En weer laat ik me verrassen.
Terwijl ik achteraan in het treintje de zoldertrap op loop.
Met in mijn handen het grote papa-en-mama-kado.
En voor de 9e keer heel hard ´Lang zal ze leven´ zing.
Weer ben ik verrast door de brok in mijn keel.
De brok waardoor ik niet verder kan zingen.
Maar een beetje murmel.
Iets wat lijkt op 'Lang zal ze leven...
...in de gloria!!!'
zaterdag 27 november 2010
dinsdag 16 november 2010
K's nakijken
Men schrijve 16 november.
De dag dat de dochter slimmer blijkt dan de moeder.
Mijn F. is een telg uit een redelijk clever nest. Ik noem hem gekscherend wel eens 'mijn nurdje' maar dat is natuurlijk alleen gekscherend. Regelmatig bevind ik mij aan de overkant van de tafel, mijn uiterste best doend mijn echtgenoot te volgen terwijl hij geduldig uitlegt hoe de deeltjesversneller werkt, waarom geluid in golven komt of hoe je die godvergeten kubus van Rubik oplost. En altijd weer raak ik lost. Ik ga een beetje begrijpend knikken, hum wat quasi intelligent in het rond en denk na over het boodschappenlijstje.
Het is niet erg hoor. Ik heb weer andere kwaliteiten. Maar ik ga er wel graag vanuit dat ik mij in het goede koesterende gezelschap bevind van velen, waaronder mijn eigen kroost, die allen dezelfde afhaakneiging hebben. Altijd fijn om met meer te zijn.
Laatst deed F. een poging mij uit te leggen hoe het binaire stelsel werkt. Ook weer zoiets. Totaal onzinnig om daar tijd in te stoppen. Mijn brein is echt te klein om dit te kunnen snappen. Ik lachtte het weg en stapte zonder schroom over naar de orde van de dag. Tot vanochtend. Aan het ontbijt.
De meiden worden tijdens het wegstouwen van wat brood graag uitgedaagd met gezellige rekensommen. Voor E. van 0 tot 14, voor V. van 0 tot 100. Ik kan keigoed hoofdrekenen dus hoor het instemmend aan. Maar terwijl ik mijn cruesli fijn kauw hoor ik V. een antwoord geven wat echt nergens op slaat. "Heel goed", zegt F terwijl hij triomfantelijk naar mij kijkt. Ik verslik me, kijk naar V. die bijzonder trots vermeldt: "Dat is binair rekenen mam".
Men schrijve 16 november.
De dag dat de dochter slimmer blijkt dan de moeder.
Ik kan mijn moment ook nog herinneren. Het had te maken met wis- of natuurkunde. En ik was zeker al 14, maar misschien wel 16. En ik vond mezelf een hele peer...
De dag dat de dochter slimmer blijkt dan de moeder.
Mijn F. is een telg uit een redelijk clever nest. Ik noem hem gekscherend wel eens 'mijn nurdje' maar dat is natuurlijk alleen gekscherend. Regelmatig bevind ik mij aan de overkant van de tafel, mijn uiterste best doend mijn echtgenoot te volgen terwijl hij geduldig uitlegt hoe de deeltjesversneller werkt, waarom geluid in golven komt of hoe je die godvergeten kubus van Rubik oplost. En altijd weer raak ik lost. Ik ga een beetje begrijpend knikken, hum wat quasi intelligent in het rond en denk na over het boodschappenlijstje.
Het is niet erg hoor. Ik heb weer andere kwaliteiten. Maar ik ga er wel graag vanuit dat ik mij in het goede koesterende gezelschap bevind van velen, waaronder mijn eigen kroost, die allen dezelfde afhaakneiging hebben. Altijd fijn om met meer te zijn.
Laatst deed F. een poging mij uit te leggen hoe het binaire stelsel werkt. Ook weer zoiets. Totaal onzinnig om daar tijd in te stoppen. Mijn brein is echt te klein om dit te kunnen snappen. Ik lachtte het weg en stapte zonder schroom over naar de orde van de dag. Tot vanochtend. Aan het ontbijt.
De meiden worden tijdens het wegstouwen van wat brood graag uitgedaagd met gezellige rekensommen. Voor E. van 0 tot 14, voor V. van 0 tot 100. Ik kan keigoed hoofdrekenen dus hoor het instemmend aan. Maar terwijl ik mijn cruesli fijn kauw hoor ik V. een antwoord geven wat echt nergens op slaat. "Heel goed", zegt F terwijl hij triomfantelijk naar mij kijkt. Ik verslik me, kijk naar V. die bijzonder trots vermeldt: "Dat is binair rekenen mam".
Men schrijve 16 november.
De dag dat de dochter slimmer blijkt dan de moeder.
Ik kan mijn moment ook nog herinneren. Het had te maken met wis- of natuurkunde. En ik was zeker al 14, maar misschien wel 16. En ik vond mezelf een hele peer...
woensdag 3 november 2010
K's studentenman
"Nee schatje, ik haal de bloemen wel voor de 480e trouwdag van mijn ouders, dat kan wel even tussen hoofdstuk 4 en 5 door".
Altijd fijn.
Denk je dan.
Zo'n man die het thuis een beetje onder controle houdt tijdens het studeren.
Denk je dan.
Tijdens een gesprek met collega x gaat de telefoon. De telefoon staat op stil dus het gesprek wordt niet gestoord. Ik ben de enige die het doorheeft omdat mijn oog er op valt. Het is F. Ik neem niet op. Het gesprek is te intensief. De telefoon gaat meteen daarna weer. Het is weer F. Ik raak uit mijn gespreksconcentratie. En neem weer niet op. Vervolg mijn gesprek. De telefoon gaat direct voor de derde keer. Het is weer F. Er is iets aan de hand. Dat moet wel. Ik verontschuldig mij bij collega x. "Sorry. Ik geloof dat het echt moet". En neem de telefoon op.
"Ja?
Wat is er?"
"Nou... ik sta bij de bloemenwinkel.
En ik heb geen idee welke bloemen ik moet kiezen.
Ze zijn allemaal truttig."
Altijd fijn.
Denk je dan.
Zo'n man die het thuis een beetje onder controle houdt tijdens het studeren.
Denk je dan.
Tijdens een gesprek met collega x gaat de telefoon. De telefoon staat op stil dus het gesprek wordt niet gestoord. Ik ben de enige die het doorheeft omdat mijn oog er op valt. Het is F. Ik neem niet op. Het gesprek is te intensief. De telefoon gaat meteen daarna weer. Het is weer F. Ik raak uit mijn gespreksconcentratie. En neem weer niet op. Vervolg mijn gesprek. De telefoon gaat direct voor de derde keer. Het is weer F. Er is iets aan de hand. Dat moet wel. Ik verontschuldig mij bij collega x. "Sorry. Ik geloof dat het echt moet". En neem de telefoon op.
"Ja?
Wat is er?"
"Nou... ik sta bij de bloemenwinkel.
En ik heb geen idee welke bloemen ik moet kiezen.
Ze zijn allemaal truttig."
zondag 31 oktober 2010
K's wintertijd
Ook al haat ik het ieder jaar meer dat de dagen kort en donker worden, deze eindeloze zondag is het echt de beste van het jaar. Ieder uur weer kijk ik op de klok en denk ik verbaasd "Ach... zo vroeg pas..."
zaterdag 30 oktober 2010
K's pakezel
Ik was tot nu toe erg in mijn nopjes met het speelgedrag van V.'tje. Daar waar zijn zussen verzuipen in de frutsels en prutsels, in ieder laatje kleine poppetjes, balletjes, knipseltjes bewaren, heen en weer sjouwen met knuffels in doekjes in koffertjes in mandjes in een emmer. Daar speelt V.'tje met samenhangend speelgoed. Hij speelt met auto's in de parkeergarage (heel soms mag Dora meedoen), hij speelt met de duplotrein op de duplotreinbaan (heel soms mag 'Swieber niet stelen' in het wagonnetje), hij speelt met een bal als hij wil voetballen. Helder duidelijk en bovenal overzichtelijk én goed op te ruimen.
Maar er komt verandering in. En of hij nou aangestoken is door het typische verzamelgedrag van zijn zussen of dat het een fase is (o alsjeblieft laat het een fase zijn) is niet duidelijk. Het feit is dat hij de hele dag, van hot naar her, in bed en aan tafel, een hele optocht aan vaste en wisselende contacten bij zich draagt.
Vaste prik is grote vriend de Lollifant (van de gelijknamige Pooh-film, bijzonder de moeite waard voor jonge kinderen én hun ouders, eerlijk is eerlijk, ik kan er geen genoeg van krijgen...). De nek van de Lollifant neemt inmiddels een ernstig dunne vorm aan aangezien hij al maanden en maanden onder de arm van V.'tje woont. En de rest van de speletoestand is afhankelijk van de bui van de drager. De 101 dalmatier pup die bij Lollifant hangt is sinds de afgelopen week in the picture. Een roze tasje met kastanjes heeft hiervoor het veld moeten ruimen. In zijn andere hand bevinden zich de afgelopen 2 dagen een gouden autootje en één of ander supermarktlokkertje.
En dat is hoe hij de dag doorloopt. En wee je gebeente als één van zijn favorites uit het oog raakt. Acuut! Grote paniek! Niemand de deur uit!
's Avonds, als de engel slaapt, peuter ik de kleine speelgoedjes uit zijn dichtgevouwen warme handjes en leg ze in het zicht op zijn commode. Dan kan hij ze in ieder geval niet per ongeluk opeten.
Maar er komt verandering in. En of hij nou aangestoken is door het typische verzamelgedrag van zijn zussen of dat het een fase is (o alsjeblieft laat het een fase zijn) is niet duidelijk. Het feit is dat hij de hele dag, van hot naar her, in bed en aan tafel, een hele optocht aan vaste en wisselende contacten bij zich draagt.
Vaste prik is grote vriend de Lollifant (van de gelijknamige Pooh-film, bijzonder de moeite waard voor jonge kinderen én hun ouders, eerlijk is eerlijk, ik kan er geen genoeg van krijgen...). De nek van de Lollifant neemt inmiddels een ernstig dunne vorm aan aangezien hij al maanden en maanden onder de arm van V.'tje woont. En de rest van de speletoestand is afhankelijk van de bui van de drager. De 101 dalmatier pup die bij Lollifant hangt is sinds de afgelopen week in the picture. Een roze tasje met kastanjes heeft hiervoor het veld moeten ruimen. In zijn andere hand bevinden zich de afgelopen 2 dagen een gouden autootje en één of ander supermarktlokkertje.
En dat is hoe hij de dag doorloopt. En wee je gebeente als één van zijn favorites uit het oog raakt. Acuut! Grote paniek! Niemand de deur uit!
's Avonds, als de engel slaapt, peuter ik de kleine speelgoedjes uit zijn dichtgevouwen warme handjes en leg ze in het zicht op zijn commode. Dan kan hij ze in ieder geval niet per ongeluk opeten.
maandag 18 oktober 2010
K's herinnering
Toch geinig.
Dat ik me altijd zal kunnen herinneren dat F. op deze avond in 2007 er echt even uit moest en op het punt stond een potje te gaan poolen. En dat hij om half 8 besloot dat het wellicht niet verstandig was om te gaan.
Dat ik me altijd zal kunnen herinneren dat ik liefste vriendinnetje S. om half 8 smste dat ik een knapje en een klotsje had gevoeld.
Dat ik me altijd zal kunnen herinneren dat schoolvriend K. om een uur of half 9 belde om te vragen hoe het eigenlijk ging. Nou best zei ik nog. Want zo ging het. Al was ik het wel spuug en spuug zat.
En dan te bedenken dat ik altijd een beetje moest zuchten van mijn moeder die ieder jaar weer het verhaal vertelde van de boerenkool, de douche terwijl "je vader stond te stressen dat ik eronderuit moest komen" en de 'floep daar was je al diezelfde avond nog'- bevalling.
Dat ik me altijd zal kunnen herinneren dat F. op deze avond in 2007 er echt even uit moest en op het punt stond een potje te gaan poolen. En dat hij om half 8 besloot dat het wellicht niet verstandig was om te gaan.
Dat ik me altijd zal kunnen herinneren dat ik liefste vriendinnetje S. om half 8 smste dat ik een knapje en een klotsje had gevoeld.
Dat ik me altijd zal kunnen herinneren dat schoolvriend K. om een uur of half 9 belde om te vragen hoe het eigenlijk ging. Nou best zei ik nog. Want zo ging het. Al was ik het wel spuug en spuug zat.
En dan te bedenken dat ik altijd een beetje moest zuchten van mijn moeder die ieder jaar weer het verhaal vertelde van de boerenkool, de douche terwijl "je vader stond te stressen dat ik eronderuit moest komen" en de 'floep daar was je al diezelfde avond nog'- bevalling.
zondag 10 oktober 2010
K's knarslapje (deel 2)
Mijn knarslapje en ik, wij hebben het nog niet echt gevonden met elkaar. We vallen nu een krappe 2 weken samen in slaap en er is nog geen ochtend geweest dat we samen wakker werden. De eerste paar ochtenden trof ik mijn knarslapje keurig op het nachtkastje aan. Geen idee hoe het daar terecht was gekomen.
Vorig weekend werd het gekker. Mijn knarslapje lag niet op het nachtkastje, niet onder mijn kussen, niet naast mijn bed. Het enige dat ik me nog vaag kon herinneren was dat ik ergens 's nachts had gedroomd dat ik een stapel kleren stevig aandrukte. Beneden op de mat trof ik de factuur van de tandarts, een enorme stimulans om mijn knarslapje stante pede terug te vinden, anders kon dit wel eens een hele dure hobby gaan worden.
En zo kwam het dat ik de hele zaterdagmiddag besteedde aan het terugvinden van mijn knasrslapje. Gestuurd door de herinnering aan mijn vage droom zocht ik tussen de stapel onderbroeken, de t-shirts, de broeken, in de sokkenmand, bij het beddengoed, in de mand met skikleren. Alles moest van de muur, de stofvlokken vlogen in het rond, en passant stofzoog ik de dikke spin op, die het nachtkastje van F. bleek te bewonen, waarna ik de stofzuiger een half uur aan liet staan omdat ik bang was dat de griezel anders door de slang eruit zou kruipen. En langzaam bekroop mij het unheimische gevoel dat ik rare dingen doe 's nachts, en dat ik misschien wel mijn knarslapje door de wc had gespoeld.
Ik kocht de kinderen om, als zij het knarslapje zouden vinden mochten ze tv kijken mét chips erbij. Dus zij rolden over het bed, om te voelen of het echt nergens lag, kropen onder het bed, schoven alles nog eens opzij. Niets noppes nada. Gewoon van de aardbodem verdwenen.
Toch hield ik moed. Wie weet zou ik in de nacht een helder moment krijgen en zo in één vloeiende beweging mijn knarslapje onder uit tussen de weet ik veel wat vandaan vissen. En zo geschiedde.
Om half 5 in de ochtend strek ik me asociaal dwars over het bed uit en waar steek ik mijn teen in? Juist.
Samen wakker worden zit er nog steeds niet in maar sinds die barre zoektocht hou ik mijn knarslapje beter in het slapende oog.
Vorig weekend werd het gekker. Mijn knarslapje lag niet op het nachtkastje, niet onder mijn kussen, niet naast mijn bed. Het enige dat ik me nog vaag kon herinneren was dat ik ergens 's nachts had gedroomd dat ik een stapel kleren stevig aandrukte. Beneden op de mat trof ik de factuur van de tandarts, een enorme stimulans om mijn knarslapje stante pede terug te vinden, anders kon dit wel eens een hele dure hobby gaan worden.
En zo kwam het dat ik de hele zaterdagmiddag besteedde aan het terugvinden van mijn knasrslapje. Gestuurd door de herinnering aan mijn vage droom zocht ik tussen de stapel onderbroeken, de t-shirts, de broeken, in de sokkenmand, bij het beddengoed, in de mand met skikleren. Alles moest van de muur, de stofvlokken vlogen in het rond, en passant stofzoog ik de dikke spin op, die het nachtkastje van F. bleek te bewonen, waarna ik de stofzuiger een half uur aan liet staan omdat ik bang was dat de griezel anders door de slang eruit zou kruipen. En langzaam bekroop mij het unheimische gevoel dat ik rare dingen doe 's nachts, en dat ik misschien wel mijn knarslapje door de wc had gespoeld.
Ik kocht de kinderen om, als zij het knarslapje zouden vinden mochten ze tv kijken mét chips erbij. Dus zij rolden over het bed, om te voelen of het echt nergens lag, kropen onder het bed, schoven alles nog eens opzij. Niets noppes nada. Gewoon van de aardbodem verdwenen.
Toch hield ik moed. Wie weet zou ik in de nacht een helder moment krijgen en zo in één vloeiende beweging mijn knarslapje onder uit tussen de weet ik veel wat vandaan vissen. En zo geschiedde.
Om half 5 in de ochtend strek ik me asociaal dwars over het bed uit en waar steek ik mijn teen in? Juist.
Samen wakker worden zit er nog steeds niet in maar sinds die barre zoektocht hou ik mijn knarslapje beter in het slapende oog.
zondag 26 september 2010
K's meidenuitje
We hebben 2 keer drie kwartier in de auto en Mega Mindy is onze vriendin.
V. hangt onderuit, zingt wat ingetogen maar zeer geconcentreerd de liedjes over de onbeantwoorde liefde van Mega Mindy voor hunk Toby. Je ziet aan haar gekwelde blik dat ze zich tot in haar tenen inleeft. Ik moet denken aan mijn tiende levensjaar, waarin ik vreselijk onbeantwoord maar zo overtuigd verliefd was. Heerlijk mezelf verliezen in de fantastische wereld die ik in mijn hoofd maakte.
E. kweelt vol overgave alles mee. Ze is bijzonder tevreden over haar zangkwaliteiten: "Moet je luisteren mama, mijn stem is net zo mooi als die van Mega Mindy, hoor je dat?" Ik hoor iets heel anders, maar dat is natuurlijk geheim. Ik moet denken aan mijn eigen jeugdige overtuiging, ik had ook zo'n prachtige zangstem, een ietwat vertekend zelfbeeld wat mij veel plezier heeft gebracht.
Eén moeder, 2 meiden, ieder met een eigen film in ons hoofd scheuren we luid zingend over de weg.
V. hangt onderuit, zingt wat ingetogen maar zeer geconcentreerd de liedjes over de onbeantwoorde liefde van Mega Mindy voor hunk Toby. Je ziet aan haar gekwelde blik dat ze zich tot in haar tenen inleeft. Ik moet denken aan mijn tiende levensjaar, waarin ik vreselijk onbeantwoord maar zo overtuigd verliefd was. Heerlijk mezelf verliezen in de fantastische wereld die ik in mijn hoofd maakte.
E. kweelt vol overgave alles mee. Ze is bijzonder tevreden over haar zangkwaliteiten: "Moet je luisteren mama, mijn stem is net zo mooi als die van Mega Mindy, hoor je dat?" Ik hoor iets heel anders, maar dat is natuurlijk geheim. Ik moet denken aan mijn eigen jeugdige overtuiging, ik had ook zo'n prachtige zangstem, een ietwat vertekend zelfbeeld wat mij veel plezier heeft gebracht.
Eén moeder, 2 meiden, ieder met een eigen film in ons hoofd scheuren we luid zingend over de weg.
donderdag 23 september 2010
vrijdag 17 september 2010
K's als...
... als ik nou niet de was nog even snel naar boven had gebracht, dan had ik niet geroken dat hij een poepluier had en dan had ik hem gewoon in zijn bedje laten liggen, was ik even snel op en neer gegaan om de meiden te halen...
... als ik nou niet zo had lopen dralen met de kinderen maar gewoon meteen in de meute mee was gelopen het schoolplein af...
... als ik nou niet Lollifantje voor hem gedragen had was hij misschien met zijn hoofd op de knuffel terecht gekomen...
... als, als, er is geen als...
Het is niet meer te keren. Daar waar V.'tje om 3 uur nog gaaf en heel was, was hij 20 minuten later kapot en gehavend. Een struikel over niets en een val plat op zijn gezicht. Ik peuterde hem van de stoep en keek in een bloedende mond waar ik meteen 1 voortandje miste. De hysterie was groot, bij hem en bij mij. Een minuut later vond ik ons op de grond in de kleuterwc met een bezorgde kleuterjuf en een zorgzame moeder. Terwijl ik mijn tranen liet vallen op V.'tje zijn blonde krullen werd F. gebeld, de tandarts gebeld, het tandje gevonden en een ijsje gehaald.
En natuurlijk komt er langzaam rust als tijd verstrijkt, als papa arriveert, als de tandarts zegt dat het tandje er goed uit is gekomen, dat dit zo vaak voorkomt, dat het geen effect heeft op zijn grotemensentanden, als V.'tje weer begint met praten ondanks zijn dikke lip.
En V.'tje maakt het goed. Toen ik vanochtend zijn kamertje op kwam stond hij in bed en zei hij op zijn eigen relaxte 'dude' manier: "Hé mam... m'n tand is deruit".
Ik ben nog even druk met het vervangen van het plaatje. Mijn kleine mannetje met die prachtige witte ronde voortandjes moet plaats maken voor een boevenkoppie met een gat in zijn mond. Dat is het plaatje voor de komende jaren, het is net zo lief, het zal echt wennen. Maar niet zonder pijn in mijn hart.
... als ik nou niet zo had lopen dralen met de kinderen maar gewoon meteen in de meute mee was gelopen het schoolplein af...
... als ik nou niet Lollifantje voor hem gedragen had was hij misschien met zijn hoofd op de knuffel terecht gekomen...
... als, als, er is geen als...
Het is niet meer te keren. Daar waar V.'tje om 3 uur nog gaaf en heel was, was hij 20 minuten later kapot en gehavend. Een struikel over niets en een val plat op zijn gezicht. Ik peuterde hem van de stoep en keek in een bloedende mond waar ik meteen 1 voortandje miste. De hysterie was groot, bij hem en bij mij. Een minuut later vond ik ons op de grond in de kleuterwc met een bezorgde kleuterjuf en een zorgzame moeder. Terwijl ik mijn tranen liet vallen op V.'tje zijn blonde krullen werd F. gebeld, de tandarts gebeld, het tandje gevonden en een ijsje gehaald.
En natuurlijk komt er langzaam rust als tijd verstrijkt, als papa arriveert, als de tandarts zegt dat het tandje er goed uit is gekomen, dat dit zo vaak voorkomt, dat het geen effect heeft op zijn grotemensentanden, als V.'tje weer begint met praten ondanks zijn dikke lip.
En V.'tje maakt het goed. Toen ik vanochtend zijn kamertje op kwam stond hij in bed en zei hij op zijn eigen relaxte 'dude' manier: "Hé mam... m'n tand is deruit".
Ik ben nog even druk met het vervangen van het plaatje. Mijn kleine mannetje met die prachtige witte ronde voortandjes moet plaats maken voor een boevenkoppie met een gat in zijn mond. Dat is het plaatje voor de komende jaren, het is net zo lief, het zal echt wennen. Maar niet zonder pijn in mijn hart.
donderdag 9 september 2010
K's knarslapje (deel 1)
Onze eigen tandarts was een beetje moe geworden van al die tanden dus vanochtend hadden we een vervanger, of een collega, of een waarnemer. Anyhow, het was een enthousiaste jonge wilde tandarts. Nu ben ik over het algemeen helemaal vóór enthousiaste jonge wilde mensen maar in het vak van tandarts vind ik dat een tikje minder nodig. Zeker als hij enthousiast jong en wild in mijn mond aan de slag gaat.
Serieus, de bloedspetters vlogen in het rond. Hij had het helemaal naar zijn zin met mijn enorme tandsteenaangroei en teruggetrokken tandvleestoestanden. Hier een drilboor, daar een haak, nog even met de zaag, stukje flostouw en hopseflopse daar zit ook nog wat. Ondertussen vloog de goede raad mij om de oren. Stukje spoelen met dit, stukje flossen met dat, niet te scheef en niet te hard, en zo niet dan gaan je tanden vanzelf loszitten. Een enorm plezierig vooruitzicht wat mijn tandartsbezoek in één klap bijzonder de moeite waard maakte.
Tegen de tijd dat ik voor lijk in de stoel hing zette hij mijn schoongebeitelde tanden op elkaar: "Knars jij?"
Jazeker meneer de enthousiaste jonge wilde tandarts, al jaren, maar mijn oude lieve zachte tandarts vond dat helemaal niet zo'n probleem. "Knakt jouw kaak wel eens?" Uuh... ja, best vaak eigenlijk en dat is fascinerend raar en niet fijn.
Nou dat beaamde de enthousiaste jonge wilde tandarts. Dat was niet fijn en zeker niet goed en dat was net als een tennisarm, of knakvingers en dat ging van kwaad tot erger als je er niets aan deed en straks komt er een dag en dan is je kaak helemaal uit vorm gezakt. Maar... godzijgeloofd... er is een remedie.
Over 2 weken mag ik terug om gips te happen voor mijn eigen knarslapje. Ik hou jullie op de hoogte.
Serieus, de bloedspetters vlogen in het rond. Hij had het helemaal naar zijn zin met mijn enorme tandsteenaangroei en teruggetrokken tandvleestoestanden. Hier een drilboor, daar een haak, nog even met de zaag, stukje flostouw en hopseflopse daar zit ook nog wat. Ondertussen vloog de goede raad mij om de oren. Stukje spoelen met dit, stukje flossen met dat, niet te scheef en niet te hard, en zo niet dan gaan je tanden vanzelf loszitten. Een enorm plezierig vooruitzicht wat mijn tandartsbezoek in één klap bijzonder de moeite waard maakte.
Tegen de tijd dat ik voor lijk in de stoel hing zette hij mijn schoongebeitelde tanden op elkaar: "Knars jij?"
Jazeker meneer de enthousiaste jonge wilde tandarts, al jaren, maar mijn oude lieve zachte tandarts vond dat helemaal niet zo'n probleem. "Knakt jouw kaak wel eens?" Uuh... ja, best vaak eigenlijk en dat is fascinerend raar en niet fijn.
Nou dat beaamde de enthousiaste jonge wilde tandarts. Dat was niet fijn en zeker niet goed en dat was net als een tennisarm, of knakvingers en dat ging van kwaad tot erger als je er niets aan deed en straks komt er een dag en dan is je kaak helemaal uit vorm gezakt. Maar... godzijgeloofd... er is een remedie.
Over 2 weken mag ik terug om gips te happen voor mijn eigen knarslapje. Ik hou jullie op de hoogte.
zondag 22 augustus 2010
K's verlegenheid
Na ruim 5 jaar neus snuiten, amandelen wegsnijden, niks ruiken, oorpijn, foto's maken, antibioticakuren en het betere neusstofzuigerwerk zat onze KNO arts met zijn handen in zijn haar. Hij wist het niet meer en besloot dat het tijd werd voor een bezoekje aan een serieuze professor kinder KNO arts. Ik was het daar helemaal mee eens. Want het is namelijk echt heel vreselijk erg en ook al veel en veel te lang. Dus jazeker moet daar een zeerweledelgeleerde professor naar kijken. Een huistuinKNO arts is natuurlijk niet goed genoeg om ons gigantische snotprobleem op te lossen. Ik hou namelijk niet van snot. Echt niet.
Met de uitnodiging van de professor in de ene hand en een nerveuzig kind in de andere hand liep ik het kinderziekenhuis binnen. Eindelijk zouden onze problemen echt aangepakt worden. Na jarenlang getob.
In de wachtkamer kreeg ik langzaam maar zeker wat minder praatjes. De meest vreselijke aandoeningen werden over mijn hoofd uitgewisseld door moeders van hele schattige kleine kindertjes. Jarenlange looporen, gehoorapparaten, het openklappen van een oor om bij de rotzooi te kunnen, uitgezogen holtes, poliepen, kystes, kwatsers en kwotsers. Godzijdank had ik een leesboek bij me waarin ik een half uur lang naar de zelfde zin staarde. "Ach", dacht ik nog: "dat beetje snot..."
Net voordat ik V. mee naar huis wou trekken ("We snuiten nog wel een keer extra schatje..") riep de professor ons binnen.
En het was goed hoor, dat de gezellige professormevrouw zich ontfermt heeft over V. haar snotprobleem. Want het is echt veel te veel en het klopt dat het al veel te lang duurt. Dus we gaan aan de bak. Weg met de snottebellen!
Met de uitnodiging van de professor in de ene hand en een nerveuzig kind in de andere hand liep ik het kinderziekenhuis binnen. Eindelijk zouden onze problemen echt aangepakt worden. Na jarenlang getob.
In de wachtkamer kreeg ik langzaam maar zeker wat minder praatjes. De meest vreselijke aandoeningen werden over mijn hoofd uitgewisseld door moeders van hele schattige kleine kindertjes. Jarenlange looporen, gehoorapparaten, het openklappen van een oor om bij de rotzooi te kunnen, uitgezogen holtes, poliepen, kystes, kwatsers en kwotsers. Godzijdank had ik een leesboek bij me waarin ik een half uur lang naar de zelfde zin staarde. "Ach", dacht ik nog: "dat beetje snot..."
Net voordat ik V. mee naar huis wou trekken ("We snuiten nog wel een keer extra schatje..") riep de professor ons binnen.
En het was goed hoor, dat de gezellige professormevrouw zich ontfermt heeft over V. haar snotprobleem. Want het is echt veel te veel en het klopt dat het al veel te lang duurt. Dus we gaan aan de bak. Weg met de snottebellen!
zondag 15 augustus 2010
zaterdag 7 augustus 2010
K's vrede
Het is vredig in huis. V. zit te tekenen, E. verft en V.'tje vermaakt zich via de verf en de treintjes met de legopoppetjes en de muziekinstrumenten. Dit soort vredigheid is zeldzaam en heerlijk. Een beter moment om mijn uitgescheurde stapel recepten netjes in de map te stoppen komt er niet dus ik schuif bij de meiden aan tafel.
Na exact 3 eneenhalve minuut houdt E. het voor gezien met de verf. Ze gaat met V.'tje spelen. Ik hum bedenkelijk. Dat wordt over het algemeen door V.'tje heel anders ervaren. Maar we zullen zien. Als het muziek maken overheersende vormen aan gaat nemen kan V. zich niet langer bedwingen en gaat ook zij "met V.'tje spelen". Ik schuif wat heen en weer op mijn stoel en neem me in stilte voor het deze keer aan de kinderen over te laten. Als zij denken dat dit kan...
Binnen no time willen ze alle 3 met dezelfde triangel spelen en rollebollen ze over de grond. Ik bijt op mijn lip en kijk naar buiten. Dan hengst V.'tje met een drumstok in V. haar oog. V. grijpt dramatisch naar haar oog, kijkt met haar andere oog naar mij, of ik graag even haar broer op wil voeden. Maar ik pieker er niet over. Ik zag dit al van mijlen ver aankomen. Los het maar op.
Als E. vervolgens over de pasgeverfde tekening van V.'tje wandelt en een heel spoor van rode vlekken op de vloer achterlaat kook ik over. Ik vlieg overeind en blaf ze allemaal naar buiten. Tierend prop ik V.'tje in zijn schoenen en duw hem achter zijn snikkende zussen aan. Opgesodehupsekeed! Eruit! Allemaal!
Grommend ruim ik de muziekinstrumenten, legopoppetjes, treintjes én verfspullen op.
Dat was toch weer 12 hele minuten jolijt ##?@*&%!!!
Ik stort mij weer op mijn receptenklus en dan slaat de twijfel toe. Het was ook wel weer een beetje van de onverwachten, die brute uitval. Ik steek mijn oor buiten de deur, hoor ik ze nog? Moet ik ze binnenhalen? Of in ieder geval even kijken waar ze uithangen? Of ze erg verdrietig en geschrokken zijn? Misschien ergens in een hoekje tegen elkaar aan zitten na te schokken?
Vanaf de slaapkamer kan ik buiten overzien dus vanachter het gordijn loer ik over het veld uit. En daar zie ik ze. Gedrieën op de grote trampoline, hand in hand, lachend en zingend aan het springen. Hun loeder van een moeder al lang en breed vergeten.
Na exact 3 eneenhalve minuut houdt E. het voor gezien met de verf. Ze gaat met V.'tje spelen. Ik hum bedenkelijk. Dat wordt over het algemeen door V.'tje heel anders ervaren. Maar we zullen zien. Als het muziek maken overheersende vormen aan gaat nemen kan V. zich niet langer bedwingen en gaat ook zij "met V.'tje spelen". Ik schuif wat heen en weer op mijn stoel en neem me in stilte voor het deze keer aan de kinderen over te laten. Als zij denken dat dit kan...
Binnen no time willen ze alle 3 met dezelfde triangel spelen en rollebollen ze over de grond. Ik bijt op mijn lip en kijk naar buiten. Dan hengst V.'tje met een drumstok in V. haar oog. V. grijpt dramatisch naar haar oog, kijkt met haar andere oog naar mij, of ik graag even haar broer op wil voeden. Maar ik pieker er niet over. Ik zag dit al van mijlen ver aankomen. Los het maar op.
Als E. vervolgens over de pasgeverfde tekening van V.'tje wandelt en een heel spoor van rode vlekken op de vloer achterlaat kook ik over. Ik vlieg overeind en blaf ze allemaal naar buiten. Tierend prop ik V.'tje in zijn schoenen en duw hem achter zijn snikkende zussen aan. Opgesodehupsekeed! Eruit! Allemaal!
Grommend ruim ik de muziekinstrumenten, legopoppetjes, treintjes én verfspullen op.
Dat was toch weer 12 hele minuten jolijt ##?@*&%!!!
Ik stort mij weer op mijn receptenklus en dan slaat de twijfel toe. Het was ook wel weer een beetje van de onverwachten, die brute uitval. Ik steek mijn oor buiten de deur, hoor ik ze nog? Moet ik ze binnenhalen? Of in ieder geval even kijken waar ze uithangen? Of ze erg verdrietig en geschrokken zijn? Misschien ergens in een hoekje tegen elkaar aan zitten na te schokken?
Vanaf de slaapkamer kan ik buiten overzien dus vanachter het gordijn loer ik over het veld uit. En daar zie ik ze. Gedrieën op de grote trampoline, hand in hand, lachend en zingend aan het springen. Hun loeder van een moeder al lang en breed vergeten.
zaterdag 31 juli 2010
K's vrije avond
Daar zaten we dan. We hadden al een avond met het bord op schoot voor de tv gezeten. We hadden al een avond een sateetje gegeten en veel te veel bier gedronken. We hadden al een avond een stoommaaltijd opgewarmd en een spontaan bezoekje gedaan. We hadden al een middag geshopt en wijn gedronken op het terras. En nu hadden we nóg een avond de tijd aan ons zelf. Jemig. Wat zouden we deze avond gaan doen. Zoveel mogelijkheden. Oneindig veel mogelijkheden. We konden naar de film. We konden naar de kroeg. We konden gaan sporten. We konden de stad in. We konden naar de sauna....
F. en ik keken elkaar een tikje wanhopig aan.
"Gosh", zei ik tegen F...."wat deden we vroeger eigenlijk met al die tijd?"
"Tja", bedacht F. "uhm... poe... vanalles geloof ik..."
"Wat dan?" drong ik aan.
"Nou uh... kindjes maken bijvoorbeeld."
"Oh ja", zuchtte ik, "dat kan niet meer".
"Zullen we maar een filmpje kijken dan?" vroeg F.
En dat is wat we deden.
En toen de film afgelopen was gingen we naar bed.
Vandaag zijn alle kinders weer thuis gekomen. Nadat we ze in bed gelegd hadden zakten we naast elkaar op de bank voor de buis. Een filmpje kijken. En nu de film afgelopen is gaan we naar bed. Net als gister.
F. en ik keken elkaar een tikje wanhopig aan.
"Gosh", zei ik tegen F...."wat deden we vroeger eigenlijk met al die tijd?"
"Tja", bedacht F. "uhm... poe... vanalles geloof ik..."
"Wat dan?" drong ik aan.
"Nou uh... kindjes maken bijvoorbeeld."
"Oh ja", zuchtte ik, "dat kan niet meer".
"Zullen we maar een filmpje kijken dan?" vroeg F.
En dat is wat we deden.
En toen de film afgelopen was gingen we naar bed.
Vandaag zijn alle kinders weer thuis gekomen. Nadat we ze in bed gelegd hadden zakten we naast elkaar op de bank voor de buis. Een filmpje kijken. En nu de film afgelopen is gaan we naar bed. Net als gister.
zondag 25 juli 2010
K's vakantie
Het was heerlijk.
Het was de vakantie van...
... de badmuts...
... en andere italiaanse mode...
... de voetbal...
... hitte...
... verbrand vlees...
... de tom tom...
... gelati...
... en het meer.
Het was de vakantie van...
... de badmuts...
... en andere italiaanse mode...
... de voetbal...
... hitte...
... verbrand vlees...
... de tom tom...
... gelati...
... en het meer.
dinsdag 6 juli 2010
K's laatste week
Ik ben zo ontzettend slecht in die laatste week. Die laatste week voor de vakantie. Jeetjemina wat zit ik mezelf in de weg met al die lijstjes in mijn hoofd, de was die op tijd klaar moet zijn, de kleren die de kinderen nog aan willen maar niet kunnen omdat ze ook mee moeten, de keuken die nog schoon moet, de boodschappen, de halve finale, de nieuwe oude auto, de...de...de... heremetiet wat een toestand.
En het is ook zo wonderlijk dat ik dan in eerste instantie een aantal dagen vrij plan voor we gaan, lekker rustig inpakken, je kent het wel. Maar op de één of andere manier zeg ik dan toch toe 2 dagen van tevoren een vergadering bij te wonen, en ach dat laatste MT moet ook nog kunnen op de ochtend voor vertrek. En ja hoor, daar zit ik weer te koekeloere met 3 lege koffers en nog 12 uur voor de deadline.
Gelukkig ben ik rete flexibel. Dus het feit dat we over 5 uur van plan zijn te gaan rijden en nu nog de keet vol hebben met oranje gekken deert mij om het allerminst.
Ik zeg `Ciao bella´s, prettige vakantie!´
En het is ook zo wonderlijk dat ik dan in eerste instantie een aantal dagen vrij plan voor we gaan, lekker rustig inpakken, je kent het wel. Maar op de één of andere manier zeg ik dan toch toe 2 dagen van tevoren een vergadering bij te wonen, en ach dat laatste MT moet ook nog kunnen op de ochtend voor vertrek. En ja hoor, daar zit ik weer te koekeloere met 3 lege koffers en nog 12 uur voor de deadline.
Gelukkig ben ik rete flexibel. Dus het feit dat we over 5 uur van plan zijn te gaan rijden en nu nog de keet vol hebben met oranje gekken deert mij om het allerminst.
Ik zeg `Ciao bella´s, prettige vakantie!´
donderdag 1 juli 2010
zondag 20 juni 2010
K's achterbank
Het was een lang en wild weekend. Met feesten, fuifen en verjaardagen tot je er scheel van zag. En we rijden van de laatste fuif naar huis. De kinderen gebroederlijk op de achterbank. E. vredig op haar DS. V. vredig op haar DS. V.'tje vindt het te vredig. De zus binnen handbereik is de klos.
V.: "Hééé V.'tje! Niet doen!!"
V.: "Nou V.'tje! Hou op."
V.: "Rotzak!"
V.'tje: "Ik ben nietun rotssak..."
V.'tje: "Jij bennun rotssak..."
V.'tje: "........."
V.'tje: "Ik bennun koning!"
V.: "Hééé V.'tje! Niet doen!!"
V.: "Nou V.'tje! Hou op."
V.: "Rotzak!"
V.'tje: "Ik ben nietun rotssak..."
V.'tje: "Jij bennun rotssak..."
V.'tje: "........."
V.'tje: "Ik bennun koning!"
zondag 13 juni 2010
K's zondag
Het is zondag, ik kijk de kamer rond en ik zie mijn gezin zoals we nu zijn. En ik vraag mij in stilte af waar de tijd blijft.
Was het niet gister dat ik met een dikke buik op de bank zat, E. eraan herinnerde dat we vandaag een afspraak hadden, dat ze zich zou melden op 13 juni 2004? En dat ze geen enkele sjoege gaf. Ze moest en ze zou haar eigen verjaardag krijgen. Niet die van haar opa, niet die van haar tante. Daar zit ze achter een telraam, 100 kralen te tellen, lekker op haar gemakkie: "47, 48, 49.... wat komt er dahan?"
Was het niet gister dat V.'tje nog een kleine kabouter was? Zijn flesjes achter elkaar leeg dronk en vol aanbidding naar zijn moeder keek. Nu zit er gewoon een 'surf dude' in de kamer. Met lange blonde krullen en een gebruind lijfje. Met praatjes voor 10 en een linkse trap waar Robben jaloers op is. Die alles 'zelluf' wil doen, tot en met de anitklitspray in zijn haar spuiten.
Was het niet gister dat V. voor het eerst naar school ging, dat ik haar met een grote brok in mijn keel overhandigde aan de juf, dat ze naast de juf het schoolplein op huppelde. En kijk nou, onze kleine 'nurd', op weg naar groep 5, helemaal geïntrigeerd door Rubik's kubus. En ze begrijpt het nog ook als haar vader haar uitlegt hoe ze deze kan oplossen. Iets wat mij nooit maar dan ook nooit gelukt is.
Was het niet gister dat F. een succesvol en ongelukkig projectmanager was. En kijk hem daar zitten. Achter zijn dikke engelse boek ´Cognitive Psychology´. Helemaal in zijn sas, op weg naar zijn volgende tentamen.
'Jeemig...' denk ik 'waar blijft die tijd?'
Was het niet gister dat ik met een dikke buik op de bank zat, E. eraan herinnerde dat we vandaag een afspraak hadden, dat ze zich zou melden op 13 juni 2004? En dat ze geen enkele sjoege gaf. Ze moest en ze zou haar eigen verjaardag krijgen. Niet die van haar opa, niet die van haar tante. Daar zit ze achter een telraam, 100 kralen te tellen, lekker op haar gemakkie: "47, 48, 49.... wat komt er dahan?"
Was het niet gister dat V.'tje nog een kleine kabouter was? Zijn flesjes achter elkaar leeg dronk en vol aanbidding naar zijn moeder keek. Nu zit er gewoon een 'surf dude' in de kamer. Met lange blonde krullen en een gebruind lijfje. Met praatjes voor 10 en een linkse trap waar Robben jaloers op is. Die alles 'zelluf' wil doen, tot en met de anitklitspray in zijn haar spuiten.
Was het niet gister dat V. voor het eerst naar school ging, dat ik haar met een grote brok in mijn keel overhandigde aan de juf, dat ze naast de juf het schoolplein op huppelde. En kijk nou, onze kleine 'nurd', op weg naar groep 5, helemaal geïntrigeerd door Rubik's kubus. En ze begrijpt het nog ook als haar vader haar uitlegt hoe ze deze kan oplossen. Iets wat mij nooit maar dan ook nooit gelukt is.
Was het niet gister dat F. een succesvol en ongelukkig projectmanager was. En kijk hem daar zitten. Achter zijn dikke engelse boek ´Cognitive Psychology´. Helemaal in zijn sas, op weg naar zijn volgende tentamen.
'Jeemig...' denk ik 'waar blijft die tijd?'
Abonneren op:
Posts (Atom)