K's timing

Het is niet mijn sterkste punt zeg maar. Van die emotionele mijlpalen vastleggen op de gevoelige plaat. Niet dat ik geen leuke kiekjes kan maken, dat lukt me over het algemeen aardig. Het is meer dat ik door emotie overmannen
1. vergeet het fototoestel te gebruiken
2. mijn gevoel voor timing totaal kwijt ben.

Dus...
Rechtsonder ziet u het rechterbeen van E., 50 meter voor de finish van de Sluizenloop. V. was al voorbij gesprint. Een foto maken was kansloos door de vochtige waas voor mijn ogen. Tegen V. hield het verhaal dat ze 'te hard liep om een foto van te maken' aardig stand, ze was zelfs een beetje trots.

K's ongelooflijk kinderachtige doch noodzakelijke actie

Het was na een feestje hier vlak om de hoek. Een feestje waar het hele dorp voor uit gelopen was. Een gezellig feestje met buurtjes, biertjes, Bonnie St. Claire en lekker dansen. F. had het naar zijn zin gehad. Hij had lekker geouweneeld. Hij had fijn met zijn buurtjes biertjes gedronken. Hij had gedanst en meegezongen met Bonnie St. Claire. Uit volle borst. Met andere woorden: Het was mooi geweest, tijd om te gaan.

Maar F. dacht daar anders over (een vaker voorkomend meningsverschil tussen F. en mij als er alcohol in het spel is). Hij had net een buurjongen gestrikt om nog een gezellige blow mee te roken. Ik vond dat een minder goed plan, mede ingegeven door het feit dat de ervaring leert dat F. moet spugen van blowtjes en daarna heel zielig is en/of doet.

Ik ken mijn F. wat langer dan vandaag en weet dat een keihard NEE redelijk kansloos is dus met al mijn tact en zachte dwang loodste ik F. naar huis:
"Liefje, ik denk dat het niet zo verstandig is"...
"Ik vind het fijn als je lekker met me naar huis gaat"...
"Ja, natuurlijk, het is ook niet zo leuk als je dat eigenlijk niet mag"...
"Ik snap wel dat je liever was gebleven maar het lijkt mij slimmer om het bedje op te zoeken"...

Eenmaal thuis, de oppas bevrijd, moest de hond nog uit. En ik vertrouwde het niet. Ik zag het helemaal voor me: Jonas en ik een ommetje, komen we terug, F. gevlogen, op zoek naar de buurjongen en zijn blow.

Dus terwijl F. met een bouillonnetje op de bank zat, stopte ik alle sleutelbossen in mijn zak, draaide de deur op slot en vertrok met de hond.

Het scheelde een fikse ruzie dat F. in de veronderstelling was dat de sleutels weer eens kwijt waren...

K's sprookje

Het is bij ons thuis net een sprookje.


De kleinste, ons V.'tje, komt helemaal tot zijn recht als De Kabouter. Hij banjert het leven in en uit, kijkt onverschrokken om zich heen en heeft een heel klein piemeltje.



V. is duidelijk De Prinses. Met haar lange blonden lokken, het liefst in roze met glitters, een tikje fijngevoelig voor erwten en gek op witte paarden.




E. is De Draak. Spuugt vuur, vliegt weg als het te heet onder haar voeten wordt en boezemt angst in bij alle onschuldige buurjongetjes.



F. is De Koning. Dat vindt hij zelf en dat leert hij de kinderen. Ik vind dat dat moet kunnen. Een stukje zelfverheerlijking over de rug van je kinderen.



En dan ik nog. 'Nou', zei ik onlangs tijdens het ontbijt, 'ik denk dat ik dan maar De Goede Fee ben', en keek zeer voldaan de tafel rond.



F. stikte direct in zijn boterham met oude kaas. Hij vond mijn moment van zelfreflectie duidelijk te wensen overlaten. Hij had meer De Boze Heks in gedachten.

Nu vraag ik je.

K's oprechte excuses

Bij deze: Sorry.
Het was echt niet mijn bedoeling u bijna 2 maanden te vervelen met een verhaal over mijn psyche. Het idee alleen al. Een paar foto's van onze dotjes was natuurlijk veel leuker geweest. Of een hilarisch mislukt opvoedingsmomentverhaal. Sorry.
Ik schreef de log in de flow van de maand juni. Moest vervolgens veel te hard werken omdat ik op vakantie ging (een logica die ik nog altijd niet begrijp maar die me voor elke vakantie keihard treft) en ging vervolgens daadwerkelijk op vakantie. Weg waren we. Ondergedoken in het altijd zonnige Drenthe. Het heerlijk achtergestelde Drenthe. Geen internet in de wijde omgeving (tenzij je heel ingewikkeld je best deed met allerlei gewijzigde instellingen op de laptop maar dat deden wij natuurlijk niet, stel je voor).

Nu gebied de eerlijkheid mij te zeggen dat we inmiddels alweer ruim anderhalve week terug zijn. Maar ik wou niet. Ik had geen zin om me uit de kneuterigheid van ons fijne samenzijn te rukken en achter de laptop te kruipen. Ik zat keihard in de ontkenning. Ik wil geen mail lezen ik wil geen rekeningen betalen ik wil niet weten of er nog wel geld op de rekening staat ik wil het niet ik ben er niet. En daarbij moest ik de Milennium trilogie van Stieg Larsson lezen.

Om het goed te maken plak ik er wat foto's van de zomer bij. En ik zal niet meer zo lang wegblijven. Beloofd is beloofd.

K's psyche

Iets meer dan een half jaar geleden was ik bij de tandarts. De terugtrekking van mijn tandvlees had een hoogtepunt bereikt, nou ja...hoogtepunt...vertepunt is wellicht een beter woord in deze context. De tandarts had daar zo zijn bescheiden mening over: "Zwanger zijn is niet zo goed voor je tandvlees, en dan 3 keer, dan kan het best zo zijn dat het allemaal niet meer vanzelf goed komt (wat overigens niet alleen voor terugtrekkend tandvlees geldt maar daar heeft de tandarts dan weer niet zoveel zinnigs over te melden) dus daar moesten wé (dat bleken bij nader inzien mijn tandvlees en ik) maar eens iets aan gaan doen."

Ik kreeg het telefoonnummer van de mondhygiëniste. Nu weet ik niet hoe het bij u is maar ik krijg de kriebels van de mondhygiëniste. Ik hou al niet zo heel veel van de tandarts, het is dat het moet van mijn moeder, maar om dan ook nog soort van vrijwillig m'n mond te laten leegpulken door zo'n vast heel aardige mevrouw met allemaal nare tangetjes, ik weet het niet. Ik ging niet juichend de deur uit zullen we maar zeggen.

Maar plichtsgetrouw als ik ben, jaja je hebt maar 1 gebit en daar ben je zuinig op, belde ik een week of 8 later met de mondhygiënistassistente. Tja, de praktijk zat eigenlijk vol maar als het dan echt moest had de mondhygiëniste over een maand of 4 wel een gaatje. Hé weet je, van mij hoeft het niet hoor.

Dus ik ben niet naar de mondhygiëniste gegaan. De afgelopen weken kreeg ik last van tandpijn bij warm en koud, en last bij poetsen en niet poetsen en och en wee, en de halfjaarlijkse afspraak met de tandarts kwam met rasse schreden dichterbij. Mijn tandvlees was vast en zeker nog verder teruggetrokken en nu zou de tandarts vast boos en teleurgesteld zijn. En nu was er zeker helemaal niets meer aan te doen, behalve bij de kaakchirurg met beitel en zaag. En ooh was ik maar... Soms deed een ijsje eten echt stekend pijn. Dombo die ik er was.

Ik ging in de stoel liggen, hij keek, zei: "Mmm beetje tandsteen... mmmm ziet er goed uit hoor, mooi gebitje..." Hij deed zijn tandsteending met tang en pulk, ik spoelde mijn mond en verliet enigszins in de war de ruimte.

En sindsdien, geloof het of niet, geen centje pijn meer bij warm, geen centje pijn meer bij koud. Zouden nou werkelijk al dat soort dingen tussen die oren geregeld worden? Dat is toch raar?

K's prinsesje

Mijn kleine prinsesje wordt groot.

Het was een fijn feestje.

K's lachstuip

F. heeft nogal een flexibel gezicht en vindt het leuk om zo nu en dan in zijn omgeving te checken of hij nog steeds de enige is die DIT kan. Vanavond tijdens het eten was het weer eens zover. Ik doe bij voorbaat niet mee, behalve scheel kijken kan ik niks met mijn gezicht (buiten de reguliere zaken uiteraard) maar V. dacht dat er wel wat te winnen viel.

Dus F. wapperde met zijn oren: "Kan jij je oren bewegen?"
V. deed een poging. "Nee".
F. trok één wenkbrauw op: "Kan jij je wenkbrauw bewegen?"
V. trok haar wenkbrauwen op. Nee dat was niet goed: "Eén wenkbrauw!".
V. deed een poging. "Nee".
F. trok zijn lip scheef omhoog: "Kan jij je lip scheef omhoog trekken?"
V. deed eigenlijk geen poging meer, ze wroedde op wraak.
"Nee dus", concludeerde F en hij keek zeer voldaan in het rond. Nog steeds de koning van het elastieke gezicht.

V. keek haar vader aan, schudde haar weelderige lokken heen en weer en vroeg: "Kan jij je haar* bewegen?"


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
* voor intimi is het natuurlijk duidelijk waarom ik dubbel sloeg van het lachen, voor hen die wat verder van ons weg staan: F. heeft geen haar

K's nieuwe vriendin

Het was erg lang geleden en daarom de hoogste tijd dat liefste vriendinnetje S. en ik een weekendje samen gingen zijn. Samen op een plek zonder horloge, vieze luiers en snotneuzen. Maar wel op een plek met bereik op de mobiel want we moesten natuurlijk wel heel regelmatig gesmst kunnen worden om ons te laten vertellen hoe ernstig we gemist werden. F. was megagul door ons te laten vertrekken in zijn, 4 uur eerder aangeschafte zelf gepinde, nieuwe automobiel. En niet om het één of ander, maar dat is een vrij kek modelletje dus wij zaten er redelijk cool bij.

Naast alle zaken die natuurlijk hoognodig moeten gebeuren in zo'n weekend (denk aan stukje kletsen, wijntjes drinken, beetje shoppen, cappucinootje op zijn tijd, lachen naar de mannen die naar ons lachten) had ik een missie: het was tijd voor een echte bh. Zo'n bh die een mevrouw heeft uitgezocht nadat ze je maat heeft genomen en de vorm eens goed bestudeerd heeft, zo'n bh. Die had ik namelijk nog niet.

Liefste vriendinnetje S. en ik hebben naar schatting anderhalf uur doorgebracht in de plaatselijke lingerieshop. Met alle égards behandeld, borsten gewogen en gemeten, prachtige creaties aangehad en uiteindelijk met rode konen en geheel bedwelmd (dat moet wel anders had ik nooit zo'n bedrag gepind voor een bh en een stringetje) verlieten wij de winkel. Ik heb er een nieuwe vriendin bij.

K's weekendje weg

Bij ons gaat het eigenlijk altijd op dezelfde manier. F. pakt zijn eigen spullen bij elkaar. Ik vul dat aan met alles voor 3 kinderen en mijzelf (geheel gesorteerd op kleur, verschillende voorbedachte setjes en alle weertypes bestendig), inclusief de toiletspullen, beddegoed en aanverwante overkoepelende zaken en prop het geheel in tassen, koffers en zakken. Dan komt F. naar boven om de bagage op te halen en naar de auto te dragen. Na de eerste heen en weer trippel begint hij met heel hard vloeken dat het "nóóit mee kan" en dat "het véél te veel is" en dat "we echt maar 3 f**ing dagen weggaan". Ik zucht een keer diep en bedank mijzelf dat ik weer zo goed heb ingepakt voor de hele familie.

Dit weekend was er een extra complicerende factor. Opa had gevraagd of de fiets van V. ook mee zou kunnen, maar natuurlijk riepen wij. Daarmee was de achterbak vergeven. De skibox ging op het dak, de achterbank werd vol gestouwd en Jonas de hond moest voorin, tussen de benen van de bijrijder. "Moet je nou kijken wat een volle auto, dat is toch belachelijk voor een weekendje weg!"

En het had zo goed gepast dit jaar. Want toen wij, na een reis van twee én een half uur, op de plaats van bestemming de achterbakvullende fiets uit de auto haalde bleek deze op slot. Het sleuteltje hing aan het haakje. Thuis.

K's stalker

Iedere moeder, die ook vrouw van is, kent het fenomeen. Je bent een dagje, een uurtje, een ommetje weg en je telefoon gaat. Het is hem, de vader van je kinderen, die zich afvraagt 'waar de jas van zoon is', 'of jij misschien zijn sleutels hebt gezien', 'of het klopt dat de vaatwasser aan staat', 'waarom de stofzuiger midden in de kamer staat' en 'wanneer je denkt weer thuis te komen'. En geheel gewend aan dit fenomeen geef je, terwijl je 3 broeken en een te krappe jurk past, onverstoorbaar antwoord: 'derde la van links, onder de witte hempjes, achter de blauw gebloemde onderbroeken' (want dat soort wezenlijke informatie heb je altijd paraat).

En dan, als de kinderen groot genoeg worden om papa te voorzien van antwoorden, en je verwacht ongestoord te kunnen genieten van een dagje, een uurtje een ommetje weg, ontwikkelt zich een nieuw fenomeen. Zo ontdekte ik gister.

Vriendin I. had zichzelf een dag vrij gegeven en mij naar Utrecht gelokt om gezellig te lunchen. In de tram op de heenweg werd het offensief ingezet: V. met de telefoon van de buurvrouw: 'of ze mee mocht boodschappen doen', 'of ze V.'tje even aan de telefoon mocht', 'wie er zo hard aan het praten waren' en 'waarom ik zo zacht praatte'? Een krappe 6 minuten later weer V. met de telefoon van de buurvrouw: 'dat we helemaal morgen niet naar de dierentuin konden gaan want dan was het feestje van buurmeisje!!'. Goed 5 minuten later ging de telefoon van vriendin I. Haar oudste dochter was heel benieuwd of het allemaal een beetje gelukt was met shirtjes uitzoeken bij de H&M. En verdomd daar belde V. weer om 'te melden dat ze weer terug was van het boodschappen doen en dat ze bij vriend Merlijn bleef spelen'.

Ik word gestalkt. Door mijn eigen kind. En dan heeft ze nog niet eens een eigen mobiele telefoon. En de andere 2 kinderen snappen het fenomeen bellen nog niet eens. Er staan mij nog een hoop verstoorde dagjes, uurtjes, ommetjes te wachten.

K's rollenpatroon

"Schatje lucht jij de kamer even? Ik heb een windje gelaten. Dan ga ik alvast naar mijn werk!"

K's ontsnapping

V. (zingt) :
"We bouwen, we bouwen, we bouwen een stoel!
want klussen, want klussen, want klussen is cool!"

K. (denkt):
Haha. Heeft ze niet van haar vader.

V. (zingt):
"We bouwen, we bouwen, we bouwen een hut!"

K. (denkt):
Het zal toch niet waar zijn hè? Gaan we dit ge-eikel nu al krijgen??

V. (zingt):
"Want klussen, want klussen, want klussen is...!"

K. (denkt):
Gggrrrr....

V. (zingt):
"prut!"

K. (glimlacht):
Natuurlijk.

K's optimisme

Na 7 dagen tobben kreeg F. gister bij de huisartsenpost eindelijk zijn welverdiende antibioticakuur. Het werkt! Hij krijgt alweer praatjes. Roept dingen als "ophoeren" naar de scheidsrechter bij AZ-Vitesse en "wat een baggerbal, doe dan niks" naar Stephen Hendry. Ik zie licht gloren.

K's vraag

Zwanenmeer of penalty?

K's nervous breakdown

Na 6 dagen fulltime zorgen sjouwen en sleuren had ik vanavond een kleine nervous breakdown. Het werd me gewoon allemaal een beetje teveel. Teveel gejengel van V.'tje. Teveel vragen van E. Teveel brutale antwoorden van V. Teveel gemauw van Harrie. Teveel wasgoed wat opgevouwen moet worden. Teveel vooruitgedachte planningstechnische dingen die ik allemaal tegelijk aan het denken was.

Toen was ik te lomp met het uittrekken van het te strakke truitje van V.'tje (het kan ook aan zijn te dikke koppie gelegen hebben, dat laat ik even in het midden) waardoor hij echt te hard zijn koppie tegen het bad stootte. Hij huilen ik huilen je kent het wel.

F. was gelukkig net stoned van de pijnstillers dus die hoorde wel muziek in het gekrijs van V.'tje en heeft hem liefdevol in bed gelegd. Ik mocht even bijkomen op de badrand. En toen ging het wel weer. Op naar dag 7.

K's kutpasen

Mijn paasweeekend stond in het teken van de ontdekkingen:

1. de reden dat je met z'n tweeën moet zijn om kinderen te maken en te krijgen is dat het in je eentje echt te arbeidsintensief is
2. ik heb er zo gruwelijk goed aan gedaan geen verpleegster te worden
3. zieke mannen tellen ook mee als kind en mijn vermoeden is juist, 4 kinderen is ietwat te veel voor mij, ik overzie het net niet zeg maar
4. een oorontsteking doet heel erg veel pijn

Nu scheelt het dat ik niet zo aan feestdagen hecht. De supercroissants blijven nog wel een week goed en een eitje kan ook bij spinazie. Dus het hoeft echt niet perse allemaal op eerste of tweede paasdag. Maar ik ben wel erg dol op weekend. Weekend met ballen op het veld. Met samen een stukje fietsen en een ijsje eten. En gezellig met z'n tweeën de kinderen in bad en bed doen.

Het mag duidelijk zijn dat het afgelopen lekker lange weekend wat anders uitpakte dan gehoopt en gewenst. De meiden hielden zich goed. Verwerkten dapper de teleurstelling dat er dus niet gezwommen kon worden, dat we niet een rondje dijk gingen fietsen en dat papa, áls hij beneden op de bank lag, met ijzeren hand de afstandsbediening hanteerde. Ze hielpen waar mogelijk met broodjes smeren en opruimen. V.'tje was uiteraard strontvervelend (ik geloof niet zo in toeval dus ik denk dat hij ook niet zo gek is op Pasen).

Ik was wel enigszins afgedraaid aan het einde van tweede paasdag toen het hele stel in bed lag en manlief met dosis paracetamol en ibuprofen buiten westen was gestort. Maar mijn moment van ontspanning kwam vanochtend pas. Op mijn werk. Met een heerlijke capucino en wat rustgevend gekakel van de meiden van mijn afdeling.

K's klopjacht

Na een bijzonder sportieve avond blaas ik even lekker uit op de bank. Ik kijk wat Hart van Nederland late editie en vouw de donkere was. Ineens zie ik iets voor de tv langs schieten. Iets op hoge poten. Iets een maatje te groot wat mij betreft. Weg is het weer, onder de verwarming gedoken. Ik doe net of ik gek ben. Het is weg. Het was er vast maar nu niet meer. Ik vouw de was en ga daarna slapen en morgen is het nog wegger dan nu. Ondanks mijn overtuigende peptalk hou ik stiekem de linkerhoek in de buurt van de tv in de gaten. Niks. Zie je wel.

Fuck. Komt dat loeder ineens van rechts aansjesen. De gedachte dat dit nummer 2 is ban ik meteen uit mijn systeem. Nu is het klaar. Hij vraagt om zijn doodvonnis. Ik ga staan, wiebel wat heen en weer, hoe ga ik dit varkentje wassen. Ik haat die monsters. Waarom eigenlijk? Ze doen toch niks? Ze eten de mugjes dat is toch hartstikke lief? Ik bekijk hem van een afstand. Hij heeft gewoon echt veel te veel poten. Definitely. Een dik boek, dat lijkt me een keurig moordwapen. Scheef van boven laat ik het boek vallen. Tot 3 keer toe mis. Sjors de spin heeft de freezestand aangenomen. Hij denkt waarschijnlijk dat een blinde gek het op hem gemund heeft: 'wat een kluns, als ik niet beweeg ziet ze me vast niet'.

Een andere optie is doodtrappen maar ik vind mijn voet te dichtbij mezelf, ik durf niet ik durf niet. Dan beweegt het beest richting Jonas. O nee, straks gaat Jonas hem opeten, o gatver, ik moet wat doen. Met dweil op stok prik ik de ellendeling tegen de open haard. Binnen een seconde zo plat als een dubbeltje. Lafaard. Mij een beetje de stuipen op het lijf jagen en dan niet eens terugvechten.

Volgens mijn collega leven ze in setjes. Ik weet daar niks van. Wat niet weet wat niet deert.

K's zomertijd

Het is niet eens zozeer dat gestolen uur wat me nekt.
Het is dat gepiel met dat klokje in de auto.
Waar zit in jezusnaam ook alweer de knop om dat klokje goed te zetten?
Een half jaar geleden belandde ik ook al bijna in de sloot tijdens het herijken van de tijd.
Waarom heb ik toen niet meteen onthouden waar ik het klokgelijkzetknopje gevonden heb?

K's kleptomaantje

Het was nog heel stil in het winkelcentrum. E., V.'tje en ik hadden vroeg onze slag geslagen. Een volgend maatje schoenen gescoord en bij de Hema wat dozijnverpakkingen ondergoed binnengetikt. E. was erg in haar nopjes (met haar nieuwe schoenen dacht ik) en huppelde door de lege winkelstraat: "Als ik straks thuis ben ga ik meteen boven spelen. Maar ik hang eerst mijn jas op." Achteraf gezien ging hier de alarmbel rinkelen, jas ophangen, een eeuwig discussie item met als resultaat dat ik 12 keer per dag de jassen van de grond vis, maar ik negeerde de bellen en genoot van de nopjes.

Hè gezellig, dacht ik.
Pok, hoorde ik.

"Hé", zei ik terwijl ik naar een schattig rond doosje keek wat ineens op de grond lag, "waar komt dat nou vandaan?" "Hé", zei E met een tikje ingewikkeld gezicht, "waar komt dat nou vandaan? Ik weet het niet..."

E. keek om haar heen. E. zag helemaal niemand in de buurt die hier de schuld van kon krijgen. E. koos eieren voor haar geld en barstte in tranen uit.

Ze had inderdaad in de Hema al gemeld dat ze dit heel graag wou hebben. En ik had gezegd dat ze het niet kreeg. De rest laat zich raden.

Nadat ze het make up doosje terug in het Hema rek had gelegd haalde ze geheel uit eigen beweging een lippenstiftje in dezelfde kleur uit haar zak, die moest ook nog terug. Toen waren haar zakken leeg en konden we naar huis.

De nopjes van E. waren weg. Ik had wel nopjes. Kleine boefjes zijn leuk maar ik was blij dat we een stap hebben kunnen zetten op het pad van niet lonende misdaad.

K's stoere man

F. : "Ik ben wel een beetje zenuwachtig hoor."
V. : "Waarvoor is papa zenuwachtig?"
F. : "De dokter gaat zorgen dat papa geen kindjes meer kan krijgen."
E. : "Hahaha! Papa's kunnen helemaal geen kindjes krijgen!"
V. : "Welles hoor. De papa's hebben de zaadjes en de mama's hebben de eitjes. Toch?"
F. : "Ja. En nu gaat de dokter ervoor zorgen dat papa geen zaadjes meer aan mama kan geven."
"...................................."
V. : "Hoe hou je ook al weer je vork vast?"