V's amandelen

Het was alweer twee en een half jaar geleden. En die neusamandelen van V., die waren weer aangegroeid. Dat doen ze, neusamandelen. De ellendelingen. Dus het was weer de hoogste tijd.

Godzijdank had ze afgelopen weekend genoeg gespaard om een DS te kopen.

K's roem

"Zeg", zei de 70 jarige eigenaresse van het enige leuke speelgoedwinkeltje in de wijde omtrek: "zag ik jou niet op tv van de week?"

K's tv debuut

Ooohoo... Weet ik veel.
Mijn nieuwe tuniekje is natuurlijk hartstikke leuk, beetje chinezig met groen (doet het altijd wel goed bij mijn ogen) en paars (echt retehip). Maar het is een beetje zakkig en het glimt. Dat is natuurlijk helemaal niet handig onder die grote lampen. Dat jurkje met die figuurtjes is vrouwelijker. Alhoewel, ze zeggen dat je op televisie ruim 3 kilo dikker lijkt. En dan zijn horizontale lijntjes, al zijn het figuurtjes, natuurlijk uit den boze. Zal ik dan toch maar voor mijn bloemetjesjurk gaan? Die heeft zijn succes al eerder bewezen. Dat zal de doelgroep van Omroep Max best een leuke jurk vinden. Toch? Of ben ik dan te fleurig?

K's mission impossible

Niet perse om ons als ouders in te dekken, maar toch wel om aan te geven dat het echt niet allemaal aan F. en mij heeft gelegen als V.'tjes opvoeding een mislukking blijkt te zijn.

V., E. en V.'tje spelen gebroederlijk met de lego. V.'tje is het óf ergens niet mee eens óf loopt over van liefde voor zijn zus en zet zijn tanden in E. haar schouder. E. schreeuwt het uit. Wrijft over haar pijnlijke schouder en kijkt beschuldigend naar haar ouders: "V.'tje bijt mij. Dat mag hij toch niet?!"

Nee natuurlijk niet. Het kind heeft helemaal gelijk. Ik neem mijn verantwoordelijkheid, spreek V.'tje bestraffend toe (terwijl ik door mijn knieën ga en een low tone of voice gebruik) en zet hem op de gang. Na, op een week na, 2 minuten haal ik hem van de gang af, leg gehurkt nogmaals uit dat hij niet mag bijten. V.'tje zegt dat hij het nooit meer zal doen en we doen de goedmaakhug. Om het helemaal correct af te ronden geef ik V.'tje de opdracht zijn zus een sorrykus te geven. Dat zal hij doen.

Ik loop de keuken in en verlies daardoor mijn zicht op de kamer en op de goedmaakhug tussen broer en zus. Terug in de kamer vraag ik V.'tje of hij E. een kus heeft gegeven. "Ja!" zegt hij. Maar als doorgewinterde moeder ga ik niet over één nacht ijs dus ik vraag E. of zij een kus heeft gekregen. "Ja!" zegt zij.

"OOh liegbeest", hoor ik V. tegen haar zusje zeggen.
"Ja nou", fluistert E. "ik wil helemaal geen kus".

K's tekortkoming

Over het algemeen vind ik mezelf als opvoeder best een hele peer. Ik ben mezelf, ik maak onwijs leuke grappen, ik word boos indien noodzakelijk, ik ben ook maar een mens en schuw niet dat te laten zien, ik stel grenzen, ik help, ik leg uit maar niet tot in den eeuwigheid, etcetera etcetera.

Vanavond stuitte ik op een duidelijke tekortkoming. Eéntje in de categorie 'daar kan ik helemaal niets mee'. Het omgaan met kinderen die een spelletje spelen en niet tegen hun verlies kunnen. En in dit geval waren het mijn eigen kinderen.

Na het in bed leggen van V.'tje (wat ik by the way weer heel opvoedkundig had gefixed) schoof ik aan bij een Winnie de Poeh achtige mens-erger-je-niet variant. De meiden hadden allebei al 2 poppetjes binnen, F. nog maar één en voor de gezelligheid hadden ze ook alvast een rode Winnie de Poeh van mij in zijn huisje gezet. We dobbelden, we verzetten de pionnetjes, we jaagden op elkaar en we hadden plezier.

Totdat...
V. in tranen uitbarstte omdat E. haar eraf moest slaan.
E. boos werd op mij omdat ze helemaal niet wilde dat ze V. moest slaan.
F. een lachstuip kreeg.
Ik zei dat het klaar was en we naar bed gingen.
E. hysterisch begon te huilen omdat ze niet naar bed wou.
F. heel wijselijk zijn mond hield en ondertussen stiekem het spelletje opruimde.
V. snikkend de kamer verliet om haar pyama aan te trekken.
E. stampvoetend achter haar zus aan ging.

Ik kan er helemaal niks mee. Ok, het zijn maar kinderen en ze hebben nog een hoop te leren en dat moet van ons komen maar toch. Wat een bijzonder vreemd gedrag. Gelukkig herkent F. wel het één en ander. Dat biedt perspectief.

K's oneindige gulheid

Het weekendje bij mijn ouders stond al driekwartjaar op de planning. F. had zijn jaarlijkse weekendje 'biertjes drinken met oude vrienden' koud vastgelegd toen mijn moeder enthousiast riep dat ik en de kinderen en de hond dan hartstikke welkom waren bij haar en mijn vader. Toen was ze nog enthousiast, inmiddels denkt ze daar heel anders over, maar daarover later meer.

Dus afgelopen vrijdag togen de kinderen en de hond en ikzelf in de BMWX5 totaal volgepakt met logeerspullen en spullendingen richting ouderlijk huis (wat feitelijk niet mijn ouderlijk huis is maar wel de stad van mijn roots en de plek waar mijn ouders inmiddels gesettled en gelukkig zijn, dus). Ik had wat hoofdpijn en waterige ogen en warm lijf maar dat mocht geen naam hebben. Na 3 wijntjes en de bloemkool en gehaktballen van mijn vader was er geen vuiltje meer aan de lucht. Ik deed leuk mee en maakte grapjes waar we allemaal hard om lachtten, het leek net vroeger.

Na een ietwat brakke nacht, wat natuurlijk kwam door het feit dat de liefde van mijn leven niet naast mij lag maar stomdronken door Oberhausen liep te zwalken, werd ik niet helemaal van jetje wakker. Beetje erg misselijk, tikje veel diarree, warm koud koud warm, ik moest eigenlijk alleen maar een beetje liggen en veel slapen. Hoe enig voor mijn ouders. Komt je dochter gezellig langs met 3 onzelfstandige kinderen en een hond, duikt ze vervolgens de hele dag in het logeerbed.

Er was echt de godganze dag geen lol aan mij te beleven. Het enige wat ik af en toe deed was sms'en met F. die net zo brak in zijn hotelbed lag. Bij hem had het alleen te maken met een kleine misrekening, hij had verzonnen dat hij nog wel als een jonge god de kroegen in Oberhausen tot 7 uur 's ochtends onveilig kon maken, tja...

Maar goed, toen ik me zondags weer iets beter voelde haalden mijn ouders opgelucht adem, ik zou in ieder geval met het hele konvooi in de loop van de dag vertrekken. Dan hadden zij nog even tijd om bij te komen van deze orkaan en konden ze zich vervolgens storten op het inpakken van de koffers aangezien ze binnen 2 dagen naar Frankrijk af zouden reizen voor een korte doch welverdiende vakantie.

Toen ik ze vandaag, onderweg van werk naar huis, even belde om te checken of ze klaar waren voor vertrek bleek ik nog een klein kadootje voor ze te hebben achtergelaten. Ze waren allebei niet zo erg lekker, ze voelden zich misselijk, hadden diarree, en ook wel erg warm koud koud warm. Het hotel van de eerste week van de vakantie hadden ze net geannuleerd.

K's timing

Het is niet mijn sterkste punt zeg maar. Van die emotionele mijlpalen vastleggen op de gevoelige plaat. Niet dat ik geen leuke kiekjes kan maken, dat lukt me over het algemeen aardig. Het is meer dat ik door emotie overmannen
1. vergeet het fototoestel te gebruiken
2. mijn gevoel voor timing totaal kwijt ben.

Dus...
Rechtsonder ziet u het rechterbeen van E., 50 meter voor de finish van de Sluizenloop. V. was al voorbij gesprint. Een foto maken was kansloos door de vochtige waas voor mijn ogen. Tegen V. hield het verhaal dat ze 'te hard liep om een foto van te maken' aardig stand, ze was zelfs een beetje trots.

K's ongelooflijk kinderachtige doch noodzakelijke actie

Het was na een feestje hier vlak om de hoek. Een feestje waar het hele dorp voor uit gelopen was. Een gezellig feestje met buurtjes, biertjes, Bonnie St. Claire en lekker dansen. F. had het naar zijn zin gehad. Hij had lekker geouweneeld. Hij had fijn met zijn buurtjes biertjes gedronken. Hij had gedanst en meegezongen met Bonnie St. Claire. Uit volle borst. Met andere woorden: Het was mooi geweest, tijd om te gaan.

Maar F. dacht daar anders over (een vaker voorkomend meningsverschil tussen F. en mij als er alcohol in het spel is). Hij had net een buurjongen gestrikt om nog een gezellige blow mee te roken. Ik vond dat een minder goed plan, mede ingegeven door het feit dat de ervaring leert dat F. moet spugen van blowtjes en daarna heel zielig is en/of doet.

Ik ken mijn F. wat langer dan vandaag en weet dat een keihard NEE redelijk kansloos is dus met al mijn tact en zachte dwang loodste ik F. naar huis:
"Liefje, ik denk dat het niet zo verstandig is"...
"Ik vind het fijn als je lekker met me naar huis gaat"...
"Ja, natuurlijk, het is ook niet zo leuk als je dat eigenlijk niet mag"...
"Ik snap wel dat je liever was gebleven maar het lijkt mij slimmer om het bedje op te zoeken"...

Eenmaal thuis, de oppas bevrijd, moest de hond nog uit. En ik vertrouwde het niet. Ik zag het helemaal voor me: Jonas en ik een ommetje, komen we terug, F. gevlogen, op zoek naar de buurjongen en zijn blow.

Dus terwijl F. met een bouillonnetje op de bank zat, stopte ik alle sleutelbossen in mijn zak, draaide de deur op slot en vertrok met de hond.

Het scheelde een fikse ruzie dat F. in de veronderstelling was dat de sleutels weer eens kwijt waren...

K's sprookje

Het is bij ons thuis net een sprookje.


De kleinste, ons V.'tje, komt helemaal tot zijn recht als De Kabouter. Hij banjert het leven in en uit, kijkt onverschrokken om zich heen en heeft een heel klein piemeltje.



V. is duidelijk De Prinses. Met haar lange blonden lokken, het liefst in roze met glitters, een tikje fijngevoelig voor erwten en gek op witte paarden.




E. is De Draak. Spuugt vuur, vliegt weg als het te heet onder haar voeten wordt en boezemt angst in bij alle onschuldige buurjongetjes.



F. is De Koning. Dat vindt hij zelf en dat leert hij de kinderen. Ik vind dat dat moet kunnen. Een stukje zelfverheerlijking over de rug van je kinderen.



En dan ik nog. 'Nou', zei ik onlangs tijdens het ontbijt, 'ik denk dat ik dan maar De Goede Fee ben', en keek zeer voldaan de tafel rond.



F. stikte direct in zijn boterham met oude kaas. Hij vond mijn moment van zelfreflectie duidelijk te wensen overlaten. Hij had meer De Boze Heks in gedachten.

Nu vraag ik je.

K's oprechte excuses

Bij deze: Sorry.
Het was echt niet mijn bedoeling u bijna 2 maanden te vervelen met een verhaal over mijn psyche. Het idee alleen al. Een paar foto's van onze dotjes was natuurlijk veel leuker geweest. Of een hilarisch mislukt opvoedingsmomentverhaal. Sorry.
Ik schreef de log in de flow van de maand juni. Moest vervolgens veel te hard werken omdat ik op vakantie ging (een logica die ik nog altijd niet begrijp maar die me voor elke vakantie keihard treft) en ging vervolgens daadwerkelijk op vakantie. Weg waren we. Ondergedoken in het altijd zonnige Drenthe. Het heerlijk achtergestelde Drenthe. Geen internet in de wijde omgeving (tenzij je heel ingewikkeld je best deed met allerlei gewijzigde instellingen op de laptop maar dat deden wij natuurlijk niet, stel je voor).

Nu gebied de eerlijkheid mij te zeggen dat we inmiddels alweer ruim anderhalve week terug zijn. Maar ik wou niet. Ik had geen zin om me uit de kneuterigheid van ons fijne samenzijn te rukken en achter de laptop te kruipen. Ik zat keihard in de ontkenning. Ik wil geen mail lezen ik wil geen rekeningen betalen ik wil niet weten of er nog wel geld op de rekening staat ik wil het niet ik ben er niet. En daarbij moest ik de Milennium trilogie van Stieg Larsson lezen.

Om het goed te maken plak ik er wat foto's van de zomer bij. En ik zal niet meer zo lang wegblijven. Beloofd is beloofd.

K's psyche

Iets meer dan een half jaar geleden was ik bij de tandarts. De terugtrekking van mijn tandvlees had een hoogtepunt bereikt, nou ja...hoogtepunt...vertepunt is wellicht een beter woord in deze context. De tandarts had daar zo zijn bescheiden mening over: "Zwanger zijn is niet zo goed voor je tandvlees, en dan 3 keer, dan kan het best zo zijn dat het allemaal niet meer vanzelf goed komt (wat overigens niet alleen voor terugtrekkend tandvlees geldt maar daar heeft de tandarts dan weer niet zoveel zinnigs over te melden) dus daar moesten wé (dat bleken bij nader inzien mijn tandvlees en ik) maar eens iets aan gaan doen."

Ik kreeg het telefoonnummer van de mondhygiëniste. Nu weet ik niet hoe het bij u is maar ik krijg de kriebels van de mondhygiëniste. Ik hou al niet zo heel veel van de tandarts, het is dat het moet van mijn moeder, maar om dan ook nog soort van vrijwillig m'n mond te laten leegpulken door zo'n vast heel aardige mevrouw met allemaal nare tangetjes, ik weet het niet. Ik ging niet juichend de deur uit zullen we maar zeggen.

Maar plichtsgetrouw als ik ben, jaja je hebt maar 1 gebit en daar ben je zuinig op, belde ik een week of 8 later met de mondhygiënistassistente. Tja, de praktijk zat eigenlijk vol maar als het dan echt moest had de mondhygiëniste over een maand of 4 wel een gaatje. Hé weet je, van mij hoeft het niet hoor.

Dus ik ben niet naar de mondhygiëniste gegaan. De afgelopen weken kreeg ik last van tandpijn bij warm en koud, en last bij poetsen en niet poetsen en och en wee, en de halfjaarlijkse afspraak met de tandarts kwam met rasse schreden dichterbij. Mijn tandvlees was vast en zeker nog verder teruggetrokken en nu zou de tandarts vast boos en teleurgesteld zijn. En nu was er zeker helemaal niets meer aan te doen, behalve bij de kaakchirurg met beitel en zaag. En ooh was ik maar... Soms deed een ijsje eten echt stekend pijn. Dombo die ik er was.

Ik ging in de stoel liggen, hij keek, zei: "Mmm beetje tandsteen... mmmm ziet er goed uit hoor, mooi gebitje..." Hij deed zijn tandsteending met tang en pulk, ik spoelde mijn mond en verliet enigszins in de war de ruimte.

En sindsdien, geloof het of niet, geen centje pijn meer bij warm, geen centje pijn meer bij koud. Zouden nou werkelijk al dat soort dingen tussen die oren geregeld worden? Dat is toch raar?

K's prinsesje

Mijn kleine prinsesje wordt groot.

Het was een fijn feestje.

K's lachstuip

F. heeft nogal een flexibel gezicht en vindt het leuk om zo nu en dan in zijn omgeving te checken of hij nog steeds de enige is die DIT kan. Vanavond tijdens het eten was het weer eens zover. Ik doe bij voorbaat niet mee, behalve scheel kijken kan ik niks met mijn gezicht (buiten de reguliere zaken uiteraard) maar V. dacht dat er wel wat te winnen viel.

Dus F. wapperde met zijn oren: "Kan jij je oren bewegen?"
V. deed een poging. "Nee".
F. trok één wenkbrauw op: "Kan jij je wenkbrauw bewegen?"
V. trok haar wenkbrauwen op. Nee dat was niet goed: "Eén wenkbrauw!".
V. deed een poging. "Nee".
F. trok zijn lip scheef omhoog: "Kan jij je lip scheef omhoog trekken?"
V. deed eigenlijk geen poging meer, ze wroedde op wraak.
"Nee dus", concludeerde F en hij keek zeer voldaan in het rond. Nog steeds de koning van het elastieke gezicht.

V. keek haar vader aan, schudde haar weelderige lokken heen en weer en vroeg: "Kan jij je haar* bewegen?"


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
* voor intimi is het natuurlijk duidelijk waarom ik dubbel sloeg van het lachen, voor hen die wat verder van ons weg staan: F. heeft geen haar

K's nieuwe vriendin

Het was erg lang geleden en daarom de hoogste tijd dat liefste vriendinnetje S. en ik een weekendje samen gingen zijn. Samen op een plek zonder horloge, vieze luiers en snotneuzen. Maar wel op een plek met bereik op de mobiel want we moesten natuurlijk wel heel regelmatig gesmst kunnen worden om ons te laten vertellen hoe ernstig we gemist werden. F. was megagul door ons te laten vertrekken in zijn, 4 uur eerder aangeschafte zelf gepinde, nieuwe automobiel. En niet om het één of ander, maar dat is een vrij kek modelletje dus wij zaten er redelijk cool bij.

Naast alle zaken die natuurlijk hoognodig moeten gebeuren in zo'n weekend (denk aan stukje kletsen, wijntjes drinken, beetje shoppen, cappucinootje op zijn tijd, lachen naar de mannen die naar ons lachten) had ik een missie: het was tijd voor een echte bh. Zo'n bh die een mevrouw heeft uitgezocht nadat ze je maat heeft genomen en de vorm eens goed bestudeerd heeft, zo'n bh. Die had ik namelijk nog niet.

Liefste vriendinnetje S. en ik hebben naar schatting anderhalf uur doorgebracht in de plaatselijke lingerieshop. Met alle égards behandeld, borsten gewogen en gemeten, prachtige creaties aangehad en uiteindelijk met rode konen en geheel bedwelmd (dat moet wel anders had ik nooit zo'n bedrag gepind voor een bh en een stringetje) verlieten wij de winkel. Ik heb er een nieuwe vriendin bij.

K's weekendje weg

Bij ons gaat het eigenlijk altijd op dezelfde manier. F. pakt zijn eigen spullen bij elkaar. Ik vul dat aan met alles voor 3 kinderen en mijzelf (geheel gesorteerd op kleur, verschillende voorbedachte setjes en alle weertypes bestendig), inclusief de toiletspullen, beddegoed en aanverwante overkoepelende zaken en prop het geheel in tassen, koffers en zakken. Dan komt F. naar boven om de bagage op te halen en naar de auto te dragen. Na de eerste heen en weer trippel begint hij met heel hard vloeken dat het "nóóit mee kan" en dat "het véél te veel is" en dat "we echt maar 3 f**ing dagen weggaan". Ik zucht een keer diep en bedank mijzelf dat ik weer zo goed heb ingepakt voor de hele familie.

Dit weekend was er een extra complicerende factor. Opa had gevraagd of de fiets van V. ook mee zou kunnen, maar natuurlijk riepen wij. Daarmee was de achterbak vergeven. De skibox ging op het dak, de achterbank werd vol gestouwd en Jonas de hond moest voorin, tussen de benen van de bijrijder. "Moet je nou kijken wat een volle auto, dat is toch belachelijk voor een weekendje weg!"

En het had zo goed gepast dit jaar. Want toen wij, na een reis van twee én een half uur, op de plaats van bestemming de achterbakvullende fiets uit de auto haalde bleek deze op slot. Het sleuteltje hing aan het haakje. Thuis.

K's stalker

Iedere moeder, die ook vrouw van is, kent het fenomeen. Je bent een dagje, een uurtje, een ommetje weg en je telefoon gaat. Het is hem, de vader van je kinderen, die zich afvraagt 'waar de jas van zoon is', 'of jij misschien zijn sleutels hebt gezien', 'of het klopt dat de vaatwasser aan staat', 'waarom de stofzuiger midden in de kamer staat' en 'wanneer je denkt weer thuis te komen'. En geheel gewend aan dit fenomeen geef je, terwijl je 3 broeken en een te krappe jurk past, onverstoorbaar antwoord: 'derde la van links, onder de witte hempjes, achter de blauw gebloemde onderbroeken' (want dat soort wezenlijke informatie heb je altijd paraat).

En dan, als de kinderen groot genoeg worden om papa te voorzien van antwoorden, en je verwacht ongestoord te kunnen genieten van een dagje, een uurtje een ommetje weg, ontwikkelt zich een nieuw fenomeen. Zo ontdekte ik gister.

Vriendin I. had zichzelf een dag vrij gegeven en mij naar Utrecht gelokt om gezellig te lunchen. In de tram op de heenweg werd het offensief ingezet: V. met de telefoon van de buurvrouw: 'of ze mee mocht boodschappen doen', 'of ze V.'tje even aan de telefoon mocht', 'wie er zo hard aan het praten waren' en 'waarom ik zo zacht praatte'? Een krappe 6 minuten later weer V. met de telefoon van de buurvrouw: 'dat we helemaal morgen niet naar de dierentuin konden gaan want dan was het feestje van buurmeisje!!'. Goed 5 minuten later ging de telefoon van vriendin I. Haar oudste dochter was heel benieuwd of het allemaal een beetje gelukt was met shirtjes uitzoeken bij de H&M. En verdomd daar belde V. weer om 'te melden dat ze weer terug was van het boodschappen doen en dat ze bij vriend Merlijn bleef spelen'.

Ik word gestalkt. Door mijn eigen kind. En dan heeft ze nog niet eens een eigen mobiele telefoon. En de andere 2 kinderen snappen het fenomeen bellen nog niet eens. Er staan mij nog een hoop verstoorde dagjes, uurtjes, ommetjes te wachten.

K's rollenpatroon

"Schatje lucht jij de kamer even? Ik heb een windje gelaten. Dan ga ik alvast naar mijn werk!"

K's ontsnapping

V. (zingt) :
"We bouwen, we bouwen, we bouwen een stoel!
want klussen, want klussen, want klussen is cool!"

K. (denkt):
Haha. Heeft ze niet van haar vader.

V. (zingt):
"We bouwen, we bouwen, we bouwen een hut!"

K. (denkt):
Het zal toch niet waar zijn hè? Gaan we dit ge-eikel nu al krijgen??

V. (zingt):
"Want klussen, want klussen, want klussen is...!"

K. (denkt):
Gggrrrr....

V. (zingt):
"prut!"

K. (glimlacht):
Natuurlijk.

K's optimisme

Na 7 dagen tobben kreeg F. gister bij de huisartsenpost eindelijk zijn welverdiende antibioticakuur. Het werkt! Hij krijgt alweer praatjes. Roept dingen als "ophoeren" naar de scheidsrechter bij AZ-Vitesse en "wat een baggerbal, doe dan niks" naar Stephen Hendry. Ik zie licht gloren.

K's vraag

Zwanenmeer of penalty?