K's alien

En toen moest en zou er, ondanks alles wat er al is, toch met alle geweld een Playstation3 komen. Ik had nog geprotesteerd, met argumenten zoals: het is toch wel genoeg, en het gaat om de aandacht voor elkaar, en je moet nog wat te wensen houden, en we willen onze kinderen toch niet groot laten worden met het idee dat je alles maar meteen kan kopen, en mensergerjenieten is toch ook leuk. Het was allemaal tevergeefs. Ik werd genegeerd en de Playstation3 werd gekocht.

Dus zo kwam het dat ik gisteravond verbannen was naar de eettafel, mijn heil zocht in het besurfen van Internet terwijl de audiohoek werd uitgebreid met nog meer snoeren, consoles, apparaten en doosjes met spelletjes. De boel was zonder noemenswaardig gescheld aan de praat en F. zat tevreden zijn nieuwe spelletje (dat overigens erg veel lijkt op al zijn oude spelletjes, maar dat zeg ik maar niet want dan begint hij weer over mijn nieuwe laarzen, die zoveel schijnen te lijken op mijn oude laarzen terwijl ze echt heel anders zijn...) te spelen.

Tot ik ineens een baby hoor huilen. Mijn getrainde gehoor richt zich tot de trap naar boven, V.'tje wakker?, het klinkt wel typisch, anders dan normaal. Ik wend mij tot F., wiens aanblik mij verrast met een blauwknipperend geval in zijn oor, en voordat ik hem gevraagd heb of hij ook een baby hoort huilen, hoor ik het gehoest van mijn zwager door de kamer. Wat is dit voor buitenaardse gedoe?

De Playstation3 doet dingen met internet. Dus mijn zwager was mijn zwager die thuis hetzelfde spel als F. zat te doen. En de baby was van één van de medegamers, een medegamer die vooral aan het gamen was, de baby stond beduidend lager op het prioriteitenlijstje. Mijn hemel. Ik had echt veel harder mijn best moeten doen om die Playstation3 buiten de deur te houden.

K's pasen

Aangezien ons hele paasweekend in het teken van poep stond (ja, sorry, ik had ook liever een hoger paaseigehalte gehad maar helaas) en de loosfrequentie vanmiddag eindelijk wat afnam (nadat het 2 dagen continu dringen was voor de wc, terwijl nerveus het onderbroekje gecheckt werd of er wellicht al iets vooruit gefloeberd was) durfde ik een uitje met de dames wel aan. Maar ja, aangezien pasen 2008 werd gekenmerkt door winterse buien en ik daar geen zin meer in heb als het officieel lente is waren de opties wat beperkt. Gelukkig was daar die geniale inval. Ik moest nog een lampje kopen en IKEA heeft een bijzonder goed georganiseerde ballenbak. Jaaah! Eén en één is twee! Weg waren we.

Nu weet ik wel dat iedereen altijd gekscherend vraagt of je nog naar de meubelboulevard gaat op tweede paasdag. En ik denk dan toch, blijkbaar, dat dit leuke grapjes zijn. Zo van: 'Ja haha! lekker naar de meubelboulevard, duuhh...'. Maar dit zijn geen grapjes. Echt niet. Serieus half nederland bevond zich vandaag in de IKEA. Waarom? Er was zelfs een clown in het zelfbedieningsmagazijn. Dit meen je niet!

En ondanks dit alles was het gewoon een hartstikke goed idee van mij. De meiden hebben zich uitstekend vermaakt in de ballenbak, exact 45 minuten, toen moesten ze weer opgehaald worden. En mama heeft haar lampje kunnen kopen en nog 16 zinloze andere producten (helemaal goed, die 45 minuten, 16 zinloze producten is meer dan genoeg). Iedereen blij.

K's dieet

V. en ik moesten naar de schooldokter. Tenminste, V. moest en aangezien ze nog altijd een onzelfstandige kleuter is moest ik met haar mee. Al snel bleek dat ik echt alleen maar taxi was want bij de schooldokter werd het gesprek met V. gevoerd. "En V. Hoe vaak poets jij je tanden?" "Wordt er bij jullie thuis gerookt?" "Werkt je mama?" "En waar ga jij dan naar toe?" "Vind je dat leuk?" Al had ik het mooier willen maken dan het was, het was me niet gelukt. Hadden we eerlijkheid maar niet zo hoog in het vaandel moeten hebben. Na dit kruisverhoor gingen we over tot de afdeling meten is weten. Ogen check, oren check, hinkelen check, lengte check, gewicht mmmmm.... Wat mmmmmm?

V. bleek wat zwaar. Nou is dat niet nieuw maar ik word niet vrolijk van zwaar. Zwaar pretendeert te dik en V. is wat je noemt compact, al vanaf haar geboorte, lekker compact, goed om in te knijpen. Voordat ze ging lopen werd ze wat dikkig maar ach, zo'n dreumes mag best wat dikkig zijn, hartstikke koddig. Nadat ze ging lopen werd ze wat uitgestrekter maar nog altijd compact.

De schooldokter vond het niet echt heel erg, niet echt bijzonder buiten de curve, maar toch wel een puntje van aandacht. Wat doen we op haar brood, tja, appelstroop is beter, en wat krijgt ze te drinken, tja, water is beter... Langzaam maar zeker werd ik een tikje aggressief. Zat deze schooldokter mij nou werkelijk te vertellen dat ik een meisje van 6 geen chocopasta op haar brood mag doen en geen sapjes te drinken mag geven omdat ze daar te dik van wordt? Ik zag me al zitten over 8 jaar met een dochter van 14, vel over been van de anorexia omdat haar ouders haar vanaf vanaf haar zesde hebben ingepeperd dat ze dik wordt van eten.

Vannacht heeft V. 2 eneenhalf uur op de wc gezeten met diarree, ze liep helemaal leeg. Ik schat in dat ze wel een kilo of anderhalf kwijt is. Ik heb een heftige neiging om de schooldokter nog een keertje op te zoeken van de week, te vertellen dat ik haar zorgen zeer serieus heb genomen en mijn dochter van 6 op een streng dieet heb gezet en dat ik graag wil weten of de schooldokter nu wel tevreden is over het gewicht van deze kleuter.

K's Y chromosoom

Een tijd terug las ik een artikel van een geleerde meneer die de noodzaak van het Y chromosoom aan de kaak stelde (voor de onwetenden onder ons, het Y chromosoom is datgeen wat maakt dat zij mannen geen vrouwen zijn). Deze geleerde meneer stelde dat het Y chromosoom, naast de ontwikkeling van eitje tot man (en zijn testosteron) weinig zinvols met zich meebracht. Er zouden op het Y chromosoom enkel gedragskenmerken terug te vinden zijn zoals dominantie, machtswellust en aggressiviteit. Allemaal kenmerken die leiden tot oorlog en verderf, iets waar we als mensheid prima zonder kunnen. Deze geleerde meneer stelde dan ook dat het Y chromosoom in principe rijp is om uit te sterven ware het niet dat er nog altijd mannen nodig zijn om te komen tot voortplanting. Zodra dat kunstje door enkel vrouwen uitgevoerd kan worden is het Y chromosoom officieel overbodig. Een kwestie van tijd lijkt me...

Maar goed, tot de geboorte van V.'tje beperkte mijn ervaringsdeskundigheid met betrekking tot het Y chromosoom zich tot het Y chromosoom van F. En ik denk dat, vergeleken met het verhaal van de geleerde meneer, F. beschikt over een zeer genuanceerd Y chromosoom (al verwacht ik dat zijn voetbalvrienden daar heel anders over denken). In de huiselijke sfeer vertoont F. weinig tot geen dominantie, machtswellust en/of aggressiviteit. Het enige wat wel eens gebeurt is dat hij moet vloeken als hij de kapstok niet opgehangen krijgt.

Sinds de geboorte van V.'tje vind ik dat ik mezelf kan rekenen tot de wat meer doorgewinterde ervaringsdeskundigen daar waar het de kenmerken van het Y chromosoom betreft. Zeker gezien het feit ik alles wat voorvalt kan vergelijken met 2 setjes van enkel X chromosomen en dus een keurige testset tot mijn bezit heb. En ik moet zeggen, ik ben het niet helemaal eens met de geleerde meneer. Er zit een bijzondere hoop meer op dat Y chromosoom. Zoals daar zijn de moeite met veranderingen, onverdraaglijke gillende honger, allergische reacties op doorsnee fruitsoorten zoals appel en peer zich uitend in een hoofd vol jeukende rode pukkeltjes die vervolgens nooit meer weg willen, een glimlach waar moeder, tante, buurvrouw en oma bij wegsmelten en last but not least het vermogen om met zo'n volume stemoefeningen te doen dat de zusjes, terwijl ze hun uiterste best doen Peter Pan te verstaan, geirriteerd melden dat het echt bedtijd is voor de kleine man.

Zinloos is een groot woord. Ik denk wel dat het Y chromosoom een kleine opknapbeurt kan gebruiken.

K's smurfenverzameling

Leuk hoor, die smurfenactie van Albert, wat een jeugdsentiment. En allemaal nog zo hetzelfde: Grote Smurf, Lolsmurf, Potige, Moppersmurf, Brilsmurf, Smurfin, Gargamel en Azraël, Knutselsmurf.

Alleen deze smurf....
Die kan ik me niet zo goed herinneren...

K's liefde

"Hé", moppert F.: "dat derde kind is er toch vooral gekomen omdat ik dat zo graag wou?" "Huh?", zeg ik terwijl ik verliefd rondsnuffel in V.'tjes nekje: "euh... Ja?" "Waarom pik jij hem dan de hele tijd in?" moppert F. door.

Nou gewoon. Omdat het een heel lekker ventje is. En ik de hele dag aan hem wil snuffelen. En wanneer het even niet heeft gekund, omdat hij slaapt of ik werk, dan wil ik daarna alle verloren tijd inhalen. Omdat het mijn laatste baby is. Die veel te snel groter en groter wordt. En omdat ik wel genoeg in zijn nekje gesnuffeld wil hebben voordat ik het niet meer mag. Als hij 16 is en zijn vriendinnetje het niet goed vind dat haar schoonmoeder de hele tijd in de nek van haar vriendje snuffelt, waar ik me op zich wel weer iets bij kan voorstellen. Maar goed. Daarom dus.

K's buren

Het was geen verrassing hoor. En we hadden er ook al over gepraat. Over waar hij dan heen gaat en dat dat helemaal niet ver weg is. Maar blijkbaar was het allemaal nog wat virtueel. Tot het moment dat we van de week de straat in reden en het bord aan het huis hing.

"O...", schrok V.: "te koop...". Ze verborg haar gezicht in haar handjes en begon te snikken. Wel een kwartier lang tranen en verdriet. Groot verdriet over hoe dat dan verder moet. Want dat ze niet alleen de drukke straat over mag steken. En wat dan als wij geen zin hebben om haar te brengen. En dat allemaal nu Merlijn en zij beste vrienden zijn. En ze iedere dag met hem wil spelen.

K's schoenenfetisj

Weet u nog? Van die degelijke piedro schoenen, met dikke veters, spekzolen, verkrijgbaar in de kleuren donkerbruin of donkerblauw maar ooo zo goed voor de voeten? Jarenlang was ik slachtoffer van Janssen, de plaatselijke schoenenspecialist. Met een hele strenge mevrouw van wie ik op één of andere spiegelkruk moest staan zodat ze ook van onderaf kon aanwijzen aan mijn moeder dat mijn voeten echt hele serieuze afschuwelijke schoenen nodig hadden. En als ik die niet iedere dag zou dragen was de kans enorm groot dat mijn toch al labiele voeten helemaal in den vreemde zouden groeien, dat zou echt nooit meer goed komen.

Inmiddels is bewezen dat het allemaal geen ene moer uitmaakt, het beste is lopen op blote voeten en aangezien dat in ons land niet iedere dag kan kun je het beste maar schoenen kopen waar je je gelukkig bij voelt. Wat een genot!

Ik ben een serieus gevaar voor onze gezinsliquiditeit als ik voor de meiden schoenen moet uitzoeken. Ik vind ze allemaal leuk. Echt allemaal. Met glitters en bloemen en stoer maar toch vrouwelijk en ook nog prima pasvorm. En bij het afrekenen doe ik voor één keer even net alsof de guldens nog bestaan en dan valt het best mee voor 2 paar.

K's geturf

De nacht voorafgaand was pittig. Het begon met een feestje voor buurvrouw 'Sara', toen was daar in volgorde van opkomst, een zieke man, een hongerige baby, een veel te vroeg wakker meisje, weer die hongerige baby, een volgepoepte pot en uiteindelijk een afstandbediening die niet deed wat de dames wilden. Kortom, ik begon niet echt uitgerust aan de zondag. Maar ja, niet dat daar verder erg veel rekening mee gehouden wordt. Want V. werd bijtijds opgehaald door opa en oma om daar een deel van de voorjaarsvakantie door te brengen en om het leed voor E. te verzachten had ik haar een bezoekje aan de dierentuin toegezegd. En je weet het, wat je beloofd.... Het leek mij voor alle partijen leuk als nichtje F. ons zou vergezellen dus gedrieën vertrokken wij richting Amersfoort.

In de auto realiseer ik me dat dit de eerste zondag van de voorjaarsvakantie is en dat het enorm dierentuin weer is (droog, te koud voor het strand, te warm voor sleetje rijden op de plaatselijke bult). En jawel, de parkeerplaats is VOL. In mijn zesjarige dierentuinervaring is me dit nog niet eerder gebeurd (en de komende zes jaar gaat me dit niet weer gebeuren zoveel is zeker). Negenhonderd hele meters verderop heeft de dierentuin wat extra parkeerplaatsen geregeld, hoe attent. Tegen de tijd dat we goed en wel bij de beren staan hebben de dames beenpijn, een beetje pijn in de buik en gillende honger. De speeltuin zorgt voor de broodnodige afleiding. E. en nichtje F. stuiteren van glijbaan naar schommel naar wipkip. En ik zit op een bankje in de zon en als ik niet uitkijk sukkel ik in slaap. Om wakker te blijven ga ik turven.

Ik turf 58 bugaboo's, 16 lelijk geruite luiertassen, 23 vrouwen met brandende sigaret achter de kinderwagen, 4 mannen die met hun handen in de zakken ondefenieerbaar om zich heen staan te kijken in de speeltuin, 14 alleenstaande vaders waarvan er 6 te weinig luiers bij zich blijken te hebben, 39 ouders die door de speeltuin commando's krijsen naar hun kind, waarbij het wel zo eerlijk is te vermelden dat ik één van die 39 ben aangezien ik tijdens het turven word afgeleid door mijn dochter en mijn nichtje die zand staan te gooien naar kindjes die van de glijbaan afkomen.

Tot zover het geturf, mijn attentie is vereist. Met de barre nacht in mijn benen sleep ik mezelf door de speeltuin en voeg me bij de meiden. Even gezellig op de wipkip, val ik in ieder geval niet in slaap.

K's maandverband

Ik begrijp het niet. Er zitten tegenwoordig lichtgroene bloemetjes op de libresse maandverbandjes. Dat zal best allemaal heel fris en fruitig bedoeld zijn hoor maar het pakt uiteindelijk tamelijk ranzig uit. Als ik mijn maandverbandje check op datgene waarvoor het bedoeld is schrik ik iedere keer weer van die vage groene vlekjes. Jasses, denk ik, wat is er nu weer meegekomen?

Dat kan toch alleen maar door een man verzonnen zijn. De nieuwe productmanager van Unilever, divisie maandverbandjes vouwen, zit achter zijn buro en denkt zelfingenomen terwijl hij over zijn onderkin wrijft: "Ik ga eens een punt zetten, een statement ga ik maken, ik ga in deze functie mijn toegevoegde waarde vanaf de eerste minuut absoluut helder neerzetten, ik maak uit, over een maand kunnen ze niet meer zonder mij. En aangezien ik de vrouw begrijp ga ik beginnen met het opleuken van de maandverbandjes. Die zijn bedoeld voor de wat minder frisse kant van de vrouw en daar ga ik verandering in brengen. Ik ga zorgen dat de vrouw zich ook tijdens die dagen van de maand kan en wil identificeren met een frisse lichtgroene bloem".

Wat een koekebakker. Ik zeg 'ontslag op staande voet'. Vieze ranzige maandverbandjes zijn het geworden. Met idiote bloemen die na gebruik groene ondefinieerbare vlekken worden. Bah!

K's favoriete boer

Ik moet toch nog even terugkomen op boer Klaas. Hoe kan Agnes deze mooie boer met ogen om in te verdrinken nu wegsturen en met boer Jurre verder gaan? Hoe kan ze? Boer Klaas kreeg tranen in zijn mooie ogen omdat hij weg moest. Dat laat je toch niet gebeuren? Ik bedoel, een mens kan zich vergissen. Maar als je dat ziet dan zeg je toch: "Hoooooo! Boer Klaas! Ik bedoelde natuurlijk dat ik jou wil houden! Natuurlijk!" Dan zeg je toch niet tegen boer Jurre: "Tja ik heb gewoon wat meer met jou". Nee. Ik ben er nog steeds niet van bijgekomen. Onbegrijpelijk.

K's zieke kind

V. is sinds het weekend niet helemaal lekker. Gewoon snotterig, klein hoestje, af en toe wat hese stem, een stevige verkoudheid noemen we het maar. Ze is te verleiden tot wat spelen maar ze is toch met name wat hangerig op en rond de bank te vinden met, jawel, de blik strak op de televisie. En natuurlijk is het zo dat een kind met de zware ellende in het lijf hier de godganse dag televisie mag kijken maar een kind mag niet ziek zijn om de godganse dag televisie te kunnen kijken. Ik bedoel, dat zou toch de omgekeerde wereld worden.

Dus gister op school gemeld dat ze niet helemaal oke is maar ook niet ziek nou ja je kent het wel kijk het maar aan en als het echt niet gaat bel maar. Om half 3 is V. door buurvrouw E. van school gehaald (aan 2 kanten oorpijn, zware ellende) en toen ik om 4 uur met een bezwaard gemoed thuis kwam stond ze te springen in de kamer. Jaja. Gisteravond een ernstig gesprek gevoerd over ziek zijn of niet. Over wat dat dan betekent en wat niet. En dat ze natuurlijk altijd naar huis mag als ze ziek is en dat wij dan voor haar zorgen. Zeker. Natuurlijk. Met liefde.

Vanochtend geen centje pijn, iedereen zingend weggebracht en net voor half 12 gaat de telefoon. School....

Tijdens het boterham eten op het bankje in de tuin kreeg V. al wat meer praatjes.
Maar ze ligt in bed.
Met haar pyama aan.
Zich kapot te vervelen.

K's weekend

"Goh?", vraagt een geïnteresseerde collega: "heb je het nu druk met 3 kinderen?" Ik kijk hem aan, een beetje oenig volgens mij.

Druk? Tja, poeh, weet ik veel. Ik ga onze handelingen na van de afgelopen uren. Gisteravond flesjes klaarzetten, voedingen afmeten, schriftjes schrijven, tasjes inpakken, vaatwasser uitruimen, kleren klaarleggen, o ja, brood uit de vriezer, vannacht speentje erin, flesje geven, vanochtend Jonas uitlaten, brood smeren, appeltjes schillen, haren kammen, toch nog maar een keer met de luizenkam want ze krabt nog altijd, toeten poetsen, veters strikken, rondje kinderdagverblijf, school, juffen bijpraten, naar het werk, koffie.... koffie helemaal alleen voor mezelf.

"Ja", zeg ik tegen mijn collega: "ik geloof dat we het best druk hebben met 3 kinderen."

Als diezelfde collega op vrijdagmiddag informeert of ik nog iets leuks ga doen van het weekend kijk ik volgens mij even oenig als eerder deze week: iets doen? in het weekend? Ik peins er niet over.

K's RPM

Terwijl ik mijn rondjes draai bedenk ik tevreden dat alles langzamerhand weer normaal wordt. Een jaar geleden was de bevruchting nog amper een feit en zie hier... Thuis liggen 3 dotjes op één oor, op het werk loopt het weer aardig soepel, er dreigt ritme en regelmaat te ontstaan. Met mijn ogen dicht verlies ik me in de muziek. Tiesto geeft me vleugels. Ik fiets berg op berg af. Iedere ademteug, iedere zweetdruppel, iedere trap brengt me dichterbij mijn vertrouwde lijf en energienivo. Dan word ik bruut gestoord in mijn zalige niksie; een boer komt omhoog, de nasi van 2 uur geleden speelt op.

K's carnaval

Er waren jaren dat ik me op zaterdagmiddag de Carnaval in stortte om daar woensdagmiddag zonder stem, met houten kop uit bij te komen. Tegenwoordig gaat het volledig langs me heen. De kinderen gaan naar een protestantschristelijke school en daar doen ze niet aan carnaval: 'nee zeker niet, jakkiebah, wij zijn géén katholieke school...'. F. mág sinds hij 3 kinderen heeft niet meer afreizen naar Tilburg om zich daar in boerenkiel kansloos vol te laten lopen (vind je het gek, ik heb niet voor niks 3x een zwangerschap doorstaan, dan wil ik ook wel dat hij optimaal geniet van de behaalde resultaten). En tot slot kent de stad die wij bewonen in het midden van het land amper carnavalse uitspattingen.

Dus zo gebeurde het dat ik gister tijdens een wandeling met Jonas een te vrolijke clown met gele pruik tegenkwam. Huh? Zelfs Jonas keek even om.

K's opvoedcrisis

Het loopt allemaal goed en fijn en iedereen is tevree en ineens Kabeng! crasht de gezelligheid. F. en ik krijgen ruzie over een woord en de al dan niet bedoelde betekenis ervan. V.'tje huilt ook als hij geen honger heeft. V. en E. lijken het luisteren aan de wilgen gehangen te hebben en hun enige communicatievorm is piepend en zuchtend.

Het sluipt erin. Eerst vraag ik me af of dit nu de eerste of de tweede keer is dat ik iets vraag en dat er niet gereageerd wordt. Dan wijst F. E. voorzichtig terecht waarna E. met gierende uithalen naar de gang verdwijnt: 'is dit een normale reactie?' Vervolgens zie ik mezelf tijdens het eten opdracht na commando na correctie uitspreken. Het lijkt geen vruchten af te werpen. We raken geïrriteerd.

Als de vrije zaterdag, die in het teken moest staan van rust en vrede, wegglijdt in nog een dag vol gepiep, gezeur en geween gaat het mis. De ontploffing zat eraan te komen, de kinderen zijn desalniettemin verrast. Huilend zoeken ze hun heenkomen en dan zien F. en ik het licht. Onze aandacht is gewenst. Onze kinderen willen graag wat doen met papa en mama en dan niet een beetje 'ja leuk hoor' maar met echte oprechte aandacht. We worden gemist.

Ons leven is vol en gaat als een razende trein voorbij en dat brengt risico's met zich mee. Heftige diepgaande aandachttekorten liggen op de loer. En eigenlijk is het niet zo ingewikkeld. Op het moment dat F. en ik de zaak niet meer met humor kunnen bekijken moeten de alarmbellen gaan rinkelen. Want onze narrigheid met elkaar of met het leven slaat per direct over op de kinderen en dan heb je de poppen aan het dansen. Een narrig kind doet een heleboel dingen maar gaat in ieder geval niet luisteren.

K's trip

Ik was van de week op een trip. Een echte serieuze trip met vliegtuig en gehuurde auto, hotel en engels praten. Ik was op bezoek bij ons kantoor in Granada waar sinds september een deel van ons werk gedaan wordt door nederlandstaligen. Wij doen aan offshoring, jawel. Anyhow, ik ben niet zo dol op trips. In de eerste plaats ben ik wel heel dol op thuis zijn (vind je het gek, ik heb niet voor niks 3x een zwangerschap doorstaan, dan wil ik ook wel optimaal genieten van de behaalde resultaten) en in de tweede plaats vind ik al dat gereis maar gedoe. Niet eng of griezelig maar gewoon, tijdrovend en gedoe. En dan is er ook nog dat ik gewoon het lekkerste slaap in bed bij F., maar dat slechts terzijde.

Maar goed, iedereen was het er over eens, ook in Granada hadden ze recht op een live ontmoeting en laten we eerlijk zijn, na zo'n kennismaking communiceert het een stuk makkelijker via mail en telefoon.

Dus ik ging. En als ik dan eenmaal ga, dan is het goed. Ik heb genoten van het opstijgen en het landen (het liefst zou ik Joeoeoeoepieieieie roepen als het vliegtuig vaart maakt en los van de grond komt maar ik weet me te beheersen). De autorit van Malaga naar Granada was heerlijk, strakblauwe hemel, de besneeuwde toppen van de Sierra Nevada in de zon. De kennismaking was leuk, zinvol, nuttig. Mijn engels was slecht, dat van hun zo mogelijk nog slechter. De dag was lang en vol maar aan het einde smaakte het bier en de tapas goddelijk. En als klap op de vuurpijl kon ik zomaar de hele nacht doorslapen. Er hoefde helemaal niemand een fles.

K's ouderdomsbewustwordingsmoment

F. en ik hadden het onlangs allebei. Ieder op ons eigen moment, op ons eigen wijze. Een ouderdomsbewustwordingsmoment.

Bij mij was het toen ik naast mijn strakke twintigjarige buurmeisje stond, ons samen weerspiegeld zag in het raam en fronste: Ieieieieiekkkk, wat een diepe rimpels staan er in mijn voorhoofd!!!!

Bij F. was het toen hij als oudlid met zijn dispuut naar de kroeg ging: Tsjeeesusss, deze jongens hebben het EK'88 niet eens meegemaakt......

K's gestreken bed

Laat ik beginnen met de vermelding dat ik niet gek ben op strijken, dat niet van een vreemde heb (mijn moeder haalde mijn vaders overhemden al voor het centrifugeren uit de wasmachine en hing ze zeiknat aan de waslijn zodat ze van pure vochtigheid niet kónden kreuken) en het dientengevolge ook niet goed kan. Nu heb ik het geluk dat mijn lieve schoonmoeder op haar oppasdag het middagslaapje van V.'tje gebruikt om het beetje strijk dat wij maken even vakkundig weg te werken. Dus al met al is er geen vuiltje aan de lucht.

Nu vond mijn schoonmoeder ons strijkijzer te oud en niet gebruikersvriendelijk. Aangezien zij absoluut recht heeft van spreken ging ik akkoord met het voorgestelde verjaarskado: ikke een nieuwe bout, F. een nieuwe plank. En zo geschiedde in december.Tot mijn grote schande moet ik bekennen dat ik vandaag pas voor het eerst de bout ter hand nam. En dat is niet netjes want het is voor de gever leuk als er meteen enthousiast gespeeld wordt met het geschonken kado. Maar ja, ik hou niet van strijken (daar hadden we het al over gehad) en daarbij had F. ook nog geen enkele actie ondernomen met zijn nieuwe plank (wat mij weer een excuus gaf om me niet al te schuldig te voelen).

Ik had mezelf tot doel gesteld het beddegoed te strijken. Het lijkt mij namelijk al jaren een enorm feest om eens in een frisgewassen, strakgestreken bed te liggen. Maar allemachtig, hoe strijk je in hemelsnaam een dekbedovertrek van 2 bij 2 meter op een plank van 1 meter bij 40 centimeter. Met dat ik 1 kreukel te lijf ga met de hypermoderne supersonische bout trek ik net over het randje van de plank een heel bosje nieuwe kreukels in de enorme lap stof. En terwijl ik op de plank zwetend de strijkbout heen en weer beweeg sta ik onder de plank met mijn vieze schoenen op mijn schone dekbedovertrek.

Halverwege heb ik het opgegeven. Dit is niet aan mij besteed. En F. slaapt vannacht toch niet thuis dus ik ga lekker op het stuk liggen wat wel gestreken is.

K's ontdekkingsreis

Wat een genot om getuige te mogen zijn van de grote ontdekkingen in smans leven. V.'tje heeft zijn handen ontdekt. Hij is zo druk als een klein baasje. Vol verwondering bekijkt hij de voorkant, de achterkant. Gefascineerd volgt hij de vingertjes die naar binnen vouwen en weer spreiden. Als hij moe wordt legt hij zijn handje naast zich neer om vervolgens compleet verrast te worden als zijn handje weer omhoog schiet.

Vanochtend had hij in één keer de hydrofielluier te pakken en ik zag hem denken: "Potverdorie wat een handige dingen, ik kan er zelfs de hydrofielluier mee grijpen".