K's zomertijd

Het is niet eens zozeer dat gestolen uur wat me nekt.
Het is dat gepiel met dat klokje in de auto.
Waar zit in jezusnaam ook alweer de knop om dat klokje goed te zetten?
Een half jaar geleden belandde ik ook al bijna in de sloot tijdens het herijken van de tijd.
Waarom heb ik toen niet meteen onthouden waar ik het klokgelijkzetknopje gevonden heb?

K's kleptomaantje

Het was nog heel stil in het winkelcentrum. E., V.'tje en ik hadden vroeg onze slag geslagen. Een volgend maatje schoenen gescoord en bij de Hema wat dozijnverpakkingen ondergoed binnengetikt. E. was erg in haar nopjes (met haar nieuwe schoenen dacht ik) en huppelde door de lege winkelstraat: "Als ik straks thuis ben ga ik meteen boven spelen. Maar ik hang eerst mijn jas op." Achteraf gezien ging hier de alarmbel rinkelen, jas ophangen, een eeuwig discussie item met als resultaat dat ik 12 keer per dag de jassen van de grond vis, maar ik negeerde de bellen en genoot van de nopjes.

Hè gezellig, dacht ik.
Pok, hoorde ik.

"Hé", zei ik terwijl ik naar een schattig rond doosje keek wat ineens op de grond lag, "waar komt dat nou vandaan?" "Hé", zei E met een tikje ingewikkeld gezicht, "waar komt dat nou vandaan? Ik weet het niet..."

E. keek om haar heen. E. zag helemaal niemand in de buurt die hier de schuld van kon krijgen. E. koos eieren voor haar geld en barstte in tranen uit.

Ze had inderdaad in de Hema al gemeld dat ze dit heel graag wou hebben. En ik had gezegd dat ze het niet kreeg. De rest laat zich raden.

Nadat ze het make up doosje terug in het Hema rek had gelegd haalde ze geheel uit eigen beweging een lippenstiftje in dezelfde kleur uit haar zak, die moest ook nog terug. Toen waren haar zakken leeg en konden we naar huis.

De nopjes van E. waren weg. Ik had wel nopjes. Kleine boefjes zijn leuk maar ik was blij dat we een stap hebben kunnen zetten op het pad van niet lonende misdaad.

K's stoere man

F. : "Ik ben wel een beetje zenuwachtig hoor."
V. : "Waarvoor is papa zenuwachtig?"
F. : "De dokter gaat zorgen dat papa geen kindjes meer kan krijgen."
E. : "Hahaha! Papa's kunnen helemaal geen kindjes krijgen!"
V. : "Welles hoor. De papa's hebben de zaadjes en de mama's hebben de eitjes. Toch?"
F. : "Ja. En nu gaat de dokter ervoor zorgen dat papa geen zaadjes meer aan mama kan geven."
"...................................."
V. : "Hoe hou je ook al weer je vork vast?"

K's terror V.'tje

Jawel het is zover, de lieve schattige poezelige babyperiode lijkt voorgoed voorbij. V.'tje ontpopt zich in rap tempo tot de terrorist van de familie. Krijsend en gillend baant hij zich een weg door ons huis een spoor van vernielingen achter zich latend.

Hoe was het ook al weer? Negeren heeft bij de dames goed gewerkt, negatief gedrag negeren, positief gedrag belonen en klaar is je gezellige kind (wij hebben Martin Gaus hoog in aanzien). Maar er speelt bij V.'tje een tweetal complicerende factoren.

Zo heeft hij 2 grote zussen die ook hun mening hebben over wat te doen in noodsituaties: "Maham geef hem zijn bord ik word gek van dit gekrijs!" schreeuwt V. wanhopig met haar vingers in haar oren. "Nee, aah, dat is zielig", vindt E. als V.'tje met stoel en al van tafel af gedraaid wordt. En "hier V.'tje, speel dan maar met het afstandsbediening" als ik hem net het fototoestel afhandig heb gemaakt.

En daarnaast hebben we te maken met het feit dat hij van het mannelijke geslacht is wat in ons geval betekent dat hij wilder, bruter, lomper en bijzonder hardleers is. Een ieniemienie voorbeeld: hij klimt bovenop zijn kinderstoel, bekijkt zijn prestatie vol trots in de spiegeling van de boekenkast en stuitert van boven naar beneden vol op zijn kop. Krijsen ende gillen uiteraard, geen probleem, wij zijn geschapen om te troosten. Paniek gesust, tranen gedroogd, ik draai me om en verdomd als het niet waar is, daar staat hij alweer boven op de stoel. Dus nee, we hebben geen nieuw meubilair, het is uit nood geboren...

Goed, we zijn dus weer gestart met een nieuwe fase en net als de vorige (die van de nachtelijke hongerklop) gaat het vast niet zonder slag of stoot maar voorbij gaat het.

Ik heb me laten vertellen dat jongens in hun puberteit heel lief voor hun moeder zijn. Lijkt me absoluut terecht.

K's smeekbede

Ik ben er klaar voor hoor. Ik heb me helemaal op je gekleed. Laagjes, dan kan ik pellen. Zodra ik je warmte voel gooi ik het laag voor laag uit. Buiten op het bankje is nog wat te hoopvol ben ik bang. Maar binnen, achter het glas moet het toch lukken.


Kom op, je kunt het. Het is al maart, je bent sterk genoeg onderhand.


Kom maar door met die stralen. Joehoe!
Joehoe? ...ik heb je zo nodig...

K's mannelijke kind

Ik denk dat V.'tje gewoon even een punt wou maken. Want hij had zich die middag nogal laten gaan met de roze tasjes van zijn zusjes. En hij had mij gevraagd om een speldje in zijn haar te doen. En hij had best hard gehuild om niet zo veel, ik had hem zelfs gezegd dat mijn schatje wel een meisje leek, of hij soms last had van zijn hormoontjes. Al met al denk ik dat hij zijn moeder hoognodig moest laten zien dat hij een man is, een echte man.

Dus toen hij in zijn dappere blote billen over de overloop paradeerde greep hij zijn kans. Hij stelde zich op achter het traphekje, riep "mama!", keek me recht aan en plaste in een grote boog de trap af.

K's genen

Onze E. die kan er wat van. Dat is er eentje die je niet snel over het hoofd ziet zeg maar. Als ze naast je zit bij het eten zit ze continu aan je trui, wil op schoot, pakt dingen van jouw bord. Als ze even wat minder onverdeelde aandacht krijgt gaat ze vertellen dat jij de allerallerliefste bent. En net voor het moment dat je heel boos op haar wordt zet ze haar liefste snoetje voor, kruipt op schoot, maakt een grapje, zorgt dat je alleen nog maar kan glimlachen.

Vanavond had ze het op V. gemund. Haar armen strak om het middel van haar grote zus heen, loslaten is geen optie, want "oooohhh V. jij bent de liefste van de wereld, ik blijf altijd bij je". V. deed allerlei verwoedde pogingen zich los te wurmen uit deze verstikkende omhelzing maar niets hielp. E. hing en bleef hangen.

Ik denk dat je wel de voorzichtige conclusie kan trekken dat ze een tikje opdringerig doet. Toen ik dat vanavond zo eens zat te bekijken en meewarig mijn hoofd schudde richting F. gooide hij het zo voor mijn voeten, alsof het niks was: "Jemig ze lijkt echt zó op jou.".

Op mij? Ikke, de bescheidenheid zelve, altijd bereid zichzelf weg te cijferen? Nee... toch? Het enige moment dat ik me wel eens opdring is als ik een kleine bevestiging wil over hoe lang F. bij mij denkt te blijven. Het enige goede antwoord is voor eeuwig en altijd. En daar help ik hem graag aan herinneren. Maar verder kan je mij toch echt niet opdringerig noemen. Dacht ik.

En terwijl ik dat zat te bedenken kreeg V. genoeg van E. Ze vertelde haar zusje dat ze nú op moest houden met als gevolg dat E. luid wenend haar beklag deed: ".... dan wil ik noooooit meer met je spelen hoor...."

"Zie", zei F. "puntje bij paaltje ligt het dan ook nog aan de ander. Zo typisch...". Nou ja zeg, nu vraag ik je.

K's prioriteiten

Over het algemeen is de prioritering als volgt:

1. zorgen voor 3 onzelfstandige kinderen
2. het schrijven van logjes
3. klussen in en rond het huis

Dan kan ik gerust stellen dat er zoveel tijd op gaat aan 1. en 2. dat er voor 3. geen tijd overblijft. Tot de factor noodzaak een rol gaat spelen. Heel charmant hoor een oud huis maar o zo vergankelijk. Als je niet regelmatig de kieren dicht verft dan tocht je van de bank. Dus een week of 4 geleden veranderde (door die noodzaak) de rangorde in de prioriteitenlijst naar:

1. kinderen
2. klussen
3. logjes

Wat automatisch tot gevolg had dat er van logjes schrijven helemaal niets meer kwam.

Aangezien F. zijn lijfspreuk is 'Je vrije tijd moet je kopen' (wat zoveel betekent als: wij klussen niet zelf, daar worden we chagrijnig van dus daar betalen we wel een klusjesmeneer voor) klussen wij alleen datgene zelf wat we echt niet aan een ander durven te vragen, zoals het schilderen van een kamer. En dat is wat er hoognodig moest gebeuren. Een leuke jaren 30 kamer met heel veel hout en vochtplekken en kieren en gaten.

Maar als ik dan eenmaal los ga met die kwast dan ga ik ook echt. Heerlijk man, alles weer mooi in de verf, nieuwe kleuren, glimmend hout. Voordat ik een pot verf opruim struin ik met de lekkende kwast in de hand door het huis op zoek naar nog meer voorwerpen die hoognodig dit nieuwe kleurtje moeten. F. raakt daar een tikje geïrriteerd van: "Al die nevenprojecten, focus nou eens op waar je mee bezig bent...".

En nu ik hier weer zo blij een logje zit te produceren denkt u natuurlijk dat we klaar zijn met klussen. Niets is minder waar, we hebben de kinderen weggedaan. Dus:

1. klussen
2. logjes
3. kinderen

En het klussen voor vanavond is klaar. De vloer is voorbehandeld, het kozijn van V.'tje zit in de lak, het kastje op de gang heb ik en passant even meegesopt en staat te drogen, kortom... tijd voor een logje. Beetje jammer dat ik gestalkt word door 2 kwaaie katers die niet naar boven mogen, waar hun brokjes staan, omdat daar alles natgeverfd is. Zet die brokjes dan beneden denkt u natuurlijk maar helaas dan eet Jonas alles op. Jeetje wat een gedoe zo'n oud huis...

van V.'tje huilt naar V.'tje lacht in 2 minuut 10

K's bijbelmoment

V.: "Snelle kiezen is niet goed hoor mam."
K.: "Huh?"
V.: "Dat staat in de bijbel. Over een jongetje van 8 en die moet kiezen tussen een grote en een kleine fiets en dan kiest hij snel de kleine en als hij dan gaat fietsen komen zijn knieën tegen het stuur. Dus."
K.: "Ooh. Dus hij had zijn keuze wat te snel gemaakt. Hij had beter wat langer na kunnen denken voor hij ging kiezen?"
V.: "Ja."
K.: "Dat klopt wel. Maar soms is het juist goed om snel te kiezen, omdat je misschien een beetje tempo moet maken."
V.: "Huh?"

V. is niet zo van het tempo, vandaar...

K.: "Nou, bijvoorbeeld als er een hondje in het water is gevallen en die wil je redden en daar moet je snel heen met de fiets die je nog moet kiezen. Dan kan je maar beter snel kiezen, dan kan je snel naar het hondje."
V.: "O ja."
V.: "....."
V.: "Maar Jonas hoef ik helemaal niet te redden, die kan hartstikke goed zwemmen."

Die bijbel is niet mijn sterkste punt in de opvoeding.

K's (was het maar een) grap (II)

We hadden ons uitje voor ons 8 jarig huwelijk natuurlijk al maanden tevoren gereserveerd. Dat moet wel, want op een zaterdagochtend een belletje naar De Librije met de vraag of er nog een tafeltje voor 2 is hedenavond, is een redelijk kansloze missie. Dus wij verkneukelden ons al weken. Ik bedoel, nu met die enorme kredietcrisis zouden we dat natuurlijk nooit meer doen, maar ja, afzeggen is ook zo wat.

En omdat wij als stel gezegend zijn met weinig tot geen diepe relatiedalen durven wij absoluut te doen aan lange termijn planning. Hoe vreemd was het dan ook om zaterdagochtend wakker te worden en te constateren dat het misverstand van de avond ervoor zich had vergroot tot een reuze mega ruzie. Naast het zwijgen en de buikpijn kreeg ik toch ook een beetje de giegels ervan. Het idee dat wij onderweg waren naar een eet en slaapfestijn van een aantal honderden euro's en dat wij as we speak verzeild waren geraakt in een vijandigheid waar de 80 jarige oorlog niks bij was, deed af en toe een stupide grijns op mijn gezicht verschijnen.

Gelukkig was het een flinke rit naar Zwolle en hebben we deze vakkundig gebruikt om onze degens te kruisen. In de lobby van Librije's Hotel had ik mijn laatste huilbui (ja, ook ik ben zo'n vrouw die altijd hysterisch gaat huilen als ze ruzie maakt met haar man...) en daarna ging het bergopwaarts. Nog meer goed nieuws was dat we ruimschoots de tijd en de middelen hadden om het weer goed te maken.

Dus toen wij aan het diner verschenen was alles weer koek en ei. En niet zomaar een ei maar dat is de verdienste van Jonnie Boer. Wat kan die meneer lekker koken zeg.

K's (was het maar een) grap (I)

Stel je voor, je bent een man met een grijze baard en je bent heel gek op het Leger des Heils. Om een steentje bij te dragen aan de cashflow besluit je de Strijdkreet te gaan verkopen aan eenieder die op je pad komt. Dit gaat best aardig, het winkelend publiek in Zwolle zorgt voor een redelijke afname. Maar het kan altijd beter. Dan krijg je de geweldige aanbieding om de Strijdkreet te slijten aan de gasten van een 3 sterren restaurant. Terwijl zij genieten van een 8 gangen menu en dito wijnarrangement mag je 1 keer per weekend de tafeltjes langs. Aangezien de portemonnees goed gevuld moeten zijn om aan het eind van de avond de rekening te betalen kan er vast wel een gulle gift af voor een leuk magazine. Toch?

F. en ik hadden alles in de kluis van het hotel achtergelaten want we hadden een arrangementje geboekt en dat gingen we pas de volgende ochtend afrekenen. Maar ja, dat wist de Leger des Heils meneer natuurlijk niet. Dus toen ik wat hopeloos stamelde dat we geen geld hadden draaide hij zich hoofdschuddend om. Zo zout had hij het nog nooit gegeten.

K's 2009

Slechts één goed voornemen...
...laten we nou eens zorgen voor meer sneeuwpoppen...

K's kerstboom

En als ik dan met Jonas mijn rondje loop. En overal naar binnen loer. Dan zie ik allemaal kerstbomen. Van die enorme grote lelijke bomen (laten we eerlijk zijn, een naaldboom is toch niet om aan te zien) volgehangen met ellendige versiering aan kleine fruthaakjes en kutlampjes die altijd in de knoop zitten. En dan ben ik helemaal blij dat ik dit jaar niet hoef. Dat ik eindelijk een reden heb om de kerstboom niet binnen te laten. Want ik ga lekker met al mijn liefjes 2 hele weken naar de sneeuw in Frankrijk.

En als ik dan mijn dochters ophaal van de kerstviering op school. En E. vertelt dat ze kerstliedjes gezongen hebben. En daarna kerstgepraat hebben. Over kerstbomen. Over dat iedereen een kerstboom had. En zij was het allene meisje dat geen kerstboom had. Dan denk ik: Och gij brute moeder. Met je overdreven antikerstbomengedrag. Jij onthoudt je kinderen de symboliek van de kerst die in de kerstboom tot uiting komt. Een klein boompje had best gekund. Gij nare heks. En vraag ik ietwat schuldbewust of ze haar nu een zielig meisje vonden. Dan lacht E. hard en zegt dat ze natuurlijk niet zielig is want je kan toch niet én skieën én een kerstboom hebben. Kijk. Now we're talking. Mijn kind.

K's bekentenis

Nu we langzaam weer een beetje bijgeslapen raken wordt het tijd voor een bekentenis:

F. en ik hebben V.'tje echt zelf verziekt.

Dan kan je denken dat je ervaren ouders bent, been there seen this, maar echt niet dat het dan zonder slag of stoot zomaar goed gaat. Ook wij weten nu wat 'erinsluipen' betekent. Al die maanden hebben wij 's nachts bij alles wat op huilen leek gedacht én gedaan "ach... even een flesje erin en hij is weer stil, zo'n makkelijk kind, hij slaapt meteen weer...". Daar was helemaal niets aan gelogen. Maar toen een fikse verkoudheid ervoor zorgde dat het van één keer per 3 nachten naar twee keer per nacht ging kregen F. en ik door dat er weinig lange termijn visie in onze aanpak zat.

Wij keken elkaar wat schaapachtig aan, checkten nog even bij elkaar of dit echt ons derde kind was, of het klopte dat we er nu na 7 jaar gedegen voorbereiding toch ingetuind bleken te zijn, rechtte onze rug en besloten over te gaan tot de rigoreuze aanpak van het 'begeleid laten huilen'. Dus geen voedsel tussen 7 uur 's avonds en 7 uur 's ochtends en tijdens de betere huil- en schreeuwsessies om het kwartier een fijne aai over de bol (om te laten weten dat je er nog bent, jaja, niet dat het uitmaakt maar je doet in ieder geval iets). "Even een paar nachten doorbijten en je bent er doorheen", mekkerde het consultatieburoschaap.

Nou echt niet. Wij hebben de afgelopen drieëneenhalve week menig nacht met ons kussen over ons hoofd gelegen, wij durven onze buren niet meer te vragen hoe het met hun nachtrust is, wij zijn gestopt met de fijne aai over de bol want ons V.'tje ging zo mogelijk nog harder krijsen als hij merkte dat je er wel was maar niets deed en zelfs F. weet nu zeker dat hij echt geen vierde kind meer wil.

Kortom, het was afzien. Het was overigens maar voor 2 iemanden zielig en dat was voor F. en voor mij. V.'tje had nergens last van, behalve dan dat hij soms wat slecht bij stem was in de ochtend. Overdag was hij berevrolijk en hij sliep gewoon lekker bij tijdens zijn enorme middagslaap, zonder problemen 3 uur aan een stuk.

Nu vraag ik me wel af of het niet wat voorbarig is om na de vijfde nacht op rij doorslapen hierover in de verleden tijd te berichten. Tegelijkertijd wil ik er gewoon in geloven. Wat een gekkenhuis.

K's cry for help

Consultatieburo: "Ja goedemorgen u spreekt met jeugdgezondheidswerkwelzijnsgedoe waarmee kan ik u van dienst zijn?"
K.: "Nou euh.. ik heb een vraagje..."
Consultatieburo: "Jaaah?"
K.: "Nou euh... kijk... mijn zoontje van 13 maanden die wordt sinds een paar weken weer 2 keer per nacht wakker en is dan alleen te troosten met een fles warme melk. En nou ja, aangezien hij toch wel ruim 12 kilo weegt... misschien wel 13 bedenk ik me nu... lijkt het mij niet echt nodig meer. En daarbij, nou ja, euhhhh... zijn wij het eigenlijk ook wel een klein beetje zat, dat gedoe 's nachts...."
Consultatieburo: "Jaaah?"
K.: "Ik zou dus eigenlijk graag wat tips willen om daarvan af te komen, geloof ik.."
Consultatieburo: "Heeft hij tanden?"
K.: "??????"
Consultatieburo: "Hallo?"
K.: "Euhhhh.. ja, hij heeft tanden, al 8 om precies te zijn."
Consultatieburo: "Nou dan wordt het inderdaad helemaal vervelend!"
K.: "?????????????"
Consultatieburo: "Toch? Ik bedoel, dan heb je zijn tanden gepoetst 's avonds en dan geef je hem 's nachts nog weer melk. Ik bedoel, dan heeft het tanden poetsen toch weinig zin. Toch?"
K.: "..... ja..... nou inderdaad heel vervelend....geloof ik...."

K's gewoonte

Er zijn dagen dat ik er niet eens over nadenk. Dat ik gewoon doe. Gebukt verplaats ik mij door de kamer, rapend van de grond. En iedere dag liggen daar dezelfde dingen. Namelijk de dingen die lekker kletteren. Want dat vindt V.'tje leuk. Er zijn gewoon dingen bij, die ik iedere dag weer terug stop in hun doosje, die maar één doel dienen, het betere kletterwerk.

Zo hebben wij hier een houten doosje met sjablonen. Leek me leuk, om een beetje van die voorgevormde figuurtjes te tekenen. Misschien ergens, maar niet hier. Hier wordt het enkel en alleen gebruikt om op de grond te gooien. Omdat het zo lekker klettert. Ik raap het iedere dag weer bij elkaar en stop het terug in het doosje. Maar... ik ben gestopt met stapeltjes maken. Hé! Ik ben gekke Henkie niet.

K's nood en deugd

Waar ik dan wel weer heel trots op ben is dat ik zo ontzettend goed van de nood een deugd kan maken. Ik bedoel, als ik dan toch 's nachts iedere 4 uur een fles sta te verwarmen voor een krijsende meneer V.'tje, kan ik net zo goed de wasmachine of de droger even een slinger geven. De wallen hangen op mijn kin maar de wasmand is nog nooit zo leeg geweest...

K's ziekenboeg

Ik haat november. Ieder jaar is het hier hetzelfde liedje. Snot, diarree, kots, er komt geen eind aan. Ieder jaar weer slepen we ons van weekend naar weekend met doorwaakte nachten, hoopvol dat we dit jaar wel met ons allen naar de intocht van Sinterklaas kunnen, biddend dat V. dit jaar niet ziek is op haar verjaardag.

Het begint met wat gesnotter en geproest en dan ineens is daar de explosie van bacillen. Vanochtend stond ik de kots van E. uit de kieren van onze planken vloer te peuteren toen V.'tje lachend keek hoe de diarree langs zijn spekbeentjes naar beneden liep.

En ik, brute carrièremoeder die er rondloopt, denk als eerste op het moment dat E. over haar nekje gaat, "Oh shit... dat komt lullig uit op zondag... en opa en oma zijn op vakantie...". Schandalig.

Maar toen ik op weg naar huis, vanaf de verjaardag van liefste vriendinnetje S., met F. belde, stelde hij me gerust dat E. alweer wat binnenhield, zoals 2 plakken ontbijtkoek...
Ik zei: "F....",
ik zei: "ontbijtkoek laxeert..."

K's pestbui

Het blijft een raar fenomeen. Dat ik dan 's ochtends wakker word en eigenlijk meteen al voel dat het niet helemaal precies mijn dag is. En dat dat dan ook klopt. Dat alles wat ik zegt begint met GGGRRR of WWRAUWWW. En dat ik iedereen weg zie duiken, ook als ik denk dat ik probeer lief te kijken.

Vandaag was zo'n dag vol pestbui. En daar waar ik normaal gesproken mezelf comfortabel laat wegzakken in mijn zielige ellendigheid en een beetje onbehouwen om me heen blaf gedurende de dag vond ik vandaag dat het maar eens anders moest. F. roept al sinds zijn eerste serieuze 'wie ben ik waar sta ik en waar moet ik in godsnaam heen'-cursus, "Je hebt altijd een keuze" en ik knik dan altijd heel hard (want ik ben het daar helemaal mee eens) maar ondertussen overkomt mij op een dag als vandaag het ene onrecht na het andere. Och arme ik.

Dus toen ik vanochtend F. richting zijn voetbal had gegromd en de kinderen trillend als een rietje achter de bank zaten zei ik tegen mijzelf: "K. Je hebt altijd een keuze... Welles. Kijk maar. " Ik zette de cd van Kate Ryan aan, deed een poging tot glimlachen naar de kinderen en begon met het maken van de fruithap. "Kom op K., leuk muziekje, meezingen", zei ik tegen mijzelf. Maar meezingen was nog genant, dat paste zo niet bij mijn bui, meehummen leek vooralsnog het hoogst haalbare. Maar toch. Meehummen op Kate Ryan is altijd beter dan om je heen grommen.

Zo ging ik de pestbui te lijf. Ik moet zeggen, het werd me niet makkelijk gemaakt maar ik hield dapper vol (je hebt altijd een keuze...altijd). Toen V.'tje stikte in de te grote stukjes appel paste ik doortastend de Heimlichgreep toe en spoelde ik fluitend zijn ondergekotste zondagse broekje uit. Toen ik bij het inpakken van een kadootje mijn linker ringvinger sneed aan het inpakpapier draaide ik neuriend een Poehpleister om de bloedende vinger. En toen ik bij het uitpakken van de vaatwasser over de kat struikelde vloekte ik maar één keer, heel zachtjes.

Toen ik beneden een enorme knutselbende en geen meisjes aantrof had ik het wel even moeilijk maar ik liet me niet kennen, gaf Kate Ryan nog een slinger en ruimde zingend (jawel, nu lukte het wel) de zooi op.

Tegen de tijd dat F. terugkwam van het voetballen was ik weer helemaal het gezellige vrouwtje. Beetje jammer dat hij zo moest zuchten en steunen omdat hij zo hard had moeten lopen en dat ik daar nou echt helemaal niet tegen kan, zelfs niet als ik wel heel vrolijk wakker ben geworden. "Hé!" riep ik een tikje geïrriteerd, "je hebt altijd een keuze hoor!"