles 2 ook leger raakt, worden wij steeds contenter met ons, met elkaar, met onze kinderen:
"wat doe jij dat toch goed liefje"
"nou jij kan er anders ook wat van"
"we hebben natuurlijk ook wel hele leuke kinderen"
"dat vind ik nou ook"
"..."

En helaas is de mate van content zijn een uitstekende graadmeter voor de hoofdpijn die ons de volgende ochtend te wachten staat. Een goede reden om het keukentafelgesprek te koesteren, maar voorlopig even niet.

K's witte lijst

2011-04-10T22:40:00.005+02:00

Soms is het tijd om hen die je het leven hier en daar makkelijk maken eens te tracteren. Dus op het moment dat wij onlangs voor de zoveelste keer een weekendje oppas konden reserven voor al onze kinderen omdat wij weer hoognodig een avondje moesten dansen, werd het de hoogste tijd voor een kleine tractatie. En wij kennen onze pappenheimers, zij houden van de kleinkinderen, de teckel, de caravan en de chinees.

Gister de wegbreng- en dansdag.
Het wegbrengen is probleemloos. "Gaan jullie ons missen?" "Neehee! Dahaag!"
Het dansen is heerlijk. Armin rules. Maar dat slechts terzijde.

Vandaag de uitslaap- en ophaaldag.
Bij het ophalen zit de tractatie in de planning. Een beetje op tijd richting de plaatselijke chinees, om een lekker hapje te knagen met elkaar en weer enigszins op tijd de terugweg te kunnen aanvaarden, het is tenslotte zondagavond, niet het handige moment voor een lange natafelavond.

De plaatselijke chinees blijkt een beetje overdonderd door ons, met ons velen, zomaar ineens, tussen het 'snel voor studio sport begint nog even chinees halen'- publiek door. De kaart wordt gebracht, het drinken wordt opgenomen en de chinees verdwijnt in haar afhaalbestellingen. Er komt niks, geen drinken, geen verdere bestelling, geen placemats en geen bestek. Bij een voorzichtige navraag komt de chinees weer tevoorschijn. Ze vraagt wie de Lotenwijn heeft besteld. Natuurlijk is het flauw om grapjes te maken over het geblek van de chinees maar we weten echt niet wat ze nou precies bedoelt. Een stevig stukje hints en we zijn eruit, de rode wijn is op, net als de witte wijn, de spa lood en de flisti. Maar het goede nieuws is, de bestelling is gemaakt, het drinken (wat ze wel hebben) onderweg en de kinderen gezellig.

Zelfs als al het 'snel voor studio sport begint nog even chinees halen'- publiek al lang en breed met de bakken nasi op schoot voor de buis zit, is er voor ons nog geen eten. Nichtje L. informeert steeds minder geduldig naar de status van het eten (het komt er echt zo aan) en de rest van de kinderen begint steeds luider de karaoke liedjes van Kinderen voor Kinderen door de plaatselijke chinees te schallen. Hoe gezellig is deze tractatie.

We hoeven niet lang na te tafelen om er een enorm latertje van te maken. De genodigden hebben wel lekker gegeten en ik hoef maar 30 euro te lenen van één der genodigden om de rekening te kunnen betalen. "Nee, geen pin of cledit cald, alleen papielen geld."

K's voorlichting

2011-04-02T00:42:00.001+02:00

Vanavond was het zover. DE VRAAG. Gesteld op geheel eigen wijze.
"Mama, hoe gaat dat eigenlijk? Vrijen?"
Zoals het een goede moeder betaamt werd ik wel een beetje overvallen. Want mijn kind is daar nog lang niet mee bezig. Of course niet. Maar eerlijk is eerlijk, het was een uitgelezen moment. Alleen zij en ik. In de auto. Oudste dochter met haar moeder. Op weg naar een avondje samen op de bank. Heel de ganse verdere familie weg. Uit logeren ende foetsjie. Dus ja, als het dan toch een keer moet. Dan maar nu.

Uhm... En nu?
Ik moest aan mijn moeder denken. Mijn moeder die altijd, altijd, altijd antwoord had gegeven op de vragen die mijn zus en ik verzonnen op dat vlak: "Mama, wat is pijpen?" Terwijl zij met haar enorm katholieke achtergrond de bibbers in haar knieën kreeg van die vragen omdat onze lieve heer zeer waarschijnlijk over haar schouder meekeek: "Gij zult geen vieze dingen aan uw kinderen vertellen!!!" En ze deed het toch. De held.

Dus ik zette de radio zachter en vroeg V. wat ze precies wilde weten. Ik bedoel, een beetje ins blauwe hinein uitwijden over de geneugten van het vrijen ging me net wat ver. En het bleek inderdaad met name gericht op hoe die kinderen nou toch in hemelsnaam ontstaan. Dus ik vertelde V. hoe vrijen in zijn werk ging, met de focus op de bevruchting. Een beetje vaag praatje zat er echt niet meer in want er werd vakkundig doorgevraagd:
V.: "En hoe komen die zaadjes dan uit de piemel?"
K.: "Als die op en neer gaat dan komen er op een gegeven moment zaadjes uit."
V.: "......."
V.: "Dus dan springt de man op en neer?"
Zo kwam het dat ik me op enig moment in de stilstaande auto bevond met mijn linkerduim en wijsvinger in de vorm van een rondje waarin mijn rechterwijsvinger heen en weer ging.

V. vroeg zich af hoe lang je dan moest wachten op een baby. Dus ik vertelde haar dat dat heel verschillend was. Bij de één was het zo gepiept, de ander moest 3 jaar wachten en weer een ander kreeg nooit een baby. Ik werd ook wel weer gerustgesteld. V. heeft nog niet het idee dat men ook vrijt voor de gezelligheid.... "En als je dan 3 jaar moet wachten? Ga je dan nog een keer vrijen?"

K's wc bril

2011-03-26T12:49:00.001+01:00

Het blijft een wonderlijk fenomeen, zo'n zonenkind. Bijna drie-en-een-half en ein-de-lijk zindelijk. Daar waar we bij de meiden gepast enthousiast waren bij het bereiken van deze mijlpaal hebben we nu een persbericht uitgestuurd en de vlag uit gehangen. Zeker aangezien hij volgens de normen van het consultatieburo al veel langer zindelijk was (omdat hij wel degelijk wist wanneer hij moest poepen), helaas alleen nog de verkeerde plek opzocht (zijn broek). Tja, zo kennen we er nog wel een paar.

Maar goed, het leed is geschied, hij heeft de smaak te pakken. Bij ieder onbenullig plasje wordt zeer actief en ingespannen uitgezocht of er ook nog gepoept moet worden, we kijken niet op een half uurtje meer of minder.

Ik kreeg vandaag echter wel het bange vermoeden dat we nog niet helemaal in de veilige zone zijn beland. Toen hij op de wc bril had geplast riep hij mij: "Maham, ik heb op het zadel geplast!"

De verwarring tussen wc en vervoersmiddel ligt op de loer.

K's ongenode gasten

2011-03-08T22:35:00.000+01:00

Het idee alleen al. Ik kreeg de koude rillingen over mijn rug. Niet weer. Wij hadden 3 jaar geleden ons portie wel gehad vond ik. Maar ja. Er was wel jeuk. Dus we vlooiden wat af op elkaars hoofd. Niets te vinden in die enorme haardossen. Geen beestjes, geen eitjes. Op internet vond ik dat spanningen heel goed de oorzaak kunnen zijn van 'jeuk op hoofd'. Aangezien mijn werk nogal wat spanning meebrengt de laaste tijd vond ik het een uitstekende verklaring. De jeuk op V.'s hoofd was daarmee niet verklaard, maar ik vond geen tijd in mijn drukke agenda om daar langer dan strikt noodzakelijk over na te denken.

De after holiday luizencontrole op school ging voorbij. Niets. De jeuk bleef.
Nog een keertje vlooien en gevlooid worden. Niets. De jeuk bleef.
En zondagochtend. Verdomd. Daar zag ik ze ineens weelderig tieren op het hoofd van V. En in dezelfde seconde dat ik hysterisch naar F. schreeuwde WAAAAAAAHHHHH LUIZEN!!!!! constateerde hij op E.'s hoofd dezelfde kermis. Ik greep V.'tje bij zijn lurven en IEIEIEIEIEEIEIEHHHHHH!!!!!

Levende beestjes op mijn schatjes. En dan durfde ik nog niet eens te denken aan mijn eigen onwarbare bos haar. O jasses, de jeuk werd ondraaglijk. Luizenshampoo. Wassen, kammen, wassen, kammen. Beddengoed, knuffels, jassen, wassen, wassen, wassen.

"Waar waren de kinderen gisteren?" vroeg ik F.
Want ja, het is natuurlijk wel zo charmant als je de direct betrokkenen even inlicht over de onhygiënische toestand die je kinderen wellicht achtergelaten hebben.
Ik belde op met het heuglijke nieuws.
"O nee", hoorde ik kreunen aan de andere kant van de lijn: "V. heeft hier gister geskeelerd."
"Uh... ja?" zei ik. Ik vond het een vreemd moment om gezellig te gaan keuvelen over wat de kinderen gister voor avontuurlijke dingen hadden ondernomen met elkaar.
"Met de helm van dochterlief op."
"Nou, uh... fijn", zei ik. Want ik was wel heel blij dat ze voor de noodzakelijke veiligheidsmaatregelen had gezorgd. V. is niet zo'n motorisch wonder als ze wat minder stevig staat.
"En?" vroeg ik: "Hebben jouw kinders ook jeuk? Kan je even bij ze kijken?"
"Ze zijn niet thuis", zei ze: "Ze zijn skeeleren.... met de helm op..."

K's nieuwe hobby

2011-02-27T13:40:00.000+01:00

Omdat ik nogal hysterisch ben met het op de hoogte blijven van de laatst binnengekomen mail, reactie, kennismakingsverzoek en allerhande logjes had ik lang geleden besloten dat ik genoeg prikkels binnenkreeg via mijn 4 verschillende mailadressen, LinkedIn en de grote blogwereld. Een rondje status checken langs de velden kost mij nu al gemiddeld een half uur. Laat staan als ik ook nog Hyves, Twitter, Facebook, Yfrog, Flowd, iPing, What's App en Tweetdeck moet checken. Mijn digitale wereld was prettig en overzichtelijk. En zo leefde ik bijzonder tevreden. Tot ik onlangs gevraagd werd waarom ik niet Facebook gebruik om te laten weten dat er een nieuw bericht staat op Kaazlog. Nou. Briljant. Dat ik daar zelf niet aan gedacht heb.

Gister heb ik mijn eerste voorzichtige stappen gezet in Facebook land. En weet je, het is gewoon hartstikke gezellig. Ik heb al 11 vrienden, ben nu eindelijk officieel getrouwd met F. (je moet wel allebei 'actief' zijn, anders blijk je weliswaar getrouwd maar met niemand), heb een prikbord en een zus, als ik zeg dat ik Armin leuk vind staat Armin de hele tijd op mijn prikbord dus dat zeg ik niet, en ik ben nu echt eindeloos aan het controleren of er nog iemand wat gepost heeft. De kinderen doen maar iets voor zichzelf en met F. communiceer ik via ons beider prikbord. Spitsvondig en scherp als we zijn. Het leuke is dat iedereen zich ermee kan bemoeien, dus voor je het weet heb je een enorm kringgesprek over een klein echtelijk misverstandje. Enig.... Geloof ik....

Eens kijken of de PR kant van het verhaal zoden aan den dijk gaat zetten.

K's spagaat

2011-02-25T23:11:00.003+01:00

En terwijl wij opgeslokt worden door die aandachtverslindende peuterpuber, wordt in de luwte ons oudste kind groter en groter. Soms probeert ze dat ons duidelijk te maken door wat voorzichtig te mopperen over haar spijkerbroek op hoog water en de knoop die niet meer dicht gaat. Maar ja, wij hebben natuurlijk geen tijd om daar op te letten. Druk als we zijn met corrigeren, interruperen, anticiperen, stoofperen en frustreren.

Dus toen ik onlangs thuis kwam en zag dat de bank helemaal gevuld werd door 1 enkel kind terwijl Nick en Simon luidkeels door onze kamer schalden moest ik dat toch eens van dichtbij bekijken. Welk enorm groot kind ligt er nou zomaar op onze bank en luistert naar Nick en Simon was de vraag die mij bezighield.

Ik tilde het dekentje op waaronder dit grote bankvullende kind lag. En ik geloofde mijn ogen niet. Daar lag mijn eerstgeborene. Mijn kleine zachte onschuldige baby. Het kind wat mijn moederhart had doen ontwaken. Wanneer was dit gebeurd? Wie had dit kind zoveel boterhammen gegeven dat er nu al dit van gekomen was?

V. keerde zich tergend traag om, keek mij zinloos lui aan, strekte haar hand naar de schouw uit en zei : "`Hé mam... de afstandsbediening?"

K's slag bij Nieuwpoort

2011-01-30T13:32:00.005+01:00

Het was pak 'm beet een maand geleden dat V.'tje zich realiseerde dat als hij niet gauw wat deed, hij zijn kansen op een lekkere dwarse peuterpuberteit verspeelde (ik bedoel, als fatsoenlijke kleuter kan je natuurlijk niet meer krijsend op de grond laan liggen omdat je koekje kapot is...). Dus terwijl F. en ik elkaar al trots op de schouders klopten, dat we het bij de derde toch echt leken te begrijpen, dat we deze kleine man zonder noemenswaardige problemen richting kleuterschool aan het loodsen waren, maakte V.'tje zijn plan van aanpak. En toen wij heel even de andere kant op keken ging hij los.

Ik moet zeggen... ik wist niet dat hij het in zich had.
Enorm.
V.'tje blijkt in staat om vanuit ieder onbeduidend voorval een opstand te veroorzaken waar de Slag bij Nieuwpoort bij verbleekt.
Als het mijn kind niet was zou ik er met diep respect naar kijken.
Maar het is mijn kind wel. Jemig. Wat een toestand.

Hij krijst en gilt als hij zijn zin niet krijgt, als hij zijn zin wel krijgt gaat hij gillen omdat zijn sok verkeerd zit. Hij wil niet uit bad, ook niet als het water weggelopen is, hij huilt alleen tranen met tuiten omdat hij het zo kouhouhoud heeft. Hij wil niet aankleden, hij wil naar beneden, maar niet bloot. Hij moet een andere luier, deze is niet goehoehoed. Hij wil zelluf zijn brood snijden maar hij krijgt het korstje niet doohoohoor. Hij wil zo graag liefde en aandacht maar kusjes doen pijhijhijn.

En wee je gebeente als er één van zijn 6 stuiterballen onder de kast rolt, iemand aan zijn zelfgetekende schatkaart zit, hij geen snoepje mag, je voor de tv staat als hij zit te kijken, hij mee naar buiten moet, je naar buiten gaat zonder hem, wee - je - gebeente.

Vrijdag in de supermarkt had V.'tje het toetje uit mogen zoeken. Zijn oog was gevallen op slagroomvla, de chocoladevariant. Aan tafel had hij er helemaal zin in. Zelf een bakje en lepeltje gepakt, de slagroomvla uit de koelkast. Hij was er helemaal klaar voor.

F. doet de vla in zijn bakje.
V.'tje kijkt,
kijkt,
kijkt van zijn bakje met de bruine vla naar het pak slagroomvla naar F.
"En nu de slagroom", sommeert hij.

Ik hoef waarschijnlijk niet uit te leggen hoe de situatie was nadat F. had proberen uit te leggen hoe het met de slagroom zat.

K's vijandige overname

2011-01-23T00:35:00.001+01:00

Het was net iets langer dan 10 jaar geleden dat liefste vriendinnetje S. (samen met nog 3 belangrijke anderen), haar handtekening zette onder het huwelijk van F. en mij. Dat was fijn want zonder haar handtekening (en die van die 3 belangrijke anderen) was het hele feest niet eens begonnen. Kort daarop fluisterde ze mij in mijn oor dat die handtekening ook een jaarlijks weekendje weg garantie was. Onafhankelijk van wat wij allemaal zouden produceren.

Dus zo kwam het dat wij onlangs voor de 10e keer met onze bloedjes bij ze voor de deur stonden. Daar waar het 10 jaar geleden enkel een klein schattig babietje en een pupperig hondje betrof was het nu een driekoppige draak en een chagrijnige oude labrador. En daar waar het 10 jaar geleden enkel liefste vriendinnetje S. en echtgenoot was die we overvielen stond nu zoon D. eens te aanschouwen wie er allemaal aan het speelgoed kwamen zitten wat van hem en zijn broertje was.

Het voelde een beetje als een vijandige overname, die hele toestand die wij daar naar binnen fietsten. Maar op één of andere wonderlijke manier vindt iedereen het leuk. De 5 kinderen (jemig, waar komen die allemaal vandaan??) hebben het gezellig, de 2 honden lebberen lekker aan elkaars oor (ook al zijn ze een tikje grijs aan de neus), de eindeloos geduldige voorwaarden scheppende liefjes weten tussen al het zorgen door te genieten en wij... Wij zijn zo gelukkig. Wij hebben gewoon een heel weekend voor onszelf. Helemaal voor onszelf. Dat is toch retechique als je inmiddels 3 kinderen en een hond ergens onder moet brengen.

K's st(o)ring

2011-01-03T22:03:00.000+01:00

F. had mij bezworen dat ik gerust de kamer binnen mag stappen als hij zit te mediteren. Nog steeds doe ik het liever niet want ik heb toch het gevoel dat ik ergens in stoor. Maar vanochtend was er een heilig moeten want de broek die ik na ernstig lang wikken en wegen had besloten aan te trekken lag op de strijkplank, en die staat naast F. zijn meditatiebank. Ik had het al even uitgesteld maar kreeg gewoon hele kouwe benen toen ik alleen in mijn sokken, string en bovenkleren mijn mascara op stond te doen. Dus hop dan maar, op mijn tenen sloop ik naar de strijkplank en met mijn rug naar F. voelde ik in het donker tussen de stapel schone kleren.

"Ja hoor", hoorde ik F. achter me, op een duidelijk harder geluidsniveau dan je verwacht van een mediterende man. "Dit is wel de bloody limit."

En zo bleek maar weer dat het begrip stoorzender voor meerderlei uitleg vatbaar is. Daar waar ik mijzelf behoorlijk storend vind als ik tijdens een meditatie binnenkom vindt F. het pas storen als ik gekleed ben in sokken, een shirt en enkelt een string.

K's feestdagen?

2010-12-30T21:37:00.002+01:00

Eigenlijk was het gewoon heel anders.
Al had V. wel een kleine klacht op 2e kerstdag: "Eten we nu alweer brood?"
Wat niet helemaal waar was want ik zat 2e kerstdag aan een voorzichtig beschuitje.
Aangezien ik op dat moment net 'aan de beurt' was geweest.
En de rest van de familie al wat verderop in het herstelproces zat.
Dus het kerstdiner werd uitgesteld.
En nog een dag uitgesteld.
En toen we ergens halverwege die week allevijf weer een redelijk rustige maag en darmen hadden ging F. los in de keuken.
Bereidde hij een exorbitante indische kerstmaaltijd.
Wat op zich best een risico was.
Maar het ging goed.
En het was heerlijk.

K's dooie rooie je weet wel kater

2010-12-11T23:01:00.000+01:00

Op weg naar bed zie ik hem weer liggen. Voor de zoveelste keer in de mand met sjaals, mutsen en wanten. Een plek waar ik hem niet wil hebben want al die wollige spullen zitten onder de rooie kattenharen na zo'n tukje. Dus ik zet mijn handen onder zijn billen en geef hem een zetje: "Kom op Harrie, eruit.." En in plaats van een geïrriteerde mauw van een warme logge kat die tegen zijn zin de mand uit springt geeft het beestje helemaal niet mee. Hij is koud. Hij is stijf. Hij is dood.

Na 14 en een half jaar is het zomaar ineens op. Stilletjes piept hij er tussen uit. Geen ziektebed, geen moeilijke beslissingen, geen echtelijke onenigheid over investeringsdiepte. En ook geen gewenningsperiode, geen afscheid.

Vanochtend hebben we Harrie begraven. In de tuin.
F. heeft een heel diepe kuil gegraven. V. en E. hebben Harrie in de kist verwend met een warme sjaal en muts (daar wassie gek op, dat mag duidelijk zijn) en we hebben samen de kuil weer dichtgemaakt en aangestampt.

Het verdriet van de meisjes gaat door merg en been. Er zit geen grote mensen relativering op. Dood is dood en dat betekent dat Harrie nooit meer terugkomt en daar moet je keihard van huilen. Boeien dat hij mooi is dood gegaan, niet heeft geleden. En dat enorme verdriet met grote tranen en snottebellen gaat hand in hand met spelletjes doen, koprollen maken en hard lachen.

Toen de kuil dicht was hebben we bij het graf Jip en Janneke champagne gedronken.
Op Harrie!

K's kom er eens kijken

2010-12-05T23:05:00.000+01:00

K's kookfeestje

2010-12-02T23:27:00.002+01:00

Het is van een klasse apart, het managen van een kinderfeestje. Zoals ik tegen een collega zei: "ik pers er liever een business plan voor 2011 uit..." Maar als ik dan een dag later kan terugkijken op een gezellige middag en een keiblij kind ben ik toch wel in mijn sas.

Het was dit jaar weer van bijzondere allure. Een kookfeestje, in eigen huis. Drie jongens, zes meisjes, drie gangen, een gevoelstemperatuur van min vijftien. Ik was Chef Snijden, Hakken, Koken en Bakken, F. was Chef Buitenspelletjes. Het duidelijk verdelen van taken tussen F. en mij stamt nog uit de tijd dat we ons huis gingen verbouwen en nog moesten trouwen. Samen klussen bleek onze aanstaande trouwdag ernstig onder druk te zetten. Zo werd F. projectleider benedenverdieping, ik projectleider bovenverdieping en trouwden wij compleet gelukkig en met elkaar. Maar dat slechts terzijde.

Het bleek een prima combi, de meisjes zaten eindeloos keurig de champignons, paprika's en ui in miniscule stukjes te snijden en tegen de tijd dat de beheersing van de jongens op was en de sperciebonen door de lucht vlogen bleek het een uitstekend moment voor een potje 'trefbal in de sneeuw'. En daar waar de meisjes bij het opeten van het hoofdgerecht heel geduldig de zelf gesneden champignons, paprika en ui apart schoven (want dat blief ik niet) vielen de jongens aan op de wraps zonder enigszins te proeven waar de vulling in hemelsnaam uit bestond.

Ondertussen koelden wij een verzwikte enkel (enigszins risicovol, buskruiten op een ijsglad plein) en blusten we een huis tuin en keuken brandje (het servetje kwam per ongeluk in de kaars en het jongetje in kwestie dacht dat 'uitblazen' een goede optie was).

Duidelijk merkbaar dat de rek eruit begon te raken propten we er nog een toetje in, schoven we ze allemaal nog wat zinloze give-away-rommel in de handen en hupsakee, tijd voor een rondje thuis brengen. Waarbij één van de feestgangers bij thuiskomst de legendarische woorden sprak: "Ik heb wel een beetje trek... "

K's brok

2010-11-27T22:16:00.000+01:00

En weer laat ik me verrassen.
Terwijl ik achteraan in het treintje de zoldertrap op loop.
Met in mijn handen het grote papa-en-mama-kado.
En voor de 9e keer heel hard ´Lang zal ze leven´ zing.
Weer ben ik verrast door de brok in mijn keel.
De brok waardoor ik niet verder kan zingen.
Maar een beetje murmel.
Iets wat lijkt op 'Lang zal ze leven...
...in de gloria!!!'

K's nakijken

2010-11-16T22:49:00.000+01:00

Men schrijve 16 november.
De dag dat de dochter slimmer blijkt dan de moeder.

Mijn F. is een telg uit een redelijk clever nest. Ik noem hem gekscherend wel eens 'mijn nurdje' maar dat is natuurlijk alleen gekscherend. Regelmatig bevind ik mij aan de overkant van de tafel, mijn uiterste best doend mijn echtgenoot te volgen terwijl hij geduldig uitlegt hoe de deeltjesversneller werkt, waarom geluid in golven komt of hoe je die godvergeten kubus van Rubik oplost. En altijd weer raak ik lost. Ik ga een beetje begrijpend knikken, hum wat quasi intelligent in het rond en denk na over het boodschappenlijstje.

Het is niet erg hoor. Ik heb weer andere kwaliteiten. Maar ik ga er wel graag vanuit dat ik mij in het goede koesterende gezelschap bevind van velen, waaronder mijn eigen kroost, die allen dezelfde afhaakneiging hebben. Altijd fijn om met meer te zijn.

Laatst deed F. een poging mij uit te leggen hoe het binaire stelsel werkt. Ook weer zoiets. Totaal onzinnig om daar tijd in te stoppen. Mijn brein is echt te klein om dit te kunnen snappen. Ik lachtte het weg en stapte zonder schroom over naar de orde van de dag. Tot vanochtend. Aan het ontbijt.

De meiden worden tijdens het wegstouwen van wat brood graag uitgedaagd met gezellige rekensommen. Voor E. van 0 tot 14, voor V. van 0 tot 100. Ik kan keigoed hoofdrekenen dus hoor het instemmend aan. Maar terwijl ik mijn cruesli fijn kauw hoor ik V. een antwoord geven wat echt nergens op slaat. "Heel goed", zegt F terwijl hij triomfantelijk naar mij kijkt. Ik verslik me, kijk naar V. die bijzonder trots vermeldt: "Dat is binair rekenen mam".

Men schrijve 16 november.
De dag dat de dochter slimmer blijkt dan de moeder.

Ik kan mijn moment ook nog herinneren. Het had te maken met wis- of natuurkunde. En ik was zeker al 14, maar misschien wel 16. En ik vond mezelf een hele peer...

K's studentenman

2010-11-03T21:10:00.004+01:00

"Nee schatje, ik haal de bloemen wel voor de 480e trouwdag van mijn ouders, dat kan wel even tussen hoofdstuk 4 en 5 door".

Altijd fijn.
Denk je dan.
Zo'n man die het thuis een beetje onder controle houdt tijdens het studeren.
Denk je dan.

Tijdens een gesprek met collega x gaat de telefoon. De telefoon staat op stil dus het gesprek wordt niet gestoord. Ik ben de enige die het doorheeft omdat mijn oog er op valt. Het is F. Ik neem niet op. Het gesprek is te intensief. De telefoon gaat meteen daarna weer. Het is weer F. Ik raak uit mijn gespreksconcentratie. En neem weer niet op. Vervolg mijn gesprek. De telefoon gaat direct voor de derde keer. Het is weer F. Er is iets aan de hand. Dat moet wel. Ik verontschuldig mij bij collega x. "Sorry. Ik geloof dat het echt moet". En neem de telefoon op.

"Ja?
Wat is er?"

"Nou... ik sta bij de bloemenwinkel.
En ik heb geen idee welke bloemen ik moet kiezen.
Ze zijn allemaal truttig."

K's wintertijd

2010-10-31T14:42:00.000+01:00

Ook al haat ik het ieder jaar meer dat de dagen kort en donker worden, deze eindeloze zondag is het echt de beste van het jaar. Ieder uur weer kijk ik op de klok en denk ik verbaasd "Ach... zo vroeg pas..."

K's pakezel

2010-10-30T11:00:00.023+02:00

Ik was tot nu toe erg in mijn nopjes met het speelgedrag van V.'tje. Daar waar zijn zussen verzuipen in de frutsels en prutsels, in ieder laatje kleine poppetjes, balletjes, knipseltjes bewaren, heen en weer sjouwen met knuffels in doekjes in koffertjes in mandjes in een emmer. Daar speelt V.'tje met samenhangend speelgoed. Hij speelt met auto's in de parkeergarage (heel soms mag Dora meedoen), hij speelt met de duplotrein op de duplotreinbaan (heel soms mag 'Swieber niet stelen' in het wagonnetje), hij speelt met een bal als hij wil voetballen. Helder duidelijk en bovenal overzichtelijk én goed op te ruimen.

Maar er komt verandering in. En of hij nou aangestoken is door het typische verzamelgedrag van zijn zussen of dat het een fase is (o alsjeblieft laat het een fase zijn) is niet duidelijk. Het feit is dat hij de hele dag, van hot naar her, in bed en aan tafel, een hele optocht aan vaste en wisselende contacten bij zich draagt.

Vaste prik is grote vriend de Lollifant (van de gelijknamige Pooh-film, bijzonder de moeite waard voor jonge kinderen én hun ouders, eerlijk is eerlijk, ik kan er geen genoeg van krijgen...). De nek van de Lollifant neemt inmiddels een ernstig dunne vorm aan aangezien hij al maanden en maanden onder de arm van V.'tje woont. En de rest van de speletoestand is afhankelijk van de bui van de drager. De 101 dalmatier pup die bij Lollifant hangt is sinds de afgelopen week in the picture. Een roze tasje met kastanjes heeft hiervoor het veld moeten ruimen. In zijn andere hand bevinden zich de afgelopen 2 dagen een gouden autootje en één of ander supermarktlokkertje.

En dat is hoe hij de dag doorloopt. En wee je gebeente als één van zijn favorites uit het oog raakt. Acuut! Grote paniek! Niemand de deur uit!

's Avonds, als de engel slaapt, peuter ik de kleine speelgoedjes uit zijn dichtgevouwen warme handjes en leg ze in het zicht op zijn commode. Dan kan hij ze in ieder geval niet per ongeluk opeten.

K's herinnering

2010-10-18T21:22:00.000+02:00

Toch geinig.

Dat ik me altijd zal kunnen herinneren dat F. op deze avond in 2007 er echt even uit moest en op het punt stond een potje te gaan poolen. En dat hij om half 8 besloot dat het wellicht niet verstandig was om te gaan.

Dat ik me altijd zal kunnen herinneren dat ik liefste vriendinnetje S. om half 8 smste dat ik een knapje en een klotsje had gevoeld.

Dat ik me altijd zal kunnen herinneren dat schoolvriend K. om een uur of half 9 belde om te vragen hoe het eigenlijk ging. Nou best zei ik nog. Want zo ging het. Al was ik het wel spuug en spuug zat.

En dan te bedenken dat ik altijd een beetje moest zuchten van mijn moeder die ieder jaar weer het verhaal vertelde van de boerenkool, de douche terwijl "je vader stond te stressen dat ik eronderuit moest komen" en de 'floep daar was je al diezelfde avond nog'- bevalling.

K's knarslapje (deel 2)

2010-10-10T13:43:00.003+02:00

Mijn knarslapje en ik, wij hebben het nog niet echt gevonden met elkaar. We vallen nu een krappe 2 weken samen in slaap en er is nog geen ochtend geweest dat we samen wakker werden. De eerste paar ochtenden trof ik mijn knarslapje keurig op het nachtkastje aan. Geen idee hoe het daar terecht was gekomen.

Vorig weekend werd het gekker. Mijn knarslapje lag niet op het nachtkastje, niet onder mijn kussen, niet naast mijn bed. Het enige dat ik me nog vaag kon herinneren was dat ik ergens 's nachts had gedroomd dat ik een stapel kleren stevig aandrukte. Beneden op de mat trof ik de factuur van de tandarts, een enorme stimulans om mijn knarslapje stante pede terug te vinden, anders kon dit wel eens een hele dure hobby gaan worden.

En zo kwam het dat ik de hele zaterdagmiddag besteedde aan het terugvinden van mijn knasrslapje. Gestuurd door de herinnering aan mijn vage droom zocht ik tussen de stapel onderbroeken, de t-shirts, de broeken, in de sokkenmand, bij het beddengoed, in de mand met skikleren. Alles moest van de muur, de stofvlokken vlogen in het rond, en passant stofzoog ik de dikke spin op, die het nachtkastje van F. bleek te bewonen, waarna ik de stofzuiger een half uur aan liet staan omdat ik bang was dat de griezel anders door de slang eruit zou kruipen. En langzaam bekroop mij het unheimische gevoel dat ik rare dingen doe 's nachts, en dat ik misschien wel mijn knarslapje door de wc had gespoeld.

Ik kocht de kinderen om, als zij het knarslapje zouden vinden mochten ze tv kijken mét chips erbij. Dus zij rolden over het bed, om te voelen of het echt nergens lag, kropen onder het bed, schoven alles nog eens opzij. Niets noppes nada. Gewoon van de aardbodem verdwenen.

Toch hield ik moed. Wie weet zou ik in de nacht een helder moment krijgen en zo in één vloeiende beweging mijn knarslapje onder uit tussen de weet ik veel wat vandaan vissen. En zo geschiedde.

Om half 5 in de ochtend strek ik me asociaal dwars over het bed uit en waar steek ik mijn teen in? Juist.

Samen wakker worden zit er nog steeds niet in maar sinds die barre zoektocht hou ik mijn knarslapje beter in het slapende oog.

K's meidenuitje

2010-09-26T14:22:00.001+02:00

We hebben 2 keer drie kwartier in de auto en Mega Mindy is onze vriendin.

V. hangt onderuit, zingt wat ingetogen maar zeer geconcentreerd de liedjes over de onbeantwoorde liefde van Mega Mindy voor hunk Toby. Je ziet aan haar gekwelde blik dat ze zich tot in haar tenen inleeft. Ik moet denken aan mijn tiende levensjaar, waarin ik vreselijk onbeantwoord maar zo overtuigd verliefd was. Heerlijk mezelf verliezen in de fantastische wereld die ik in mijn hoofd maakte.

E. kweelt vol overgave alles mee. Ze is bijzonder tevreden over haar zangkwaliteiten: "Moet je luisteren mama, mijn stem is net zo mooi als die van Mega Mindy, hoor je dat?" Ik hoor iets heel anders, maar dat is natuurlijk geheim. Ik moet denken aan mijn eigen jeugdige overtuiging, ik had ook zo'n prachtige zangstem, een ietwat vertekend zelfbeeld wat mij veel plezier heeft gebracht.

Eén moeder, 2 meiden, ieder met een eigen film in ons hoofd scheuren we luid zingend over de weg.

K's mooie kapotte kind

2010-09-23T13:23:00.001+02:00

Nou ja.
Zo dus...

K's als...

2010-09-17T22:13:00.001+02:00

... als ik nou niet de was nog even snel naar boven had gebracht, dan had ik niet geroken dat hij een poepluier had en dan had ik hem gewoon in zijn bedje laten liggen, was ik even snel op en neer gegaan om de meiden te halen...
... als ik nou niet zo had lopen dralen met de kinderen maar gewoon meteen in de meute mee was gelopen het schoolplein af...
... als ik nou niet Lollifantje voor hem gedragen had was hij misschien met zijn hoofd op de knuffel terecht gekomen...
... als, als, er is geen als...

Het is niet meer te keren. Daar waar V.'tje om 3 uur nog gaaf en heel was, was hij 20 minuten later kapot en gehavend. Een struikel over niets en een val plat op zijn gezicht. Ik peuterde hem van de stoep en keek in een bloedende mond waar ik meteen 1 voortandje miste. De hysterie was groot, bij hem en bij mij. Een minuut later vond ik ons op de grond in de kleuterwc met een bezorgde kleuterjuf en een zorgzame moeder. Terwijl ik mijn tranen liet vallen op V.'tje zijn blonde krullen werd F. gebeld, de tandarts gebeld, het tandje gevonden en een ijsje gehaald.

En natuurlijk komt er langzaam rust als tijd verstrijkt, als papa arriveert, als de tandarts zegt dat het tandje er goed uit is gekomen, dat dit zo vaak voorkomt, dat het geen effect heeft op zijn grotemensentanden, als V.'tje weer begint met praten ondanks zijn dikke lip.

En V.'tje maakt het goed. Toen ik vanochtend zijn kamertje op kwam stond hij in bed en zei hij op zijn eigen relaxte 'dude' manier: "Hé mam... m'n tand is deruit".

Ik ben nog even druk met het vervangen van het plaatje. Mijn kleine mannetje met die prachtige witte ronde voortandjes moet plaats maken voor een boevenkoppie met een gat in zijn mond. Dat is het plaatje voor de komende jaren, het is net zo lief, het zal echt wennen. Maar niet zonder pijn in mijn hart.

K's knarslapje (deel 1)

2010-09-09T22:50:00.002+02:00

Onze eigen tandarts was een beetje moe geworden van al die tanden dus vanochtend hadden we een vervanger, of een collega, of een waarnemer. Anyhow, het was een enthousiaste jonge wilde tandarts. Nu ben ik over het algemeen helemaal vóór enthousiaste jonge wilde mensen maar in het vak van tandarts vind ik dat een tikje minder nodig. Zeker als hij enthousiast jong en wild in mijn mond aan de slag gaat.

Serieus, de bloedspetters vlogen in het rond. Hij had het helemaal naar zijn zin met mijn enorme tandsteenaangroei en teruggetrokken tandvleestoestanden. Hier een drilboor, daar een haak, nog even met de zaag, stukje flostouw en hopseflopse daar zit ook nog wat. Ondertussen vloog de goede raad mij om de oren. Stukje spoelen met dit, stukje flossen met dat, niet te scheef en niet te hard, en zo niet dan gaan je tanden vanzelf loszitten. Een enorm plezierig vooruitzicht wat mijn tandartsbezoek in één klap bijzonder de moeite waard maakte.

Tegen de tijd dat ik voor lijk in de stoel hing zette hij mijn schoongebeitelde tanden op elkaar: "Knars jij?"
Jazeker meneer de enthousiaste jonge wilde tandarts, al jaren, maar mijn oude lieve zachte tandarts vond dat helemaal niet zo'n probleem. "Knakt jouw kaak wel eens?" Uuh... ja, best vaak eigenlijk en dat is fascinerend raar en niet fijn.

Nou dat beaamde de enthousiaste jonge wilde tandarts. Dat was niet fijn en zeker niet goed en dat was net als een tennisarm, of knakvingers en dat ging van kwaad tot erger als je er niets aan deed en straks komt er een dag en dan is je kaak helemaal uit vorm gezakt. Maar... godzijgeloofd... er is een remedie.

Over 2 weken mag ik terug om gips te happen voor mijn eigen knarslapje. Ik hou jullie op de hoogte.

K's verlegenheid

2010-08-22T17:34:00.000+02:00

Na ruim 5 jaar neus snuiten, amandelen wegsnijden, niks ruiken, oorpijn, foto's maken, antibioticakuren en het betere neusstofzuigerwerk zat onze KNO arts met zijn handen in zijn haar. Hij wist het niet meer en besloot dat het tijd werd voor een bezoekje aan een serieuze professor kinder KNO arts. Ik was het daar helemaal mee eens. Want het is namelijk echt heel vreselijk erg en ook al veel en veel te lang. Dus jazeker moet daar een zeerweledelgeleerde professor naar kijken. Een huistuinKNO arts is natuurlijk niet goed genoeg om ons gigantische snotprobleem op te lossen. Ik hou namelijk niet van snot. Echt niet.

Met de uitnodiging van de professor in de ene hand en een nerveuzig kind in de andere hand liep ik het kinderziekenhuis binnen. Eindelijk zouden onze problemen echt aangepakt worden. Na jarenlang getob.

In de wachtkamer kreeg ik langzaam maar zeker wat minder praatjes. De meest vreselijke aandoeningen werden over mijn hoofd uitgewisseld door moeders van hele schattige kleine kindertjes. Jarenlange looporen, gehoorapparaten, het openklappen van een oor om bij de rotzooi te kunnen, uitgezogen holtes, poliepen, kystes, kwatsers en kwotsers. Godzijdank had ik een leesboek bij me waarin ik een half uur lang naar de zelfde zin staarde. "Ach", dacht ik nog: "dat beetje snot..."

Net voordat ik V. mee naar huis wou trekken ("We snuiten nog wel een keer extra schatje..") riep de professor ons binnen.

En het was goed hoor, dat de gezellige professormevrouw zich ontfermt heeft over V. haar snotprobleem. Want het is echt veel te veel en het klopt dat het al veel te lang duurt. Dus we gaan aan de bak. Weg met de snottebellen!

K's nieuwe look

2010-08-15T17:03:00.003+02:00

Ik vind ´m keimooi.
Toevallig.

K's vrede

2010-08-07T12:02:00.007+02:00

Het is vredig in huis. V. zit te tekenen, E. verft en V.'tje vermaakt zich via de verf en de treintjes met de legopoppetjes en de muziekinstrumenten. Dit soort vredigheid is zeldzaam en heerlijk. Een beter moment om mijn uitgescheurde stapel recepten netjes in de map te stoppen komt er niet dus ik schuif bij de meiden aan tafel.

Na exact 3 eneenhalve minuut houdt E. het voor gezien met de verf. Ze gaat met V.'tje spelen. Ik hum bedenkelijk. Dat wordt over het algemeen door V.'tje heel anders ervaren. Maar we zullen zien. Als het muziek maken overheersende vormen aan gaat nemen kan V. zich niet langer bedwingen en gaat ook zij "met V.'tje spelen". Ik schuif wat heen en weer op mijn stoel en neem me in stilte voor het deze keer aan de kinderen over te laten. Als zij denken dat dit kan...

Binnen no time willen ze alle 3 met dezelfde triangel spelen en rollebollen ze over de grond. Ik bijt op mijn lip en kijk naar buiten. Dan hengst V.'tje met een drumstok in V. haar oog. V. grijpt dramatisch naar haar oog, kijkt met haar andere oog naar mij, of ik graag even haar broer op wil voeden. Maar ik pieker er niet over. Ik zag dit al van mijlen ver aankomen. Los het maar op.

Als E. vervolgens over de pasgeverfde tekening van V.'tje wandelt en een heel spoor van rode vlekken op de vloer achterlaat kook ik over. Ik vlieg overeind en blaf ze allemaal naar buiten. Tierend prop ik V.'tje in zijn schoenen en duw hem achter zijn snikkende zussen aan. Opgesodehupsekeed! Eruit! Allemaal!

Grommend ruim ik de muziekinstrumenten, legopoppetjes, treintjes én verfspullen op.

Dat was toch weer 12 hele minuten jolijt ##?@*&%!!!

Ik stort mij weer op mijn receptenklus en dan slaat de twijfel toe. Het was ook wel weer een beetje van de onverwachten, die brute uitval. Ik steek mijn oor buiten de deur, hoor ik ze nog? Moet ik ze binnenhalen? Of in ieder geval even kijken waar ze uithangen? Of ze erg verdrietig en geschrokken zijn? Misschien ergens in een hoekje tegen elkaar aan zitten na te schokken?

Vanaf de slaapkamer kan ik buiten overzien dus vanachter het gordijn loer ik over het veld uit. En daar zie ik ze. Gedrieën op de grote trampoline, hand in hand, lachend en zingend aan het springen. Hun loeder van een moeder al lang en breed vergeten.

K's vrije avond

2010-07-31T21:30:00.007+02:00

Daar zaten we dan. We hadden al een avond met het bord op schoot voor de tv gezeten. We hadden al een avond een sateetje gegeten en veel te veel bier gedronken. We hadden al een avond een stoommaaltijd opgewarmd en een spontaan bezoekje gedaan. We hadden al een middag geshopt en wijn gedronken op het terras. En nu hadden we nóg een avond de tijd aan ons zelf. Jemig. Wat zouden we deze avond gaan doen. Zoveel mogelijkheden. Oneindig veel mogelijkheden. We konden naar de film. We konden naar de kroeg. We konden gaan sporten. We konden de stad in. We konden naar de sauna....

F. en ik keken elkaar een tikje wanhopig aan.

"Gosh", zei ik tegen F...."wat deden we vroeger eigenlijk met al die tijd?"
"Tja", bedacht F. "uhm... poe... vanalles geloof ik..."
"Wat dan?" drong ik aan.
"Nou uh... kindjes maken bijvoorbeeld."
"Oh ja", zuchtte ik, "dat kan niet meer".
"Zullen we maar een filmpje kijken dan?" vroeg F.

En dat is wat we deden.
En toen de film afgelopen was gingen we naar bed.

Vandaag zijn alle kinders weer thuis gekomen. Nadat we ze in bed gelegd hadden zakten we naast elkaar op de bank voor de buis. Een filmpje kijken. En nu de film afgelopen is gaan we naar bed. Net als gister.

K's vakantie

2010-07-25T16:19:00.029+02:00

Het was heerlijk.
Het was de vakantie van...

... de badmuts...

... en andere italiaanse mode...

... de voetbal...

... hitte...

... verbrand vlees...

... de tom tom...

... gelati...

... en het meer.

K's laatste week

2010-07-06T22:00:00.003+02:00

Ik ben zo ontzettend slecht in die laatste week. Die laatste week voor de vakantie. Jeetjemina wat zit ik mezelf in de weg met al die lijstjes in mijn hoofd, de was die op tijd klaar moet zijn, de kleren die de kinderen nog aan willen maar niet kunnen omdat ze ook mee moeten, de keuken die nog schoon moet, de boodschappen, de halve finale, de nieuwe oude auto, de...de...de... heremetiet wat een toestand.

En het is ook zo wonderlijk dat ik dan in eerste instantie een aantal dagen vrij plan voor we gaan, lekker rustig inpakken, je kent het wel. Maar op de één of andere manier zeg ik dan toch toe 2 dagen van tevoren een vergadering bij te wonen, en ach dat laatste MT moet ook nog kunnen op de ochtend voor vertrek. En ja hoor, daar zit ik weer te koekeloere met 3 lege koffers en nog 12 uur voor de deadline.

Gelukkig ben ik rete flexibel. Dus het feit dat we over 5 uur van plan zijn te gaan rijden en nu nog de keet vol hebben met oranje gekken deert mij om het allerminst.

Ik zeg `Ciao bella´s, prettige vakantie!´

K's weekaahhhh

2010-07-01T22:21:00.003+02:00

K's achterbank

2010-06-20T21:44:00.006+02:00

Het was een lang en wild weekend. Met feesten, fuifen en verjaardagen tot je er scheel van zag. En we rijden van de laatste fuif naar huis. De kinderen gebroederlijk op de achterbank. E. vredig op haar DS. V. vredig op haar DS. V.'tje vindt het te vredig. De zus binnen handbereik is de klos.

V.: "Hééé V.'tje! Niet doen!!"
V.: "Nou V.'tje! Hou op."
V.: "Rotzak!"
V.'tje: "Ik ben nietun rotssak..."
V.'tje: "Jij bennun rotssak..."
V.'tje: "........."
V.'tje: "Ik bennun koning!"

K's zondag

2010-06-13T21:26:00.004+02:00

Het is zondag, ik kijk de kamer rond en ik zie mijn gezin zoals we nu zijn. En ik vraag mij in stilte af waar de tijd blijft.

Was het niet gister dat ik met een dikke buik op de bank zat, E. eraan herinnerde dat we vandaag een afspraak hadden, dat ze zich zou melden op 13 juni 2004? En dat ze geen enkele sjoege gaf. Ze moest en ze zou haar eigen verjaardag krijgen. Niet die van haar opa, niet die van haar tante. Daar zit ze achter een telraam, 100 kralen te tellen, lekker op haar gemakkie: "47, 48, 49.... wat komt er dahan?"

Was het niet gister dat V.'tje nog een kleine kabouter was? Zijn flesjes achter elkaar leeg dronk en vol aanbidding naar zijn moeder keek. Nu zit er gewoon een 'surf dude' in de kamer. Met lange blonde krullen en een gebruind lijfje. Met praatjes voor 10 en een linkse trap waar Robben jaloers op is. Die alles 'zelluf' wil doen, tot en met de anitklitspray in zijn haar spuiten.

Was het niet gister dat V. voor het eerst naar school ging, dat ik haar met een grote brok in mijn keel overhandigde aan de juf, dat ze naast de juf het schoolplein op huppelde. En kijk nou, onze kleine 'nurd', op weg naar groep 5, helemaal geïntrigeerd door Rubik's kubus. En ze begrijpt het nog ook als haar vader haar uitlegt hoe ze deze kan oplossen. Iets wat mij nooit maar dan ook nooit gelukt is.

Was het niet gister dat F. een succesvol en ongelukkig projectmanager was. En kijk hem daar zitten. Achter zijn dikke engelse boek ´Cognitive Psychology´. Helemaal in zijn sas, op weg naar zijn volgende tentamen.

'Jeemig...' denk ik 'waar blijft die tijd?'

K's weekaahhhh

2010-06-11T22:50:00.003+02:00

Gelukkig heb ik een goed boek onderhanden, genoeg werk te doen, en de pc helemaal voor mezelf. Want gezellig een beetje kwartetten met F. zit er de komende weken niet in. Hij zit al te klappen op de bank, de eerste zichtbare tekenen van nervositeit. Vanavond loopt hij warm door de eerste wedstrijden te bekijken en schalt de froufrouzela door de woonkamer.

K's authenticiteit

2010-06-06T14:34:00.007+02:00

Ik doe een cursus. Over hoe je tegelijk vrouwelijk, leider en authentiek kan zijn. Dat lijkt mij wel wat. We duiken in de cursus in de theorieën en de papieren, in de vrouwen die ons voorgingen en de wijze heren die daar vanalles over schreven en bedachten. Op zoek naar onze eigen ik, en hoe we die eigen ik in kunnen zetten om daar te komen waar we willen komen. Een leuke prikkelende cursus.

Blijkt toch dat ik helemaal niet naar Den Haag hoef te rijden om les in authenticiteit te krijgeen. Krijg ik ongevraagd even een staaltje 'hoe combineer ik vrouwelijkheid en leiderschap zonder mezelf enig geweld aan te doen' om mijn oren van mijn eigen dochter.

Het was het weekend van de dansshow van V. Een 2 uur durend, wervelend optreden van de dansvereniging waarbij ook V. 2x5 minuten podiumtijd krijgt met haar kleine meisjes jazzdansgroep. Allemaal heel serieus met strakke pakjes, ingevlochten haren en glitter make up. E. en ik brachten V. naar de generale repetitie.

E. had zich die ochtend zelf aangekleed, wat zoveel betekent als alle lievelingskleren aantrekken zonder je iets aan te trekken van de kleur en/of stijl. In E. haar geval is dat een roze/wit gehaakte jurk, een rood shirt en een geel/paars gestreepte legging. Ze had haar eigen trommel omgehangen, een trommel gemaakt van een lege druivendoos vol bierdoppen, waar ze met 2 takken, die diende als drumstokjes, bij voortduring op trommelde.

En daar stond ze, midden tussen al die kleine dametjes met hun strakke pakjes, ingevlochten haar en glitter wangen. Compleet zichzelf te zijn met haar vrouwelijke outfit en haar trommel. "Mama!" riep ze terwijl ze me dwingend aankeek: "V. is klaar, we gaan!"

K's skivakantie

2010-05-12T23:33:00.009+02:00

Het was ff rijden (weliswaar comfortabel) maar daar was het dus wel mooi weer.

En believe it or not, we hebben ook nog geskied.
Alleen niet 's middags.

De middag was voor de
oinke
toinke
toinke
toink.

K's comfortabele reis

2010-05-11T20:18:00.003+02:00

Sinds wij geswitched zijn van een leven als Dinkies naar een leven als Hospita & Student is er natuurlijk het nodige veranderd. Zo is de poets ontslagen, doen wij enkel nog boodschappen bij de Nettorama en spelen de meiden 's middags thuis in plaats van bij de BSO. Wij letten een beetje op de kleintjes zeg maar. En daar hoort natuurlijk bij dat de BMW verkocht moet. Want een BMW is nogal exorbitant voor een studentje. Zeg maar bijzonder exorbitant.

Maar ja, ook in autoverkoopland is het nog steeds een tikje crisis, een BMW is niet zomaar hatsiekiedee verkocht (en we doen hem natuurlijk niet weg voor een schijntje, mijn studentje moet er nog een hele studie Psychologie van kunnen betalen...). Dus noodgedwongen moesten wij met de BMW op skivakantie. Ik realiseer me dat dit heel vreemde informatie is na bovenstaand intro: studeren, bezuinigen, BMW verkopen en dan zomaar een skivakantie in mei uit de hoge hoed getoverd, op zijn minst vreemd inderdaad. Anyway. Zo was het dus. En het was me toch comfortabel.

Op leren stoelen, met armleuning, in ligstand (uiteraard alleen de bijrijder), automaat, hoog gezeten, ZOEOEOEOEFFFFF....

En dan nog één keer mijn hysterische blijdschap over vriend tomtom. Dat had toch een hoop echtscheidingen kunnen schelen de afgelopen 60 jaar. Het enige wat je nog hoeft te kunnen als vrouw is de gewenste eindbestemming correct intypen. Ik zeg appeltje eitje.

K's rouw

2010-04-19T23:04:00.005+02:00

Hou ik op links een schuin oog op de log van vriendin A. om de laatste berichtgeving over haar zieke vader te volgen valt op rechts ineens een oud collega om.
Boem. 44 jaar, in elkaar gezakt, hartaanval, niet meer te reanimeren, dood. Laat achter: een vers getrouwde vrouw, 2 dochters en een enorme club verbijsterde vrienden, collega´s, oud collega´s.

Het blijft een lastig fenomeen, dood. Ondanks het feit dat het er bij hoort (één ding is zeker...) blijft het wat mij betreft liever iets voor de dikke zaterdageditie van de Volkskrant ("even de familieberichten lezen...") dan voor het echte leven, of in ieder geval mijn leven.

Ik vind de dood gewoon niet zo passen bij de meeste mensen met wie ik af en toe tot zeer regelmatig contact heb. Men is allemaal nog zo levend. En dan toch ineens niet.
De confrontatie is hard.
De realiteit rauw.
Het leven dood.

K's Loesje

2010-04-12T22:50:00.000+02:00

K's kinderschare

2010-04-09T23:09:00.003+02:00

Er zit natuurlijk best een aardig leeftijdsverschil tussen onze oudste telg en onze jongste telg. En dan zijn er periodes dat het verschil zo groot is dat het niet goed mogelijk iets samen kan doen. Zoals wanneer de oudste groot genoeg is om te schommelen en de jongste nog niet eens kan blijven zitten op een stabiele ondergrond. Of wanneer de oudste groot genoeg is om een hele grote hoge legotoren te bouwen en de jongste zijn grootste lol haalt uit het omduwen van hele grote hoge legotorens.

Maar er zijn ook periodes dat het verschil kleiner wordt en dat dingen heel goed samen gaan.

Zo zijn we nu aanbeland in het tijdperk van 'samen liedjes zingen voor het slapen gaan'. Dat doen we op het grote ouderlijk bed. Ik zit in de kussens en zing, al dan niet bijgestaan door de tekst in het liedjesboekje, allerlei liedjes en versjes uit de oude doos (ze blijven leuk, meezingbaar en opzwepend, echt waar, zelfs 'Hop Marjanneke' doet het keigoed bij de jeugd). En de 3 kinderen, variërend in de leeftijd van 8 naar 5 tot 2, zingen, springen en dansen op het bed.

Maar toch. Het leeftijdsverschil blijft zichtbaar.
Want daar waar V.'tje springt, zingt en ter bedde stort, bekijkt V. tevreden haar billen in de grote spiegel terwijl ze omhoog springt.

K's tom tom

2010-04-05T15:38:00.007+02:00

Toen ik afgelopen november voor de 824ste keer verdwaalde, al rijdend het verouderde stratenboek opvrat op zoek naar E2D5C op de kaart van Schiedam West kwam het over me. Dit kon zo niet langer doorgaan. Na mijn bevrijdende coming out, 5 jaar geleden, dat ook ik gewoon een vrouw ben die niet kan kaartlezen, moest ik maar eens stoppen met deze levensgevaarlijke capriolen, die meest van de tijd me niet eens dichter bij het einddoel brachten.

Dus ik vroeg voor mijn verjaardag een tom tom aan mijn echtgenoot. En aangezien mijn echtgenoot destijds nog geen student was kreeg ik acuut een hele mooie tom tom.

Mijn leven is zo rete overzichtelijk sindsdien. Ik zoef over binnenwegen, de kortste route naar Stampersgat, terug langs het water, bijgestaan door Willem die mij bemoedigend en zeer geduldig de weg wijst. En geen gezucht van Willem als ik eens een afslagje mis doordat ik de afstand verkeerd inschat, hij vraagt me vriendelijk te draaien en het nog eens te proberen.

Thuis aan tafel uit ik regelmatig mijn blijdschap over dit prachtige verjaarskado. V.'tje neemt dat serieus. Hij heeft bedacht dat hij zijn moeder best een beetje kan helpen. Dus als wij nu thuis vertrekken op de fiets roept hij bij de eerste bocht: "Deze kant op mama, deze kant op!" Hij is een tikje minder geduldig dan Willem en ook iets eigenwijzer: "Nee mama niet deez kant, die die DIEIEIEIE!!!"

K's nieuwe functie

2010-03-28T13:31:00.002+02:00

En toen kwam F. terug. En alles is fijn. Het is fijn om weer samen te zijn. Het is fijn om de kinderen hem te zien bespringen. Het is fijn dat ze met heel veel herrie en kabaal stoeien. Het is fijn om te praten. Het is fijn dat we het allebei goed hadden aangekund, 10 dagen zonder elkaar. Het is fijn dat het fijner is met dan zonder elkaar. Wat is het eigenlijk een raar woord, fijn. Fijn. Beetje truttig. Fijn. Met zo'n mondje, en je pink in de lucht 'wat een fijn kopje thee'. Maar goed. Het mag duidelijk zijn, blijheid alom en die duurt nog altijd voort.

En het is fijn dat de knoop gehakt is, het roer om gaat, F. is weer student. Dus ik heb een nieuwe functie. Hospita. En dat bevalt me wel. Ik heb een studentje in huis, die de kinderen opvangt, de schoonmaaklusjes doet en betaalt in natura. Fijn.

K's lentekriebels

2010-03-04T11:24:00.004+01:00

Hoe heerlijk.
Ik zou er zo bij willen kruipen.
Ben alleen bang dat het erg jeukt.
Takjes tijm en rozemarijn in je kont.

K's verlangen

2010-03-03T22:00:00.000+01:00

Nou ja, weet je, het goede nieuws is dat alles hartstikke duidelijk is. Als ik niet kook is er geen warm eten, als ik niet was zijn de schone onderbroeken op, als ik de kinderen niet in bed leg blijven ze de hele avond op mijn bank zitten en als ik de hond niet uitlaat poept hij in de kamer. Maar het is wel heel kaal en leeg zonder F. Ik ben toch wel een tikje minder blij, minder leuk en minder gelukkig zonder die man. Wat natuurlijk goed nieuws is.

Nog 2 nachtjes.
Dan issie er weer.
Dan kan ik weer struikelen over zijn rommel en vuile was.
Heerlijk.

ps. Je hoeft trouwens niet bang te zijn dat je in zo'n periode per ongeluk een andere man grijpt want daar heb je echt geen puf meer voor na al die huishoudelijke uitspattingen...

K's ontwaken

2010-02-24T21:59:00.003+01:00

Ik werd een beetje raar wakker vanochtend.
Eerst dacht ik aan F. Dat was op zich niet vreemd aangezien we hem gistermiddag, na lang en stevig vasthouden, voor anderhalve week uitgezwaaid hadden. Maar direct daarna dacht ik aan Sven. En dat was voor het eerst. Dat ik meteen bij het ontwaken aan Sven moest denken.

Ik denk wel dat het één met het ander te maken heeft.
Doordat F. er niet is zit ik een beetje in mijn eentje op de bank die 10 kilometers te beleven. En de rouwverwerking is verre van effectief als ik dat alleen doe. Blijkbaar is dat gescheld en gevloek van F. niet alleen van belang voor zijn verwerkingsproces maar ook voor het mijne.

K's hele kleine logje over het weer

2010-02-14T11:08:00.003+01:00

Godmiljaar.
Het sneeuwt alweer.

V.'tje weet inmiddels dat men bij de aanblik van een besneeuwd landschap iets uitslaakt over de kleur. Dus toen ik vanochtend zijn gordijn opendeed riep hij verrukt uit:

"Kijk nou! Helemaal blauw!"

K's worsteling

2010-02-03T23:21:00.003+01:00

Vandaag op het schoolplein ontspon zich een terugkerende discussie. 'Bij wie ga ik spelen en waarom?' E. had haar oog laten vallen op vriendinnetje X met de uitdrukkelijk voorwaarde dat het spelen bij vriendinnetje X thuis plaats zou vinden. Dit behoorde niet tot de opties. Normaal gesproken is het geen enkel probleem dat het dat bij ons thuis plaatsvindt. Maar vandaag moest E. daarvan huilen en wou ze het beslist niet. Het feest ging dus niet door. En ik was ernstig benieuwd wat de reden hiervan was.

Op weg naar huis peuterde ik dat los.
Het ging als volgt:

"E.?"
"Ja?"
"Waarom wil jij niet dat vriendinnetje X bij ons komt spelen?"
"Daarom niet."
"Daarom niet vind ik een raar antwoord."
"..."
"E.?"
"Jahaa..."
"..."
"Nou gewoon. Omdat wij allemaal plekken op de muur en op het plafond hebben. En dan wil zij weten hoezo en dan moet ik weer vertellen. Dat wil ik niet."
"Waarom wil je dat niet?"
"En ik wil ook niet zeggen waarom!!!"

Ik snap het wel.
Het is een beetje dezelfde reden waarom dat het hier al bijna 3 weken stil is. Woorden zijn soms zo lastig te vinden als het moeilijk is. En als je dan dingen moet vertellen zijn de woorden nooit goed genoeg. Of aardig genoeg. Of duidelijk genoeg. Of woorden doen pijn ook al zijn ze eerlijk. En dan kan je ook best kiezen om het niet te willen. Ook niet waarom.

We moesten maar eens gaan verven. Dan kan E. tenminste weer haar vriendinnetje meenemen. En de rest kost wat meer tijd. Dat moet slijten en groeien, dan is verf net wat minder effectief.

CitatenK's

2010-01-25T20:38:00.003+01:00

"Je moet eerst voor jezelf zorgen."
"Dat heb ik van papa geleerd."
"Dus ik ben weggerend."
"..."
"Heb zelfs me DS laten liggen..."

E. (5 jaar)

K's mannen

2010-01-13T21:31:00.006+01:00

An sich zou ik er onderhand iets van moeten begrijpen. Zou je denken. Na 2 jaar en 3 maanden. Ik had het in ieder geval gehoopt. Dat een man van mijn eigen vlees en bloed enig licht zou werpen over de duisternis die het fenomeen man vaak voor mij is. Dat ik door mijn eigen zoon bezig te zien eindelijk mijn eigen man beter zou kunnen volgen. Dat leek mij bijzonder handig.

De stand van zaken is teleurstellend. Ik begrijp er eigenlijk feitelijk alleen maar minder van. Waarom, in godsnaam, waarom wil je heel hard op je plastic fiets over de houten vloer fietsen, jezelf tot stilstand botsen tegen de achterdeur en dan triomfantelijk melden dat je 'brommer botst'? Wat bezielt je als je je tanden zet in de kuiten van je zus en dan zeer verongelijkt gaat huilen als zij boos wordt? Wat gaat er in je koppie rond als je met je wijsvingertje over de plastic borsten van de Assepoesterbadschuimfles wrijft en verheerlijkt 'tietuh' murmelt? Waarom ga je vanuit een ontspannen ruststand op de bank ineens gooien met duplo blokken? En dan bij voorkeur naar het glas-in-lood-raam? Hoe komt het dat speelgoed dat al 7 jaar kras en deukvrij meegaat ineens in 1000 stukken uiteen valt? Why on earth gooi je iedere nacht je dekbed uit je ledikant, ook als het 10 graden vriest? Hoe kan het zo zijn dat je hysterisch wordt van een nieuwe warme winterslaapzak en deze pas aan wilt nadat allebei je zussen zijn komen vertellen dat deze slaapzak je "echt heel goed staat", dat je "er echt heel mooi uitziet"? Waarom verdwijnt al het zand uit de zandbak? En dan nog wat, waar blijft dat zand uit de zandbak in vredesnaam?

Ik vind mijzelf af en toe terug, met 2 handen in de lucht, meewarig mijn hoofd schuddend, terwijl ik "testosteron testosteron" mompel. En dan kijk ik F. aan, hopend op enig wederzijds begrip, maar nee, die kijkt glimmend van trots en mannelijkheid naar zijn zoon.

Wat deze zoon mij in ieder geval de afgelopen 2 jaar en 3 maanden heeft doen inzien is dat ik mijn man nooit zal begrijpen. Die helderheid is dan wel weer prettig.

K's gelukkige nieuwjaar

2010-01-05T21:33:00.011+01:00

Over de start van 2010 niets dan lof.
Dat belooft veel goeds voor de rest van het jaar.
Kom maar op, ik heb er zin in!

En Jonas heeft ook genoten, alleen net effe anders.

K's lijstje

2009-12-18T21:31:00.013+01:00

Wat ik allemaal niet inpakte:
* winterjas
* kerstballen
* laptop
* snowboots
* kerstmenurecepten
* lange broeken
* stress
* haast

Laterrrrr....

K's traan van geluk

2009-12-15T22:27:00.002+01:00

Mijn liefste vriendinnetje S. was weg. Een dikke maand deed zij vrijwilligerswerk in Midden Amerika. Logeerde zij bij een gastgezin waar zij liefdevol werd opgevangen. Verbleef zij in een stad waar zij zich continu onveilig voelde. En ja, de wereld is klein, dus smsen kan ook naar Midden Amerika. En mailen is van alle landen. Maar toch. Het is anders.

En als het anders is dan voel je waar je aan gewend was geraakt en wat je lief is. Want S. is altijd in de buurt. Ben ik blij? Even S. bellen. Ben ik boos? Een smsje naar S. Heb ik advies nodig? Waar is S.? Wil ik advies geven? S. heeft het nodig. Zij is mijn lief zonder sex en zonder ruzie. Voor altijd en eeuwig en tot in het bejaardenhuis. Ik verheug me er nu al op. Mijn liefste vriendinnetje.

En dus miste ik haar enorm. Toen zij die dikke maand in Midden Amerika zat. En dat wist ik hoor, want ik merkte het denk ik dagelijks, maar je stelt je erop in, of zoiets clichématigs. Dus ik hobbelde gestaag door en was blij met de mails en de smsjes die mij regelmatig bereikte. En als ik advies nodig had, boos was, blij was, dan was F. de klos. Dus ach hee, het went.

Tot vanochtend, 9.00 uur, een smsje: "Ben d'r weer"
Ik was blij. Echt heel blij. En een beetje opgelucht. En vooral blij.
En toen zag ik mijzelf in de achteruitkijkspiegel van mijn auto.
Er liep een dikke traan over mijn wang.

CitatenK's

2009-12-11T18:15:00.002+01:00

F.: "Jeetje wat was ik nog lekker in dromenland."
V.: "In dromenland?"
V.: "Was je zeker Sneeuwitje aan het kussen."

K's oude jaar

2009-12-08T22:05:00.005+01:00

Vroeger, toen het gras nog groen was en de sex nog vies, toen wachtten de mensen met hun kerstboom opzetten tot een tijdje na mijn verjaadag. Zodat ik eerst in alle rust jarig kon zijn. Kon wennen aan mijn nieuwe leeftijd. De tijd had om rustig met mijn kadootjes te spelen. En dan pas, tijden daarna, kwam de kerstboom in huis. En dan ook gewoon IN huis. Waar een kerstboom voor bedoeld is.

Maar nu. Nu loop ik door het decemberdonker mijn rondje met mijn hondje en met nog een lange nacht voor de boeg voordat ik uberhaupt jarig ben word ik tegemoet geverblind door kerstlampjes bomen slingers rendieren en andersoortige protserige flikkeringen.

Buiten het feit dat ik niet zo erg gek ben op dit soort kerstversiering vind ik het stuitend dat hiermee mijn algehele jarigzijngevoel verdrongen wordt. Op het moment dat ik struikel over de kersttoestanden heb ik het gevoel dat mijn verjaardag reeds lang achter mij ligt. En dat. Dat is in ieder geval niet waar.

Ik zeg Proost!
Op het Oude Jaar.

K's drukte

2009-12-04T18:58:00.003+01:00

Soms is mijn leven heel druk. En mijn hoofd heel vol. En loopt mijn werk over en overal doorheen. En is mijn week vol dingen en gedoetjes. En heb ik nergens tijd voor alleen voor de hoogstnoodzakelijk dingen zoals de kinderen eten geven en het verschonen van V.'tjes luiers.

En dan denk ik soms in al die drukte, 'ik maak toch vanallesennogwat mee, waarom schrijf ik niet even een logje?' Maar zo werkt dat dan weer niet. Er is vanalles om over te schrijven en het schrijven zou best kunnen (ik kan enorm snel typen met 10 vingers terwijl ik naar buiten kijk en nadenk over de dingen) maar dat is niet genoeg.

Het zit 'm in de traagheid waar ik geen tijd voor heb.
De dingen bekijken. Aanschouwen. Beleven. De ruimte die nodig is om te ontstaan. Het begint met een moment waarin de eerste zin ontstaat. Die wordt niet verzonnen, die wordt geboren. En dan breit zich daar omheen een stuk verhaal. Daar is dan de start van de log en de rest gebeurt schrijvenderwijs. Met 10 vingers en de blik naar buiten, op de wolken, in het donker, denkend over de volgende zin, de schoonheid van woorden, de kracht van de taal.

Anyhow, dat dus. En daarom.

K's chineesje

2009-11-21T16:56:00.004+01:00

Als wij in de meisjeskant van onze familie ergens trots op zijn dat is het wel op het keurige ABN wat wij allemaal spreken. En wij zijn vooral trots omdat er heel wat obstakels waren. Zo was er een Amsterdamse oma, een Brabantse opa, is moeder een geboren en getogen Limburgse en heeft vader zijn jeugd doorgebracht onder de rook van Rotterdam. De laatste niet te verwaarlozen vuurdoop was dat Zus en ik opgroeiden in de Liemers (dat stuk achter Arnhem waar ze net iets verstaanbaarder praten dan in de Achterhoek). Alles met vlag en wimpel doorstaan, geen dialect of spraakgebrek voor ons. Natuurlijk voor een groot deel te danken aan moeder, de logopediste, die bij ieder mogelijk krasje in de tong met al haar rust, aandacht en gedrevenheid zorgde dat we weer snel terugkeerden naar het ABN pad.

Maar nu, ach en wee, er is een enorme kink in de ABN kabel gekomen. Ik citeer van het formulier van de GGD Midden Nederland:

"Onlangs is uw kind bij mij geweest voor logopedische screening. Op logopedisch gebied zijn er bij uw kind bijzonderheden gevonden. Het betreft: de articulatie. Toelichting: E. heeft moeite met het uitspreken van de r. deze vervangt ze door een l: met de sch heeft zijn nog moeite; dit wordt sl, schoen wordt sloen en de kn wordt kl, knoop wordt kloop. Graag zou ik een en ander met u willen bespreken."

En tot mijn schande moet ik bekennen dat wij, Zus en ik, ABN koninginnen van de bovenste plank, er zelfs een soort van aan gewend geraakt waren. Tot onlangs, we konden ineens niet anders dan bevestigen wat de logopedische screening op papier had gezet: Zus en ik zaten aan tafel, E. zat op de bank een Dora spelletje te doen op de DS van haar zus. Zo interactief als Dora is werd E. op enig moment gevraagd om een bijdrage; de rugzak moest tevoorschijn komen. E. dook in de DS en riep met al haar passie: "LUGZAK!! LUGZAK!!"

De DS reageerde niet.

K's ongelovige kind

2009-11-15T11:13:00.004+01:00

Het was op vrijdagavond, de vrijdag voor hij aankwam, dat, toch wel redelijk uit het niets, de grote vraag kwam: "Zeg papa, is Sinterklaas nou echt of niet?" Tja, als de eerste scheuren in de dijk zitten is er natuurlijk geen houen meer an, dus hupsakee, daar kwam de naakte waarheid op tafel. V. nam het groots op, niet boos, niet verdrietig, slechts een beetje onder de indruk: "Wel lief dat jullie dat allemaal doen om kinderen blij te maken."

Ik vroeg me af of het nu tijd was om het commercieel belang van Sinterklaas in de groep te gooien en duidelijk te maken dat als het aan de ouders lag het vieren van Sinterklaas hoogstwaarschijnlijk zou bestaan uit het, onder het genot van een kopje warme chocola en een pepernoot, elkaar zelfgerijmde gedichtjes voorlezen in plaats van de jaarlijkse sponsering van BartSmitIntertoysToysRUs in de vorm van een wasmand vol belachelijke kadoos, maar ik besloot dat het daar nu niet perse de tijd voor was.

Toch wel enigszins tevreden met het feit dat ze nu een geheim deelde met haar ouders ging V. naar bed. Als partner in crime hielp ze de volgende ochtend met het uitzoeken van de eerste 'schoenkadootjes' terwijl ze duidelijk een rouwproces doormaakte.

"en... dat paard van Sinterklaas, is dat dan ook een gewoon paard?"
"maar... komt Sinterklaas dan eigenlijk ook niet uit Spanje?"
"dan is het ook niet waar dat je mee moet naar Spanje als je niet lief bent, toch?"
"hé.... wie is Sinterklaas eigenlijk?"

Wij hielden er rekening mee dat ze, op het moment dat de Goedheiligman bij ons het dorp in kwam varen, meteen weer om was en haar vaste geloof in deze mythe weer zou herstellen. Maar nee, de ontmaskering was en bleef een feit. Wel onstond er gedurende de dag van aankomst wat narrigheid. Zo vond V. het 'heel vermoeiend' om haar mond te houden tegen E. en was het uiteindelijk toch niet zo'n leuke dag want het was toch allemaal 'wel erg kinderachtig'.

Bij het naar bed gaan liet V. mij weten dat ze nu wel weer graag een eigen kamer wil aangezien 'ik nu weer net als papa en jij ben'.

Ach gos, het valt ook niet mee dat groot worden.

V's amandelen

2009-10-28T17:53:00.022+01:00

Het was alweer twee en een half jaar geleden. En die neusamandelen van V., die waren weer aangegroeid. Dat doen ze, neusamandelen. De ellendelingen. Dus het was weer de hoogste tijd.

Godzijdank had ze afgelopen weekend genoeg gespaard om een DS te kopen.

K's roem

2009-10-25T22:45:00.003+01:00

"Zeg", zei de 70 jarige eigenaresse van het enige leuke speelgoedwinkeltje in de wijde omtrek: "zag ik jou niet op tv van de week?"

K's tv debuut

2009-10-20T19:11:00.005+02:00

Ooohoo... Weet ik veel.
Mijn nieuwe tuniekje is natuurlijk hartstikke leuk, beetje chinezig met groen (doet het altijd wel goed bij mijn ogen) en paars (echt retehip). Maar het is een beetje zakkig en het glimt. Dat is natuurlijk helemaal niet handig onder die grote lampen. Dat jurkje met die figuurtjes is vrouwelijker. Alhoewel, ze zeggen dat je op televisie ruim 3 kilo dikker lijkt. En dan zijn horizontale lijntjes, al zijn het figuurtjes, natuurlijk uit den boze. Zal ik dan toch maar voor mijn bloemetjesjurk gaan? Die heeft zijn succes al eerder bewezen. Dat zal de doelgroep van Omroep Max best een leuke jurk vinden. Toch? Of ben ik dan te fleurig?

K's mission impossible

2009-10-11T12:16:00.003+02:00

Niet perse om ons als ouders in te dekken, maar toch wel om aan te geven dat het echt niet allemaal aan F. en mij heeft gelegen als V.'tjes opvoeding een mislukking blijkt te zijn.

V., E. en V.'tje spelen gebroederlijk met de lego. V.'tje is het óf ergens niet mee eens óf loopt over van liefde voor zijn zus en zet zijn tanden in E. haar schouder. E. schreeuwt het uit. Wrijft over haar pijnlijke schouder en kijkt beschuldigend naar haar ouders: "V.'tje bijt mij. Dat mag hij toch niet?!"

Nee natuurlijk niet. Het kind heeft helemaal gelijk. Ik neem mijn verantwoordelijkheid, spreek V.'tje bestraffend toe (terwijl ik door mijn knieën ga en een low tone of voice gebruik) en zet hem op de gang. Na, op een week na, 2 minuten haal ik hem van de gang af, leg gehurkt nogmaals uit dat hij niet mag bijten. V.'tje zegt dat hij het nooit meer zal doen en we doen de goedmaakhug. Om het helemaal correct af te ronden geef ik V.'tje de opdracht zijn zus een sorrykus te geven. Dat zal hij doen.

Ik loop de keuken in en verlies daardoor mijn zicht op de kamer en op de goedmaakhug tussen broer en zus. Terug in de kamer vraag ik V.'tje of hij E. een kus heeft gegeven. "Ja!" zegt hij. Maar als doorgewinterde moeder ga ik niet over één nacht ijs dus ik vraag E. of zij een kus heeft gekregen. "Ja!" zegt zij.

"OOh liegbeest", hoor ik V. tegen haar zusje zeggen.
"Ja nou", fluistert E. "ik wil helemaal geen kus".

K's tekortkoming

2009-10-06T23:08:00.003+02:00

Over het algemeen vind ik mezelf als opvoeder best een hele peer. Ik ben mezelf, ik maak onwijs leuke grappen, ik word boos indien noodzakelijk, ik ben ook maar een mens en schuw niet dat te laten zien, ik stel grenzen, ik help, ik leg uit maar niet tot in den eeuwigheid, etcetera etcetera.

Vanavond stuitte ik op een duidelijke tekortkoming. Eéntje in de categorie 'daar kan ik helemaal niets mee'. Het omgaan met kinderen die een spelletje spelen en niet tegen hun verlies kunnen. En in dit geval waren het mijn eigen kinderen.

Na het in bed leggen van V.'tje (wat ik by the way weer heel opvoedkundig had gefixed) schoof ik aan bij een Winnie de Poeh achtige mens-erger-je-niet variant. De meiden hadden allebei al 2 poppetjes binnen, F. nog maar één en voor de gezelligheid hadden ze ook alvast een rode Winnie de Poeh van mij in zijn huisje gezet. We dobbelden, we verzetten de pionnetjes, we jaagden op elkaar en we hadden plezier.

Totdat...
V. in tranen uitbarstte omdat E. haar eraf moest slaan.
E. boos werd op mij omdat ze helemaal niet wilde dat ze V. moest slaan.
F. een lachstuip kreeg.
Ik zei dat het klaar was en we naar bed gingen.
E. hysterisch begon te huilen omdat ze niet naar bed wou.
F. heel wijselijk zijn mond hield en ondertussen stiekem het spelletje opruimde.
V. snikkend de kamer verliet om haar pyama aan te trekken.
E. stampvoetend achter haar zus aan ging.

Ik kan er helemaal niks mee. Ok, het zijn maar kinderen en ze hebben nog een hoop te leren en dat moet van ons komen maar toch. Wat een bijzonder vreemd gedrag. Gelukkig herkent F. wel het één en ander. Dat biedt perspectief.

K's oneindige gulheid

2009-10-05T21:32:00.002+02:00

Het weekendje bij mijn ouders stond al driekwartjaar op de planning. F. had zijn jaarlijkse weekendje 'biertjes drinken met oude vrienden' koud vastgelegd toen mijn moeder enthousiast riep dat ik en de kinderen en de hond dan hartstikke welkom waren bij haar en mijn vader. Toen was ze nog enthousiast, inmiddels denkt ze daar heel anders over, maar daarover later meer.

Dus afgelopen vrijdag togen de kinderen en de hond en ikzelf in de BMWX5 totaal volgepakt met logeerspullen en spullendingen richting ouderlijk huis (wat feitelijk niet mijn ouderlijk huis is maar wel de stad van mijn roots en de plek waar mijn ouders inmiddels gesettled en gelukkig zijn, dus). Ik had wat hoofdpijn en waterige ogen en warm lijf maar dat mocht geen naam hebben. Na 3 wijntjes en de bloemkool en gehaktballen van mijn vader was er geen vuiltje meer aan de lucht. Ik deed leuk mee en maakte grapjes waar we allemaal hard om lachtten, het leek net vroeger.

Na een ietwat brakke nacht, wat natuurlijk kwam door het feit dat de liefde van mijn leven niet naast mij lag maar stomdronken door Oberhausen liep te zwalken, werd ik niet helemaal van jetje wakker. Beetje erg misselijk, tikje veel diarree, warm koud koud warm, ik moest eigenlijk alleen maar een beetje liggen en veel slapen. Hoe enig voor mijn ouders. Komt je dochter gezellig langs met 3 onzelfstandige kinderen en een hond, duikt ze vervolgens de hele dag in het logeerbed.

Er was echt de godganze dag geen lol aan mij te beleven. Het enige wat ik af en toe deed was sms'en met F. die net zo brak in zijn hotelbed lag. Bij hem had het alleen te maken met een kleine misrekening, hij had verzonnen dat hij nog wel als een jonge god de kroegen in Oberhausen tot 7 uur 's ochtends onveilig kon maken, tja...

Maar goed, toen ik me zondags weer iets beter voelde haalden mijn ouders opgelucht adem, ik zou in ieder geval met het hele konvooi in de loop van de dag vertrekken. Dan hadden zij nog even tijd om bij te komen van deze orkaan en konden ze zich vervolgens storten op het inpakken van de koffers aangezien ze binnen 2 dagen naar Frankrijk af zouden reizen voor een korte doch welverdiende vakantie.

Toen ik ze vandaag, onderweg van werk naar huis, even belde om te checken of ze klaar waren voor vertrek bleek ik nog een klein kadootje voor ze te hebben achtergelaten. Ze waren allebei niet zo erg lekker, ze voelden zich misselijk, hadden diarree, en ook wel erg warm koud koud warm. Het hotel van de eerste week van de vakantie hadden ze net geannuleerd.

K's timing

2009-09-20T13:34:00.004+02:00

Het is niet mijn sterkste punt zeg maar. Van die emotionele mijlpalen vastleggen op de gevoelige plaat. Niet dat ik geen leuke kiekjes kan maken, dat lukt me over het algemeen aardig. Het is meer dat ik door emotie overmannen
1. vergeet het fototoestel te gebruiken
2. mijn gevoel voor timing totaal kwijt ben.

Dus...
Rechtsonder ziet u het rechterbeen van E., 50 meter voor de finish van de Sluizenloop. V. was al voorbij gesprint. Een foto maken was kansloos door de vochtige waas voor mijn ogen. Tegen V. hield het verhaal dat ze 'te hard liep om een foto van te maken' aardig stand, ze was zelfs een beetje trots.

K's ongelooflijk kinderachtige doch noodzakelijke actie

2009-09-08T22:46:00.005+02:00

Het was na een feestje hier vlak om de hoek. Een feestje waar het hele dorp voor uit gelopen was. Een gezellig feestje met buurtjes, biertjes, Bonnie St. Claire en lekker dansen. F. had het naar zijn zin gehad. Hij had lekker geouweneeld. Hij had fijn met zijn buurtjes biertjes gedronken. Hij had gedanst en meegezongen met Bonnie St. Claire. Uit volle borst. Met andere woorden: Het was mooi geweest, tijd om te gaan.

Maar F. dacht daar anders over (een vaker voorkomend meningsverschil tussen F. en mij als er alcohol in het spel is). Hij had net een buurjongen gestrikt om nog een gezellige blow mee te roken. Ik vond dat een minder goed plan, mede ingegeven door het feit dat de ervaring leert dat F. moet spugen van blowtjes en daarna heel zielig is en/of doet.

Ik ken mijn F. wat langer dan vandaag en weet dat een keihard NEE redelijk kansloos is dus met al mijn tact en zachte dwang loodste ik F. naar huis:
"Liefje, ik denk dat het niet zo verstandig is"...
"Ik vind het fijn als je lekker met me naar huis gaat"...
"Ja, natuurlijk, het is ook niet zo leuk als je dat eigenlijk niet mag"...
"Ik snap wel dat je liever was gebleven maar het lijkt mij slimmer om het bedje op te zoeken"...

Eenmaal thuis, de oppas bevrijd, moest de hond nog uit. En ik vertrouwde het niet. Ik zag het helemaal voor me: Jonas en ik een ommetje, komen we terug, F. gevlogen, op zoek naar de buurjongen en zijn blow.

Dus terwijl F. met een bouillonnetje op de bank zat, stopte ik alle sleutelbossen in mijn zak, draaide de deur op slot en vertrok met de hond.

Het scheelde een fikse ruzie dat F. in de veronderstelling was dat de sleutels weer eens kwijt waren...

K's sprookje

2009-08-27T14:30:00.000+02:00

Het is bij ons thuis net een sprookje.

De kleinste, ons V.'tje, komt helemaal tot zijn recht als De Kabouter. Hij banjert het leven in en uit, kijkt onverschrokken om zich heen en heeft een heel klein piemeltje.

V. is duidelijk De Prinses. Met haar lange blonden lokken, het liefst in roze met glitters, een tikje fijngevoelig voor erwten en gek op witte paarden.

E. is De Draak. Spuugt vuur, vliegt weg als het te heet onder haar voeten wordt en boezemt angst in bij alle onschuldige buurjongetjes.

F. is De Koning. Dat vindt hij zelf en dat leert hij de kinderen. Ik vind dat dat moet kunnen. Een stukje zelfverheerlijking over de rug van je kinderen.

En dan ik nog. 'Nou', zei ik onlangs tijdens het ontbijt, 'ik denk dat ik dan maar De Goede Fee ben', en keek zeer voldaan de tafel rond.

F. stikte direct in zijn boterham met oude kaas. Hij vond mijn moment van zelfreflectie duidelijk te wensen overlaten. Hij had meer De Boze Heks in gedachten.

Nu vraag ik je.

K's oprechte excuses

2009-08-22T21:23:00.007+02:00

Bij deze: Sorry.
Het was echt niet mijn bedoeling u bijna 2 maanden te vervelen met een verhaal over mijn psyche. Het idee alleen al. Een paar foto's van onze dotjes was natuurlijk veel leuker geweest. Of een hilarisch mislukt opvoedingsmomentverhaal. Sorry.
Ik schreef de log in de flow van de maand juni. Moest vervolgens veel te hard werken omdat ik op vakantie ging (een logica die ik nog altijd niet begrijp maar die me voor elke vakantie keihard treft) en ging vervolgens daadwerkelijk op vakantie. Weg waren we. Ondergedoken in het altijd zonnige Drenthe. Het heerlijk achtergestelde Drenthe. Geen internet in de wijde omgeving (tenzij je heel ingewikkeld je best deed met allerlei gewijzigde instellingen op de laptop maar dat deden wij natuurlijk niet, stel je voor).

Nu gebied de eerlijkheid mij te zeggen dat we inmiddels alweer ruim anderhalve week terug zijn. Maar ik wou niet. Ik had geen zin om me uit de kneuterigheid van ons fijne samenzijn te rukken en achter de laptop te kruipen. Ik zat keihard in de ontkenning. Ik wil geen mail lezen ik wil geen rekeningen betalen ik wil niet weten of er nog wel geld op de rekening staat ik wil het niet ik ben er niet. En daarbij moest ik de Milennium trilogie van Stieg Larsson lezen.

Om het goed te maken plak ik er wat foto's van de zomer bij. En ik zal niet meer zo lang wegblijven. Beloofd is beloofd.

K's psyche

2009-06-28T14:49:00.006+02:00

Iets meer dan een half jaar geleden was ik bij de tandarts. De terugtrekking van mijn tandvlees had een hoogtepunt bereikt, nou ja...hoogtepunt...vertepunt is wellicht een beter woord in deze context. De tandarts had daar zo zijn bescheiden mening over: "Zwanger zijn is niet zo goed voor je tandvlees, en dan 3 keer, dan kan het best zo zijn dat het allemaal niet meer vanzelf goed komt (wat overigens niet alleen voor terugtrekkend tandvlees geldt maar daar heeft de tandarts dan weer niet zoveel zinnigs over te melden) dus daar moesten wé (dat bleken bij nader inzien mijn tandvlees en ik) maar eens iets aan gaan doen."

Ik kreeg het telefoonnummer van de mondhygiëniste. Nu weet ik niet hoe het bij u is maar ik krijg de kriebels van de mondhygiëniste. Ik hou al niet zo heel veel van de tandarts, het is dat het moet van mijn moeder, maar om dan ook nog soort van vrijwillig m'n mond te laten leegpulken door zo'n vast heel aardige mevrouw met allemaal nare tangetjes, ik weet het niet. Ik ging niet juichend de deur uit zullen we maar zeggen.

Maar plichtsgetrouw als ik ben, jaja je hebt maar 1 gebit en daar ben je zuinig op, belde ik een week of 8 later met de mondhygiënistassistente. Tja, de praktijk zat eigenlijk vol maar als het dan echt moest had de mondhygiëniste over een maand of 4 wel een gaatje. Hé weet je, van mij hoeft het niet hoor.

Dus ik ben niet naar de mondhygiëniste gegaan. De afgelopen weken kreeg ik last van tandpijn bij warm en koud, en last bij poetsen en niet poetsen en och en wee, en de halfjaarlijkse afspraak met de tandarts kwam met rasse schreden dichterbij. Mijn tandvlees was vast en zeker nog verder teruggetrokken en nu zou de tandarts vast boos en teleurgesteld zijn. En nu was er zeker helemaal niets meer aan te doen, behalve bij de kaakchirurg met beitel en zaag. En ooh was ik maar... Soms deed een ijsje eten echt stekend pijn. Dombo die ik er was.

Ik ging in de stoel liggen, hij keek, zei: "Mmm beetje tandsteen... mmmm ziet er goed uit hoor, mooi gebitje..." Hij deed zijn tandsteending met tang en pulk, ik spoelde mijn mond en verliet enigszins in de war de ruimte.

En sindsdien, geloof het of niet, geen centje pijn meer bij warm, geen centje pijn meer bij koud. Zouden nou werkelijk al dat soort dingen tussen die oren geregeld worden? Dat is toch raar?

K's prinsesje

2009-06-23T21:47:00.009+02:00

Mijn kleine prinsesje wordt groot.

Het was een fijn feestje.

K's lachstuip

2009-06-12T22:35:00.004+02:00

F. heeft nogal een flexibel gezicht en vindt het leuk om zo nu en dan in zijn omgeving te checken of hij nog steeds de enige is die DIT kan. Vanavond tijdens het eten was het weer eens zover. Ik doe bij voorbaat niet mee, behalve scheel kijken kan ik niks met mijn gezicht (buiten de reguliere zaken uiteraard) maar V. dacht dat er wel wat te winnen viel.

Dus F. wapperde met zijn oren: "Kan jij je oren bewegen?"
V. deed een poging. "Nee".
F. trok één wenkbrauw op: "Kan jij je wenkbrauw bewegen?"
V. trok haar wenkbrauwen op. Nee dat was niet goed: "Eén wenkbrauw!".
V. deed een poging. "Nee".
F. trok zijn lip scheef omhoog: "Kan jij je lip scheef omhoog trekken?"
V. deed eigenlijk geen poging meer, ze wroedde op wraak.
"Nee dus", concludeerde F en hij keek zeer voldaan in het rond. Nog steeds de koning van het elastieke gezicht.

V. keek haar vader aan, schudde haar weelderige lokken heen en weer en vroeg: "Kan jij je haar* bewegen?"

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
* voor intimi is het natuurlijk duidelijk waarom ik dubbel sloeg van het lachen, voor hen die wat verder van ons weg staan: F. heeft geen haar

K's nieuwe vriendin

2009-06-11T13:30:00.005+02:00

Het was erg lang geleden en daarom de hoogste tijd dat liefste vriendinnetje S. en ik een weekendje samen gingen zijn. Samen op een plek zonder horloge, vieze luiers en snotneuzen. Maar wel op een plek met bereik op de mobiel want we moesten natuurlijk wel heel regelmatig gesmst kunnen worden om ons te laten vertellen hoe ernstig we gemist werden. F. was megagul door ons te laten vertrekken in zijn, 4 uur eerder aangeschafte zelf gepinde, nieuwe automobiel. En niet om het één of ander, maar dat is een vrij kek modelletje dus wij zaten er redelijk cool bij.

Naast alle zaken die natuurlijk hoognodig moeten gebeuren in zo'n weekend (denk aan stukje kletsen, wijntjes drinken, beetje shoppen, cappucinootje op zijn tijd, lachen naar de mannen die naar ons lachten) had ik een missie: het was tijd voor een echte bh. Zo'n bh die een mevrouw heeft uitgezocht nadat ze je maat heeft genomen en de vorm eens goed bestudeerd heeft, zo'n bh. Die had ik namelijk nog niet.

Liefste vriendinnetje S. en ik hebben naar schatting anderhalf uur doorgebracht in de plaatselijke lingerieshop. Met alle égards behandeld, borsten gewogen en gemeten, prachtige creaties aangehad en uiteindelijk met rode konen en geheel bedwelmd (dat moet wel anders had ik nooit zo'n bedrag gepind voor een bh en een stringetje) verlieten wij de winkel. Ik heb er een nieuwe vriendin bij.

K's weekendje weg

2009-06-02T22:51:00.003+02:00

Bij ons gaat het eigenlijk altijd op dezelfde manier. F. pakt zijn eigen spullen bij elkaar. Ik vul dat aan met alles voor 3 kinderen en mijzelf (geheel gesorteerd op kleur, verschillende voorbedachte setjes en alle weertypes bestendig), inclusief de toiletspullen, beddegoed en aanverwante overkoepelende zaken en prop het geheel in tassen, koffers en zakken. Dan komt F. naar boven om de bagage op te halen en naar de auto te dragen. Na de eerste heen en weer trippel begint hij met heel hard vloeken dat het "nóóit mee kan" en dat "het véél te veel is" en dat "we echt maar 3 f**ing dagen weggaan". Ik zucht een keer diep en bedank mijzelf dat ik weer zo goed heb ingepakt voor de hele familie.

Dit weekend was er een extra complicerende factor. Opa had gevraagd of de fiets van V. ook mee zou kunnen, maar natuurlijk riepen wij. Daarmee was de achterbak vergeven. De skibox ging op het dak, de achterbank werd vol gestouwd en Jonas de hond moest voorin, tussen de benen van de bijrijder. "Moet je nou kijken wat een volle auto, dat is toch belachelijk voor een weekendje weg!"

En het had zo goed gepast dit jaar. Want toen wij, na een reis van twee én een half uur, op de plaats van bestemming de achterbakvullende fiets uit de auto haalde bleek deze op slot. Het sleuteltje hing aan het haakje. Thuis.

K's stalker

2009-05-24T14:35:00.004+02:00

Iedere moeder, die ook vrouw van is, kent het fenomeen. Je bent een dagje, een uurtje, een ommetje weg en je telefoon gaat. Het is hem, de vader van je kinderen, die zich afvraagt 'waar de jas van zoon is', 'of jij misschien zijn sleutels hebt gezien', 'of het klopt dat de vaatwasser aan staat', 'waarom de stofzuiger midden in de kamer staat' en 'wanneer je denkt weer thuis te komen'. En geheel gewend aan dit fenomeen geef je, terwijl je 3 broeken en een te krappe jurk past, onverstoorbaar antwoord: 'derde la van links, onder de witte hempjes, achter de blauw gebloemde onderbroeken' (want dat soort wezenlijke informatie heb je altijd paraat).

En dan, als de kinderen groot genoeg worden om papa te voorzien van antwoorden, en je verwacht ongestoord te kunnen genieten van een dagje, een uurtje een ommetje weg, ontwikkelt zich een nieuw fenomeen. Zo ontdekte ik gister.

Vriendin I. had zichzelf een dag vrij gegeven en mij naar Utrecht gelokt om gezellig te lunchen. In de tram op de heenweg werd het offensief ingezet: V. met de telefoon van de buurvrouw: 'of ze mee mocht boodschappen doen', 'of ze V.'tje even aan de telefoon mocht', 'wie er zo hard aan het praten waren' en 'waarom ik zo zacht praatte'? Een krappe 6 minuten later weer V. met de telefoon van de buurvrouw: 'dat we helemaal morgen niet naar de dierentuin konden gaan want dan was het feestje van buurmeisje!!'. Goed 5 minuten later ging de telefoon van vriendin I. Haar oudste dochter was heel benieuwd of het allemaal een beetje gelukt was met shirtjes uitzoeken bij de H&M. En verdomd daar belde V. weer om 'te melden dat ze weer terug was van het boodschappen doen en dat ze bij vriend Merlijn bleef spelen'.

Ik word gestalkt. Door mijn eigen kind. En dan heeft ze nog niet eens een eigen mobiele telefoon. En de andere 2 kinderen snappen het fenomeen bellen nog niet eens. Er staan mij nog een hoop verstoorde dagjes, uurtjes, ommetjes te wachten.

K's rollenpatroon

2009-05-03T21:46:00.000+02:00

"Schatje lucht jij de kamer even? Ik heb een windje gelaten. Dan ga ik alvast naar mijn werk!"

K's ontsnapping

2009-04-21T21:34:00.005+02:00

V. (zingt) :
"We bouwen, we bouwen, we bouwen een stoel!
want klussen, want klussen, want klussen is cool!"

K. (denkt):
Haha. Heeft ze niet van haar vader.

V. (zingt):
"We bouwen, we bouwen, we bouwen een hut!"

K. (denkt):
Het zal toch niet waar zijn hè? Gaan we dit ge-eikel nu al krijgen??

V. (zingt):
"Want klussen, want klussen, want klussen is...!"

K. (denkt):
Gggrrrr....

V. (zingt):
"prut!"

K. (glimlacht):
Natuurlijk.

K's optimisme

2009-04-19T21:23:00.004+02:00

Na 7 dagen tobben kreeg F. gister bij de huisartsenpost eindelijk zijn welverdiende antibioticakuur. Het werkt! Hij krijgt alweer praatjes. Roept dingen als "ophoeren" naar de scheidsrechter bij AZ-Vitesse en "wat een baggerbal, doe dan niks" naar Stephen Hendry. Ik zie licht gloren.

K's vraag

2009-04-18T21:02:00.003+02:00

Zwanenmeer of penalty?

K's nervous breakdown

2009-04-16T22:23:00.002+02:00

Na 6 dagen fulltime zorgen sjouwen en sleuren had ik vanavond een kleine nervous breakdown. Het werd me gewoon allemaal een beetje teveel. Teveel gejengel van V.'tje. Teveel vragen van E. Teveel brutale antwoorden van V. Teveel gemauw van Harrie. Teveel wasgoed wat opgevouwen moet worden. Teveel vooruitgedachte planningstechnische dingen die ik allemaal tegelijk aan het denken was.

Toen was ik te lomp met het uittrekken van het te strakke truitje van V.'tje (het kan ook aan zijn te dikke koppie gelegen hebben, dat laat ik even in het midden) waardoor hij echt te hard zijn koppie tegen het bad stootte. Hij huilen ik huilen je kent het wel.

F. was gelukkig net stoned van de pijnstillers dus die hoorde wel muziek in het gekrijs van V.'tje en heeft hem liefdevol in bed gelegd. Ik mocht even bijkomen op de badrand. En toen ging het wel weer. Op naar dag 7.

K's kutpasen

2009-04-14T22:01:00.007+02:00

Mijn paasweeekend stond in het teken van de ontdekkingen:

1. de reden dat je met z'n tweeën moet zijn om kinderen te maken en te krijgen is dat het in je eentje echt te arbeidsintensief is
2. ik heb er zo gruwelijk goed aan gedaan geen verpleegster te worden
3. zieke mannen tellen ook mee als kind en mijn vermoeden is juist, 4 kinderen is ietwat te veel voor mij, ik overzie het net niet zeg maar
4. een oorontsteking doet heel erg veel pijn

Nu scheelt het dat ik niet zo aan feestdagen hecht. De supercroissants blijven nog wel een week goed en een eitje kan ook bij spinazie. Dus het hoeft echt niet perse allemaal op eerste of tweede paasdag. Maar ik ben wel erg dol op weekend. Weekend met ballen op het veld. Met samen een stukje fietsen en een ijsje eten. En gezellig met z'n tweeën de kinderen in bad en bed doen.

Het mag duidelijk zijn dat het afgelopen lekker lange weekend wat anders uitpakte dan gehoopt en gewenst. De meiden hielden zich goed. Verwerkten dapper de teleurstelling dat er dus niet gezwommen kon worden, dat we niet een rondje dijk gingen fietsen en dat papa, áls hij beneden op de bank lag, met ijzeren hand de afstandsbediening hanteerde. Ze hielpen waar mogelijk met broodjes smeren en opruimen. V.'tje was uiteraard strontvervelend (ik geloof niet zo in toeval dus ik denk dat hij ook niet zo gek is op Pasen).

Ik was wel enigszins afgedraaid aan het einde van tweede paasdag toen het hele stel in bed lag en manlief met dosis paracetamol en ibuprofen buiten westen was gestort. Maar mijn moment van ontspanning kwam vanochtend pas. Op mijn werk. Met een heerlijke capucino en wat rustgevend gekakel van de meiden van mijn afdeling.

K's klopjacht

2009-04-07T20:58:00.004+02:00

Na een bijzonder sportieve avond blaas ik even lekker uit op de bank. Ik kijk wat Hart van Nederland late editie en vouw de donkere was. Ineens zie ik iets voor de tv langs schieten. Iets op hoge poten. Iets een maatje te groot wat mij betreft. Weg is het weer, onder de verwarming gedoken. Ik doe net of ik gek ben. Het is weg. Het was er vast maar nu niet meer. Ik vouw de was en ga daarna slapen en morgen is het nog wegger dan nu. Ondanks mijn overtuigende peptalk hou ik stiekem de linkerhoek in de buurt van de tv in de gaten. Niks. Zie je wel.

Fuck. Komt dat loeder ineens van rechts aansjesen. De gedachte dat dit nummer 2 is ban ik meteen uit mijn systeem. Nu is het klaar. Hij vraagt om zijn doodvonnis. Ik ga staan, wiebel wat heen en weer, hoe ga ik dit varkentje wassen. Ik haat die monsters. Waarom eigenlijk? Ze doen toch niks? Ze eten de mugjes dat is toch hartstikke lief? Ik bekijk hem van een afstand. Hij heeft gewoon echt veel te veel poten. Definitely. Een dik boek, dat lijkt me een keurig moordwapen. Scheef van boven laat ik het boek vallen. Tot 3 keer toe mis. Sjors de spin heeft de freezestand aangenomen. Hij denkt waarschijnlijk dat een blinde gek het op hem gemund heeft: 'wat een kluns, als ik niet beweeg ziet ze me vast niet'.

Een andere optie is doodtrappen maar ik vind mijn voet te dichtbij mezelf, ik durf niet ik durf niet. Dan beweegt het beest richting Jonas. O nee, straks gaat Jonas hem opeten, o gatver, ik moet wat doen. Met dweil op stok prik ik de ellendeling tegen de open haard. Binnen een seconde zo plat als een dubbeltje. Lafaard. Mij een beetje de stuipen op het lijf jagen en dan niet eens terugvechten.

Volgens mijn collega leven ze in setjes. Ik weet daar niks van. Wat niet weet wat niet deert.

K's zomertijd

2009-03-30T21:28:00.002+02:00

Het is niet eens zozeer dat gestolen uur wat me nekt.
Het is dat gepiel met dat klokje in de auto.
Waar zit in jezusnaam ook alweer de knop om dat klokje goed te zetten?
Een half jaar geleden belandde ik ook al bijna in de sloot tijdens het herijken van de tijd.
Waarom heb ik toen niet meteen onthouden waar ik het klokgelijkzetknopje gevonden heb?

K's kleptomaantje

2009-03-15T21:42:00.004+01:00

Het was nog heel stil in het winkelcentrum. E., V.'tje en ik hadden vroeg onze slag geslagen. Een volgend maatje schoenen gescoord en bij de Hema wat dozijnverpakkingen ondergoed binnengetikt. E. was erg in haar nopjes (met haar nieuwe schoenen dacht ik) en huppelde door de lege winkelstraat: "Als ik straks thuis ben ga ik meteen boven spelen. Maar ik hang eerst mijn jas op." Achteraf gezien ging hier de alarmbel rinkelen, jas ophangen, een eeuwig discussie item met als resultaat dat ik 12 keer per dag de jassen van de grond vis, maar ik negeerde de bellen en genoot van de nopjes.

Hè gezellig, dacht ik.
Pok, hoorde ik.

"Hé", zei ik terwijl ik naar een schattig rond doosje keek wat ineens op de grond lag, "waar komt dat nou vandaan?" "Hé", zei E met een tikje ingewikkeld gezicht, "waar komt dat nou vandaan? Ik weet het niet..."

E. keek om haar heen. E. zag helemaal niemand in de buurt die hier de schuld van kon krijgen. E. koos eieren voor haar geld en barstte in tranen uit.

Ze had inderdaad in de Hema al gemeld dat ze dit heel graag wou hebben. En ik had gezegd dat ze het niet kreeg. De rest laat zich raden.

Nadat ze het make up doosje terug in het Hema rek had gelegd haalde ze geheel uit eigen beweging een lippenstiftje in dezelfde kleur uit haar zak, die moest ook nog terug. Toen waren haar zakken leeg en konden we naar huis.

De nopjes van E. waren weg. Ik had wel nopjes. Kleine boefjes zijn leuk maar ik was blij dat we een stap hebben kunnen zetten op het pad van niet lonende misdaad.

K's stoere man

2009-03-11T21:12:00.004+01:00

F. : "Ik ben wel een beetje zenuwachtig hoor."
V. : "Waarvoor is papa zenuwachtig?"
F. : "De dokter gaat zorgen dat papa geen kindjes meer kan krijgen."
E. : "Hahaha! Papa's kunnen helemaal geen kindjes krijgen!"
V. : "Welles hoor. De papa's hebben de zaadjes en de mama's hebben de eitjes. Toch?"
F. : "Ja. En nu gaat de dokter ervoor zorgen dat papa geen zaadjes meer aan mama kan geven."
"...................................."
V. : "Hoe hou je ook al weer je vork vast?"

K's terror V.'tje

2009-03-08T11:00:00.007+01:00

Jawel het is zover, de lieve schattige poezelige babyperiode lijkt voorgoed voorbij. V.'tje ontpopt zich in rap tempo tot de terrorist van de familie. Krijsend en gillend baant hij zich een weg door ons huis een spoor van vernielingen achter zich latend.

Hoe was het ook al weer? Negeren heeft bij de dames goed gewerkt, negatief gedrag negeren, positief gedrag belonen en klaar is je gezellige kind (wij hebben Martin Gaus hoog in aanzien). Maar er speelt bij V.'tje een tweetal complicerende factoren.

Zo heeft hij 2 grote zussen die ook hun mening hebben over wat te doen in noodsituaties: "Maham geef hem zijn bord ik word gek van dit gekrijs!" schreeuwt V. wanhopig met haar vingers in haar oren. "Nee, aah, dat is zielig", vindt E. als V.'tje met stoel en al van tafel af gedraaid wordt. En "hier V.'tje, speel dan maar met het afstandsbediening" als ik hem net het fototoestel afhandig heb gemaakt.

En daarnaast hebben we te maken met het feit dat hij van het mannelijke geslacht is wat in ons geval betekent dat hij wilder, bruter, lomper en bijzonder hardleers is. Een ieniemienie voorbeeld: hij klimt bovenop zijn kinderstoel, bekijkt zijn prestatie vol trots in de spiegeling van de boekenkast en stuitert van boven naar beneden vol op zijn kop. Krijsen ende gillen uiteraard, geen probleem, wij zijn geschapen om te troosten. Paniek gesust, tranen gedroogd, ik draai me om en verdomd als het niet waar is, daar staat hij alweer boven op de stoel. Dus nee, we hebben geen nieuw meubilair, het is uit nood geboren...

Goed, we zijn dus weer gestart met een nieuwe fase en net als de vorige (die van de nachtelijke hongerklop) gaat het vast niet zonder slag of stoot maar voorbij gaat het.

Ik heb me laten vertellen dat jongens in hun puberteit heel lief voor hun moeder zijn. Lijkt me absoluut terecht.

K's smeekbede

2009-03-07T16:48:00.002+01:00

Ik ben er klaar voor hoor. Ik heb me helemaal op je gekleed. Laagjes, dan kan ik pellen. Zodra ik je warmte voel gooi ik het laag voor laag uit. Buiten op het bankje is nog wat te hoopvol ben ik bang. Maar binnen, achter het glas moet het toch lukken.

Kom op, je kunt het. Het is al maart, je bent sterk genoeg onderhand.

Kom maar door met die stralen. Joehoe!
Joehoe? ...ik heb je zo nodig...