K's meegroeiklus

Ja natuurlijk was het de allerhoogste tijd. Een joekel van een peuter in een ledikant van 'n metertje twintig is proppen. Maar omdat V.'tje toch het allerliefst op zijn buik met zijn billen in de lucht slaapt vond ik het nog altijd prima kunnen. En had ik dus geen enkele reden om mijn laatste baby richting een groot bed te haasten. Heerlijk toch. Mijn kleine mannetje.

F. verzon een manier om de druk op te voeren. Hij beloofde de commode én het ledikant aan zijn zwangere nichtje. Tja, dan heb je ineens een deadline waar niet mee te sollen valt. Al vond ik dat we nog best heel eventjes konden wachten. En vanwege dat enorme uitstelgedrag hadden we het de afgelopen week (de week van de deadline) heel erg druk met verschuiven, verven, veranderen en verplaatsen.

Vrijdagavond stond ik de babykamer in te pakken.
"Gosj", zei ik een tikje weemoedig tegen F.: "negen en een half jaar...."
"Er zit inderdaad een hoop stof op", merkte F. op, die de dingen soms net even anders bekijkt.

Om de grote beddenruil een beetje soepel te laten verlopen moest het juniorbed wat van E. naar V.'tje ging van imago veranderen (van een romantisch ijzeren meisjesbed naar een stoer ijzeren jongensbed) en het grote bed waar E. in geacht werd te gaan slapen van uiterlijk veranderen (van saai wit puberbed naar gezellig bloemig meisjesbed). En dan ga ik ineens bewegen, dan kan ik los met sjabloontjes, leuke kleuren, kwasten.

Missie geslaagd: E. in de gloria met haar bloemige bed. V.'tje (na even sputteren omdat hij ook van bloemen houdt) overtuigd dat zijn ijzeren bed echt alleen voor hele coole jongens is. Alle kinderen naar grote tevredenheid op zolder in bed gestopt.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ps. Ben net even gaan kijken boven. Blijkt het jong heel relaxed op zijn zij te slapen. Zou die slaaphouding op de buik met de billen in de lucht dan toch bittere noodzaak geweest zijn...

K's allerbeste moederdagkado

Er was een fietstochtje naar het park.
De zon scheen.
De lucht was blauw.
We zagen een vogelnestschommel.

Die was heel lang bezet.
Dat vond ik logisch.
Maar ook heel vervelend.
Eindelijk gingen die ellendige kinderen eruit.
En E. won de sprint.
We pasten er met 4 in.
Eén mama en 2 meisjes naast elkaar.
Eén jongetje bovenop mama.
Want het was moederdag.
F. zette zijn voeten stevig in het zand.
En begon te duwen.
Hij hield het vol tot wij niet meer wilden.
En dat duurde heel erg lang.

K's rare fransen

Iedere keer als wij door Frankrijk scheuren op weg naar de vakantiebestemming verbaas ik mij over dat ene verkeersbord. Ik heb het vermoeden dat een verkeersbord wordt verzonnen nadat een verkeersdeelnemer iets doet wat niet zo handig blijkt. Zo kan ik mij uitermate goed voorstellen dat de crash van een automobilist tegen een muur aan het eind van een straat die nergens toe leidt heeft gezorgd voor het plaatsen van het bord 'doodlopende weg' aan het begin van diezelfde straat. Of dat de complete chaos op een willekeurig kruispunt het begin was van de borden 'voorrangsweg' en 'u nadert een voorrangsweg' en de zeker niet onbelangrijke haaietanden. En voor de zoveelste keer een te hoge vrachtwagen klem onder een te laag viaduct schreeuwt om een bord 'niet hoger dan 3 meter 40'.

Dat zou dus moeten betekenen dat er ooit een fransman is geweest die op de autoroute met een gangetje van 130 kilomter per uur het stuur een flinke slinger naar rechts heeft gegeven en de auto piepend de oprit naar de snelweg heeft ingeslipt om tegen het verkeer in toch die pitstop te kunnen maken bij de Relais Total de la hupseflups. Het blijft typisch.

K's echtelijke uitspatting

Zoals het een goed echtpaar betaamt hebben F. en ik zo hier en daar een echtelijke uitspatting. Wij vinden dat een leuke doch noodzakelijke onderbreking van het sloven, zorgen, werken, studeren, poetsen, koken, opvoeden, uitlaten, doorkammen, afvegen en uitbaggeren.

Zo gaan wij graag een weekendje lammen in de sauna, een nachtje dansen bij Armin, een sateetje eten bij Friends (wat op de één of andere manier altijd gierend uit de klauw loopt...) of we nemen de tijd voor een goed keukentafelgesprek wat altijd uitermate beter verloopt naarmate de fles leger raakt.

Dat goede keukentafelgesprek laat zich niet plannen. Want eigenlijk hadden we zaterdag overdag al genoeg gevierd, toen we een uitgebreid aantal keren geproost hadden op de 8e verjaardag van nichtje F. Maar thuis aangekomen, met de kinderen in bed en 2 flessen prosecco in de koelkast bleek de tijd weer eens rijp.

Dan praten we wat, we drinken een glaasje, we laten muziekjes aan elkaar horen, we delen gedachten over het leven, we drinken nog een glaasje. Naarmate de tijd verstrijkt en fles 2 ook leger raakt, worden wij steeds contenter met ons, met elkaar, met onze kinderen:
"wat doe jij dat toch goed liefje"
"nou jij kan er anders ook wat van"
"we hebben natuurlijk ook wel hele leuke kinderen"
"dat vind ik nou ook"
"..."

En helaas is de mate van content zijn een uitstekende graadmeter voor de hoofdpijn die ons de volgende ochtend te wachten staat. Een goede reden om het keukentafelgesprek te koesteren, maar voorlopig even niet.

K's witte lijst

Soms is het tijd om hen die je het leven hier en daar makkelijk maken eens te tracteren. Dus op het moment dat wij onlangs voor de zoveelste keer een weekendje oppas konden reserven voor al onze kinderen omdat wij weer hoognodig een avondje moesten dansen, werd het de hoogste tijd voor een kleine tractatie. En wij kennen onze pappenheimers, zij houden van de kleinkinderen, de teckel, de caravan en de chinees. 

Gister de wegbreng- en dansdag.
Het wegbrengen is probleemloos. "Gaan jullie ons missen?" "Neehee! Dahaag!"
Het dansen is heerlijk. Armin rules. Maar dat slechts terzijde.

Vandaag de uitslaap- en ophaaldag.
Bij het ophalen zit de tractatie in de planning. Een beetje op tijd richting de plaatselijke chinees, om een lekker hapje te knagen met elkaar en weer enigszins op tijd de terugweg te kunnen aanvaarden, het is tenslotte zondagavond, niet het handige moment voor een lange natafelavond.

De plaatselijke chinees blijkt een beetje overdonderd door ons, met ons velen, zomaar ineens, tussen het 'snel voor studio sport begint nog even chinees halen'- publiek door. De kaart wordt gebracht, het drinken wordt opgenomen en de chinees verdwijnt in haar afhaalbestellingen. Er komt niks, geen drinken, geen verdere bestelling, geen placemats en geen bestek. Bij een voorzichtige navraag komt de chinees weer tevoorschijn. Ze vraagt wie de Lotenwijn heeft besteld. Natuurlijk is het flauw om grapjes te maken over het geblek van de chinees maar we weten echt niet wat ze nou precies bedoelt. Een stevig stukje hints en we zijn eruit, de rode wijn is op, net als de witte wijn, de spa lood en de flisti. Maar het goede nieuws is, de bestelling is gemaakt, het drinken (wat ze wel hebben) onderweg en de kinderen gezellig.

Zelfs als al het 'snel voor studio sport begint nog even chinees halen'- publiek al lang en breed met de bakken nasi op schoot voor de buis zit, is er voor ons nog geen eten. Nichtje L. informeert steeds minder geduldig naar de status van het eten (het komt er echt zo aan) en de rest van de kinderen begint steeds luider de karaoke liedjes van Kinderen voor Kinderen door de plaatselijke chinees te schallen. Hoe gezellig is deze tractatie.

We hoeven niet lang na te tafelen om er een enorm latertje van te maken. De genodigden hebben wel lekker gegeten en ik hoef maar 30 euro te lenen van één der genodigden om de rekening te kunnen betalen. "Nee, geen pin of cledit cald, alleen papielen geld."

K's voorlichting

Vanavond was het zover. DE VRAAG. Gesteld op geheel eigen wijze.
"Mama, hoe gaat dat eigenlijk? Vrijen?"
Zoals het een goede moeder betaamt werd ik wel een beetje overvallen. Want mijn kind is daar nog lang niet mee bezig. Of course niet. Maar eerlijk is eerlijk, het was een uitgelezen moment. Alleen zij en ik. In de auto. Oudste dochter met haar moeder. Op weg naar een avondje samen op de bank. Heel de ganse verdere familie weg. Uit logeren ende foetsjie. Dus ja, als het dan toch een keer moet. Dan maar nu.

Uhm... En nu?
Ik moest aan mijn moeder denken. Mijn moeder die altijd, altijd, altijd antwoord had gegeven op de vragen die mijn zus en ik verzonnen op dat vlak: "Mama, wat is pijpen?" Terwijl zij met haar enorm katholieke achtergrond de bibbers in haar knieën kreeg van die vragen omdat onze lieve heer zeer waarschijnlijk over haar schouder meekeek: "Gij zult geen vieze dingen aan uw kinderen vertellen!!!" En ze deed het toch. De held.

Dus ik zette de radio zachter en vroeg V. wat ze precies wilde weten. Ik bedoel, een beetje ins blauwe hinein uitwijden over de geneugten van het vrijen ging me net wat ver. En het bleek inderdaad met name gericht op hoe die kinderen nou toch in hemelsnaam ontstaan. Dus ik vertelde V. hoe vrijen in zijn werk ging, met de focus op de bevruchting. Een beetje vaag praatje zat er echt niet meer in want er werd vakkundig doorgevraagd:
V.: "En hoe komen die zaadjes dan uit de piemel?"
K.: "Als die op en neer gaat dan komen er op een gegeven moment zaadjes uit."
V.: "......."
V.: "Dus dan springt de man op en neer?"
Zo kwam het dat ik me op enig moment in de stilstaande auto bevond met mijn linkerduim en wijsvinger in de vorm van een rondje waarin mijn rechterwijsvinger heen en weer ging.

V. vroeg zich af hoe lang je dan moest wachten op een baby. Dus ik vertelde haar dat dat heel verschillend was. Bij de één was het zo gepiept, de ander moest 3 jaar wachten en weer een ander kreeg nooit een baby. Ik werd ook wel weer gerustgesteld. V. heeft nog niet het idee dat men ook vrijt voor de gezelligheid.... "En als je dan 3 jaar moet wachten? Ga je dan nog een keer vrijen?"

K's wc bril

Het blijft een wonderlijk fenomeen, zo'n zonenkind. Bijna drie-en-een-half en ein-de-lijk zindelijk. Daar waar we bij de meiden gepast enthousiast waren bij het bereiken van deze mijlpaal hebben we nu een persbericht uitgestuurd en de vlag uit gehangen. Zeker aangezien hij volgens de normen van het consultatieburo al veel langer zindelijk was (omdat hij wel degelijk wist wanneer hij moest poepen), helaas alleen nog de verkeerde plek opzocht (zijn broek). Tja, zo kennen we er nog wel een paar.

Maar goed, het leed is geschied, hij heeft de smaak te pakken. Bij ieder onbenullig plasje wordt zeer actief en ingespannen uitgezocht of er ook nog gepoept moet worden, we kijken niet op een half uurtje meer of minder.

Ik kreeg vandaag echter wel het bange vermoeden dat we nog niet helemaal in de veilige zone zijn beland. Toen hij op de wc bril had geplast riep hij mij: "Maham, ik heb op het zadel geplast!"

De verwarring tussen wc en vervoersmiddel ligt op de loer.

K's ongenode gasten

Het idee alleen al. Ik kreeg de koude rillingen over mijn rug. Niet weer. Wij hadden 3 jaar geleden ons portie wel gehad vond ik. Maar ja. Er was wel jeuk. Dus we vlooiden wat af op elkaars hoofd. Niets te vinden in die enorme haardossen. Geen beestjes, geen eitjes. Op internet vond ik dat spanningen heel goed de oorzaak kunnen zijn van 'jeuk op hoofd'. Aangezien mijn werk nogal wat spanning meebrengt de laaste tijd vond ik het een uitstekende verklaring. De jeuk op V.'s hoofd was daarmee niet verklaard, maar ik vond geen tijd in mijn drukke agenda om daar langer dan strikt noodzakelijk over na te denken.

De after holiday luizencontrole op school ging voorbij. Niets. De jeuk bleef.
Nog een keertje vlooien en gevlooid worden. Niets. De jeuk bleef.
En zondagochtend. Verdomd. Daar zag ik ze ineens weelderig tieren op het hoofd van V. En in dezelfde seconde dat ik hysterisch naar F. schreeuwde WAAAAAAAHHHHH LUIZEN!!!!! constateerde hij op E.'s hoofd dezelfde kermis. Ik greep V.'tje bij zijn lurven en IEIEIEIEIEEIEIEHHHHHH!!!!!

Levende beestjes op mijn schatjes. En dan durfde ik nog niet eens te denken aan mijn eigen onwarbare bos haar. O jasses, de jeuk werd ondraaglijk. Luizenshampoo. Wassen, kammen, wassen, kammen. Beddengoed, knuffels, jassen, wassen, wassen, wassen.

"Waar waren de kinderen gisteren?" vroeg ik F.
Want ja, het is natuurlijk wel zo charmant als je de direct betrokkenen even inlicht over de onhygiënische toestand die je kinderen wellicht achtergelaten hebben.
Ik belde op met het heuglijke nieuws.
"O nee", hoorde ik kreunen aan de andere kant van de lijn: "V. heeft hier gister geskeelerd."
"Uh... ja?" zei ik. Ik vond het een vreemd moment om gezellig te gaan keuvelen over wat de kinderen gister voor avontuurlijke dingen hadden ondernomen met elkaar.
"Met de helm van dochterlief op."
"Nou, uh... fijn", zei ik. Want ik was wel heel blij dat ze voor de noodzakelijke veiligheidsmaatregelen had gezorgd. V. is niet zo'n motorisch wonder als ze wat minder stevig staat.
"En?" vroeg ik: "Hebben jouw kinders ook jeuk? Kan je even bij ze kijken?"
"Ze zijn niet thuis", zei ze: "Ze zijn skeeleren.... met de helm op..."

K's nieuwe hobby

Omdat ik nogal hysterisch ben met het op de hoogte blijven van de laatst binnengekomen mail, reactie, kennismakingsverzoek en allerhande logjes had ik lang geleden besloten dat ik genoeg prikkels binnenkreeg via mijn 4 verschillende mailadressen, LinkedIn en de grote blogwereld. Een rondje status checken langs de velden kost mij nu al gemiddeld een half uur. Laat staan als ik ook nog Hyves, Twitter, Facebook, Yfrog, Flowd, iPing, What's App en Tweetdeck moet checken. Mijn digitale wereld was prettig en overzichtelijk. En zo leefde ik bijzonder tevreden. Tot ik onlangs gevraagd werd waarom ik niet Facebook gebruik om te laten weten dat er een nieuw bericht staat op Kaazlog. Nou. Briljant. Dat ik daar zelf niet aan gedacht heb.

Gister heb ik mijn eerste voorzichtige stappen gezet in Facebook land. En weet je, het is gewoon hartstikke gezellig. Ik heb al 11 vrienden, ben nu eindelijk officieel getrouwd met F. (je moet wel allebei 'actief' zijn, anders blijk je weliswaar getrouwd maar met niemand), heb een prikbord en een zus, als ik zeg dat ik Armin leuk vind staat Armin de hele tijd op mijn prikbord dus dat zeg ik niet, en ik ben nu echt eindeloos aan het controleren of er nog iemand wat gepost heeft. De kinderen doen maar iets voor zichzelf en met F. communiceer ik via ons beider prikbord. Spitsvondig en scherp als we zijn. Het leuke is dat iedereen zich ermee kan bemoeien, dus voor je het weet heb je een enorm kringgesprek over een klein echtelijk misverstandje. Enig.... Geloof ik....

Eens kijken of de PR kant van het verhaal zoden aan den dijk gaat zetten.

K's spagaat

En terwijl wij opgeslokt worden door die aandachtverslindende peuterpuber, wordt in de luwte ons oudste kind groter en groter. Soms probeert ze dat ons duidelijk te maken door wat voorzichtig te mopperen over  haar spijkerbroek op hoog water en de knoop die niet meer dicht gaat. Maar ja, wij hebben natuurlijk geen tijd om daar op te letten. Druk als we zijn met corrigeren, interruperen, anticiperen, stoofperen en frustreren.

Dus toen ik onlangs thuis kwam en zag dat de bank helemaal gevuld werd door 1 enkel kind terwijl Nick en Simon luidkeels door onze kamer schalden moest ik dat toch eens van dichtbij bekijken. Welk enorm groot kind ligt er nou zomaar op onze bank en luistert naar Nick en Simon was de vraag die mij bezighield.

Ik tilde het dekentje op waaronder dit grote bankvullende kind lag. En ik geloofde mijn ogen niet. Daar lag mijn eerstgeborene. Mijn kleine zachte onschuldige baby. Het kind wat mijn moederhart had doen ontwaken. Wanneer was dit gebeurd? Wie had dit kind zoveel boterhammen gegeven dat er nu al dit van gekomen was?

V. keerde zich tergend traag om, keek mij zinloos lui aan, strekte haar hand naar de schouw uit en zei : "`Hé mam... de afstandsbediening?"

K's slag bij Nieuwpoort

Het was pak 'm beet een maand geleden dat V.'tje zich realiseerde dat als hij niet gauw wat deed, hij zijn kansen op een lekkere dwarse peuterpuberteit verspeelde (ik bedoel, als fatsoenlijke kleuter kan je natuurlijk niet meer krijsend op de grond laan liggen omdat je koekje kapot is...). Dus terwijl F. en ik elkaar al trots op de schouders klopten, dat we het bij de derde toch echt leken te begrijpen, dat we deze kleine man zonder noemenswaardige problemen richting kleuterschool aan het loodsen waren, maakte V.'tje zijn plan van aanpak. En toen wij heel even de andere kant op keken ging hij los.

Ik moet zeggen... ik wist niet dat hij het in zich had.
Enorm.
V.'tje blijkt in staat om vanuit ieder onbeduidend voorval een opstand te veroorzaken waar de Slag bij Nieuwpoort bij verbleekt.
Als het mijn kind niet was zou ik er met diep respect naar kijken.
Maar het is mijn kind wel. Jemig. Wat een toestand.

Hij krijst en gilt als hij zijn zin niet krijgt, als hij zijn zin wel krijgt gaat hij gillen omdat zijn sok verkeerd zit. Hij wil niet uit bad, ook niet als het water weggelopen is, hij huilt alleen tranen met tuiten omdat hij het zo kouhouhoud heeft. Hij wil niet aankleden, hij wil naar beneden, maar niet bloot. Hij moet een andere luier, deze is niet goehoehoed. Hij wil zelluf zijn brood snijden maar hij krijgt het korstje niet doohoohoor. Hij wil zo graag liefde en aandacht maar kusjes doen pijhijhijn.

En wee je gebeente als er één van zijn 6 stuiterballen onder de kast rolt, iemand aan zijn zelfgetekende schatkaart zit, hij geen snoepje mag, je voor de tv staat als hij zit te kijken, hij mee naar buiten moet, je naar buiten gaat zonder hem, wee - je - gebeente.

Vrijdag in de supermarkt had V.'tje het toetje uit mogen zoeken. Zijn oog was gevallen op slagroomvla, de chocoladevariant. Aan tafel had hij er helemaal zin in. Zelf een bakje en lepeltje gepakt, de slagroomvla uit de koelkast. Hij was er helemaal klaar voor. 

F. doet de vla in zijn bakje.
V.'tje kijkt,
kijkt,
kijkt van zijn bakje met de bruine vla naar het pak slagroomvla naar F.
"En nu de slagroom", sommeert hij.

Ik hoef waarschijnlijk niet uit te leggen hoe de situatie was nadat F. had proberen uit te leggen hoe het met de slagroom zat. 

K's vijandige overname

Het was net iets langer dan 10 jaar geleden dat liefste vriendinnetje S. (samen met nog 3 belangrijke anderen), haar handtekening zette onder het huwelijk van F. en mij. Dat was fijn want zonder haar handtekening (en die van die 3 belangrijke anderen) was het hele feest niet eens begonnen. Kort daarop fluisterde ze mij in mijn oor dat die handtekening ook een jaarlijks weekendje weg garantie was. Onafhankelijk van wat wij allemaal zouden produceren.

Dus zo kwam het dat wij onlangs voor de 10e keer met onze bloedjes bij ze voor de deur stonden. Daar waar het 10 jaar geleden enkel een klein schattig babietje en een pupperig hondje betrof was het nu een driekoppige draak en een chagrijnige oude labrador. En daar waar het 10 jaar geleden enkel liefste vriendinnetje S. en echtgenoot was die we overvielen stond nu zoon D. eens te aanschouwen wie er allemaal aan het speelgoed kwamen zitten wat van hem en zijn broertje was.

Het voelde een beetje als een vijandige overname, die hele toestand die wij daar naar binnen fietsten. Maar op één of andere wonderlijke manier vindt iedereen het leuk. De 5 kinderen (jemig, waar komen die allemaal vandaan??) hebben het gezellig, de 2 honden lebberen lekker aan elkaars oor (ook al zijn ze een tikje grijs aan de neus), de eindeloos geduldige voorwaarden scheppende liefjes weten tussen al het zorgen door te genieten en wij... Wij zijn zo gelukkig. Wij hebben gewoon een heel weekend voor onszelf. Helemaal voor onszelf. Dat is toch retechique als je inmiddels 3 kinderen en een hond ergens onder moet brengen.

K's st(o)ring

F. had mij bezworen dat ik gerust de kamer binnen mag stappen als hij zit te mediteren. Nog steeds doe ik het liever niet want ik heb toch het gevoel dat ik ergens in stoor. Maar vanochtend was er een heilig moeten want de broek die ik na ernstig lang wikken en wegen had besloten aan te trekken lag op de strijkplank, en die staat naast F. zijn meditatiebank. Ik had het al even uitgesteld maar kreeg gewoon hele kouwe benen toen ik alleen in mijn sokken, string en bovenkleren mijn mascara op stond te doen. Dus hop dan maar, op mijn tenen sloop ik naar de strijkplank en met mijn rug naar F. voelde ik in het donker tussen de stapel schone kleren.

"Ja hoor", hoorde ik F. achter me, op een duidelijk harder geluidsniveau dan je verwacht van een mediterende man. "Dit is wel de bloody limit."

En zo bleek maar weer dat het begrip stoorzender voor meerderlei uitleg vatbaar is. Daar waar ik mijzelf behoorlijk storend vind als ik tijdens een meditatie binnenkom vindt F. het pas storen als ik gekleed ben in sokken, een shirt en enkelt een string.

K's feestdagen?

Eigenlijk was het gewoon heel anders.
Al had V. wel een kleine klacht op 2e kerstdag: "Eten we nu alweer brood?"
Wat niet helemaal waar was want ik zat 2e kerstdag aan een voorzichtig beschuitje.
Aangezien ik op dat moment net 'aan de beurt' was geweest.
En de rest van de familie al wat verderop in het herstelproces zat.
Dus het kerstdiner werd uitgesteld.
En nog een dag uitgesteld.
En toen we ergens halverwege die week allevijf weer een redelijk rustige maag en darmen hadden ging F. los in de keuken.
Bereidde hij een exorbitante indische kerstmaaltijd.
Wat op zich best een risico was.
Maar het ging goed.
En het was heerlijk.

K's dooie rooie je weet wel kater

Op weg naar bed zie ik hem weer liggen. Voor de zoveelste keer in de mand met sjaals, mutsen en wanten. Een plek waar ik hem niet wil hebben want al die wollige spullen zitten onder de rooie kattenharen na zo'n tukje. Dus ik zet mijn handen onder zijn billen en geef hem een zetje: "Kom op Harrie, eruit.." En in plaats van een geïrriteerde mauw van een warme logge kat die tegen zijn zin de mand uit springt geeft het beestje helemaal niet mee. Hij is koud. Hij is stijf. Hij is dood.

Na 14 en een half jaar is het zomaar ineens op. Stilletjes piept hij er tussen uit. Geen ziektebed, geen moeilijke beslissingen, geen echtelijke onenigheid over investeringsdiepte. En ook geen gewenningsperiode, geen afscheid.

Vanochtend hebben we Harrie begraven. In de tuin.
F. heeft een heel diepe kuil gegraven. V. en E. hebben Harrie in de kist verwend met een warme sjaal en muts (daar wassie gek op, dat mag duidelijk zijn) en we hebben samen de kuil weer dichtgemaakt en aangestampt.

Het verdriet van de meisjes gaat door merg en been. Er zit geen grote mensen relativering op. Dood is dood en dat betekent dat Harrie nooit meer terugkomt en daar moet je keihard van huilen. Boeien dat hij mooi is dood gegaan, niet heeft geleden. En dat enorme verdriet met grote tranen en snottebellen gaat hand in hand met spelletjes doen, koprollen maken en hard lachen.

Toen de kuil dicht was hebben we bij het graf Jip en Janneke champagne gedronken.
Op Harrie!

K's kom er eens kijken

K's kookfeestje

Het is van een klasse apart, het managen van een kinderfeestje. Zoals ik tegen een collega zei: "ik pers er liever een business plan voor 2011 uit..." Maar als ik dan een dag later kan terugkijken op een gezellige middag en een keiblij kind ben ik toch wel in mijn sas.


Het was dit jaar weer van bijzondere allure. Een kookfeestje, in eigen huis. Drie jongens, zes meisjes, drie gangen, een gevoelstemperatuur van min vijftien. Ik was Chef Snijden, Hakken, Koken en Bakken, F. was Chef Buitenspelletjes. Het duidelijk verdelen van taken tussen F. en mij stamt nog uit de tijd dat we ons huis gingen verbouwen en nog moesten trouwen. Samen klussen bleek onze aanstaande trouwdag ernstig onder druk te zetten. Zo werd F. projectleider benedenverdieping, ik projectleider bovenverdieping en trouwden wij compleet gelukkig en met elkaar. Maar dat slechts terzijde.

Het bleek een prima combi, de meisjes zaten eindeloos keurig de champignons, paprika's en ui in miniscule stukjes te snijden en tegen de tijd dat de beheersing van de jongens op was en de sperciebonen door de lucht vlogen bleek het een uitstekend moment voor een potje 'trefbal in de sneeuw'. En daar waar de meisjes bij het opeten van het hoofdgerecht heel geduldig de zelf gesneden champignons, paprika en ui apart schoven (want dat blief ik niet) vielen de jongens aan op de wraps zonder enigszins te proeven waar de vulling in hemelsnaam uit bestond.

Ondertussen koelden wij een verzwikte enkel (enigszins risicovol, buskruiten op een ijsglad plein) en blusten we een huis tuin en keuken brandje (het servetje kwam per ongeluk in de kaars en het jongetje in kwestie dacht dat 'uitblazen' een goede optie was).

Duidelijk merkbaar dat de rek eruit begon te raken propten we er nog een toetje in, schoven we ze allemaal nog wat zinloze give-away-rommel in de handen en hupsakee, tijd voor een rondje thuis brengen. Waarbij één van de feestgangers bij thuiskomst de legendarische woorden sprak: "Ik heb wel een beetje trek... "

K's brok

En weer laat ik me verrassen.
Terwijl ik achteraan in het treintje de zoldertrap op loop.
Met in mijn handen het grote papa-en-mama-kado.
En voor de 9e keer heel hard ´Lang zal ze leven´ zing.
Weer ben ik verrast door de brok in mijn keel.
De brok waardoor ik niet verder kan zingen.
Maar een beetje murmel.
Iets wat lijkt op 'Lang zal ze leven...
...in de gloria!!!'

K's nakijken

Men schrijve 16 november.
De dag dat de dochter slimmer blijkt dan de moeder.

Mijn F. is een telg uit een redelijk clever nest. Ik noem hem gekscherend wel eens 'mijn nurdje' maar dat is natuurlijk alleen gekscherend. Regelmatig bevind ik mij aan de overkant van de tafel, mijn uiterste best doend mijn echtgenoot te volgen terwijl hij geduldig uitlegt hoe de deeltjesversneller werkt, waarom geluid in golven komt of hoe je die godvergeten kubus van Rubik oplost. En altijd weer raak ik lost. Ik ga een beetje begrijpend knikken, hum wat quasi intelligent in het rond en denk na over het boodschappenlijstje.

Het is niet erg hoor. Ik heb weer andere kwaliteiten. Maar ik ga er wel graag vanuit dat ik mij in het goede koesterende gezelschap bevind van velen, waaronder mijn eigen kroost, die allen dezelfde afhaakneiging hebben. Altijd fijn om met meer te zijn.

Laatst deed F. een poging mij uit te leggen hoe het binaire stelsel werkt. Ook weer zoiets. Totaal onzinnig om daar tijd in te stoppen. Mijn brein is echt te klein om dit te kunnen snappen. Ik lachtte het weg en stapte zonder schroom over naar de orde van de dag. Tot vanochtend. Aan het ontbijt.

De meiden worden tijdens het wegstouwen van wat brood graag uitgedaagd met gezellige rekensommen. Voor E. van 0 tot 14, voor V. van 0 tot 100. Ik kan keigoed hoofdrekenen dus hoor het instemmend aan. Maar terwijl ik mijn cruesli fijn kauw hoor ik V. een antwoord geven wat echt nergens op slaat. "Heel goed", zegt F terwijl hij triomfantelijk naar mij kijkt. Ik verslik me, kijk naar V. die bijzonder trots vermeldt: "Dat is binair rekenen mam".

Men schrijve 16 november.
De dag dat de dochter slimmer blijkt dan de moeder.

Ik kan mijn moment ook nog herinneren. Het had te maken met wis- of natuurkunde. En ik was zeker al 14, maar misschien wel 16. En ik vond mezelf een hele peer...

K's studentenman

"Nee schatje, ik haal de bloemen wel voor de 480e trouwdag van mijn ouders, dat kan wel even tussen hoofdstuk 4 en 5 door".

Altijd fijn.
Denk je dan.
Zo'n man die het thuis een beetje onder controle houdt tijdens het studeren.
Denk je dan.

Tijdens een gesprek met collega x gaat de telefoon. De telefoon staat op stil dus het gesprek wordt niet gestoord. Ik ben de enige die het doorheeft omdat mijn oog er op valt. Het is F. Ik neem niet op. Het gesprek is te intensief. De telefoon gaat meteen daarna weer. Het is weer F. Ik raak uit mijn gespreksconcentratie. En neem weer niet op. Vervolg mijn gesprek. De telefoon gaat direct voor de derde keer. Het is weer F. Er is iets aan de hand. Dat moet wel. Ik verontschuldig mij bij collega x. "Sorry. Ik geloof dat het echt moet". En neem de telefoon op.

"Ja?
Wat is er?"

"Nou... ik sta bij de bloemenwinkel.
En ik heb geen idee welke bloemen ik moet kiezen.
Ze zijn allemaal truttig."