Iedere moeder, die ook vrouw van is, kent het fenomeen. Je bent een dagje, een uurtje, een ommetje weg en je telefoon gaat. Het is hem, de vader van je kinderen, die zich afvraagt 'waar de jas van zoon is', 'of jij misschien zijn sleutels hebt gezien', 'of het klopt dat de vaatwasser aan staat', 'waarom de stofzuiger midden in de kamer staat' en 'wanneer je denkt weer thuis te komen'. En geheel gewend aan dit fenomeen geef je, terwijl je 3 broeken en een te krappe jurk past, onverstoorbaar antwoord: 'derde la van links, onder de witte hempjes, achter de blauw gebloemde onderbroeken' (want dat soort wezenlijke informatie heb je altijd paraat).
En dan, als de kinderen groot genoeg worden om papa te voorzien van antwoorden, en je verwacht ongestoord te kunnen genieten van een dagje, een uurtje een ommetje weg, ontwikkelt zich een nieuw fenomeen. Zo ontdekte ik gister.
Vriendin I. had zichzelf een dag vrij gegeven en mij naar Utrecht gelokt om gezellig te lunchen. In de tram op de heenweg werd het offensief ingezet: V. met de telefoon van de buurvrouw: 'of ze mee mocht boodschappen doen', 'of ze V.'tje even aan de telefoon mocht', 'wie er zo hard aan het praten waren' en 'waarom ik zo zacht praatte'? Een krappe 6 minuten later weer V. met de telefoon van de buurvrouw: 'dat we helemaal morgen niet naar de dierentuin konden gaan want dan was het feestje van buurmeisje!!'. Goed 5 minuten later ging de telefoon van vriendin I. Haar oudste dochter was heel benieuwd of het allemaal een beetje gelukt was met shirtjes uitzoeken bij de H&M. En verdomd daar belde V. weer om 'te melden dat ze weer terug was van het boodschappen doen en dat ze bij vriend Merlijn bleef spelen'.
Ik word gestalkt. Door mijn eigen kind. En dan heeft ze nog niet eens een eigen mobiele telefoon. En de andere 2 kinderen snappen het fenomeen bellen nog niet eens. Er staan mij nog een hoop verstoorde dagjes, uurtjes, ommetjes te wachten.
zondag 24 mei 2009
zondag 3 mei 2009
K's rollenpatroon
"Schatje lucht jij de kamer even? Ik heb een windje gelaten. Dan ga ik alvast naar mijn werk!"
dinsdag 21 april 2009
K's ontsnapping
V. (zingt) :
"We bouwen, we bouwen, we bouwen een stoel!
want klussen, want klussen, want klussen is cool!"
K. (denkt):
Haha. Heeft ze niet van haar vader.
V. (zingt):
"We bouwen, we bouwen, we bouwen een hut!"
K. (denkt):
Het zal toch niet waar zijn hè? Gaan we dit ge-eikel nu al krijgen??
V. (zingt):
"Want klussen, want klussen, want klussen is...!"
K. (denkt):
Gggrrrr....
V. (zingt):
"prut!"
K. (glimlacht):
Natuurlijk.
"We bouwen, we bouwen, we bouwen een stoel!
want klussen, want klussen, want klussen is cool!"
K. (denkt):
Haha. Heeft ze niet van haar vader.
V. (zingt):
"We bouwen, we bouwen, we bouwen een hut!"
K. (denkt):
Het zal toch niet waar zijn hè? Gaan we dit ge-eikel nu al krijgen??
V. (zingt):
"Want klussen, want klussen, want klussen is...!"
K. (denkt):
Gggrrrr....
V. (zingt):
"prut!"
K. (glimlacht):
Natuurlijk.
zondag 19 april 2009
K's optimisme
Na 7 dagen tobben kreeg F. gister bij de huisartsenpost eindelijk zijn welverdiende antibioticakuur. Het werkt! Hij krijgt alweer praatjes. Roept dingen als "ophoeren" naar de scheidsrechter bij AZ-Vitesse en "wat een baggerbal, doe dan niks" naar Stephen Hendry. Ik zie licht gloren.
zaterdag 18 april 2009
donderdag 16 april 2009
K's nervous breakdown
Na 6 dagen fulltime zorgen sjouwen en sleuren had ik vanavond een kleine nervous breakdown. Het werd me gewoon allemaal een beetje teveel. Teveel gejengel van V.'tje. Teveel vragen van E. Teveel brutale antwoorden van V. Teveel gemauw van Harrie. Teveel wasgoed wat opgevouwen moet worden. Teveel vooruitgedachte planningstechnische dingen die ik allemaal tegelijk aan het denken was.
Toen was ik te lomp met het uittrekken van het te strakke truitje van V.'tje (het kan ook aan zijn te dikke koppie gelegen hebben, dat laat ik even in het midden) waardoor hij echt te hard zijn koppie tegen het bad stootte. Hij huilen ik huilen je kent het wel.
F. was gelukkig net stoned van de pijnstillers dus die hoorde wel muziek in het gekrijs van V.'tje en heeft hem liefdevol in bed gelegd. Ik mocht even bijkomen op de badrand. En toen ging het wel weer. Op naar dag 7.
Toen was ik te lomp met het uittrekken van het te strakke truitje van V.'tje (het kan ook aan zijn te dikke koppie gelegen hebben, dat laat ik even in het midden) waardoor hij echt te hard zijn koppie tegen het bad stootte. Hij huilen ik huilen je kent het wel.
F. was gelukkig net stoned van de pijnstillers dus die hoorde wel muziek in het gekrijs van V.'tje en heeft hem liefdevol in bed gelegd. Ik mocht even bijkomen op de badrand. En toen ging het wel weer. Op naar dag 7.
dinsdag 14 april 2009
K's kutpasen
Mijn paasweeekend stond in het teken van de ontdekkingen:
1. de reden dat je met z'n tweeën moet zijn om kinderen te maken en te krijgen is dat het in je eentje echt te arbeidsintensief is
2. ik heb er zo gruwelijk goed aan gedaan geen verpleegster te worden
3. zieke mannen tellen ook mee als kind en mijn vermoeden is juist, 4 kinderen is ietwat te veel voor mij, ik overzie het net niet zeg maar
4. een oorontsteking doet heel erg veel pijn
Nu scheelt het dat ik niet zo aan feestdagen hecht. De supercroissants blijven nog wel een week goed en een eitje kan ook bij spinazie. Dus het hoeft echt niet perse allemaal op eerste of tweede paasdag. Maar ik ben wel erg dol op weekend. Weekend met ballen op het veld. Met samen een stukje fietsen en een ijsje eten. En gezellig met z'n tweeën de kinderen in bad en bed doen.
Het mag duidelijk zijn dat het afgelopen lekker lange weekend wat anders uitpakte dan gehoopt en gewenst. De meiden hielden zich goed. Verwerkten dapper de teleurstelling dat er dus niet gezwommen kon worden, dat we niet een rondje dijk gingen fietsen en dat papa, áls hij beneden op de bank lag, met ijzeren hand de afstandsbediening hanteerde. Ze hielpen waar mogelijk met broodjes smeren en opruimen. V.'tje was uiteraard strontvervelend (ik geloof niet zo in toeval dus ik denk dat hij ook niet zo gek is op Pasen).
Ik was wel enigszins afgedraaid aan het einde van tweede paasdag toen het hele stel in bed lag en manlief met dosis paracetamol en ibuprofen buiten westen was gestort. Maar mijn moment van ontspanning kwam vanochtend pas. Op mijn werk. Met een heerlijke capucino en wat rustgevend gekakel van de meiden van mijn afdeling.
1. de reden dat je met z'n tweeën moet zijn om kinderen te maken en te krijgen is dat het in je eentje echt te arbeidsintensief is
2. ik heb er zo gruwelijk goed aan gedaan geen verpleegster te worden
3. zieke mannen tellen ook mee als kind en mijn vermoeden is juist, 4 kinderen is ietwat te veel voor mij, ik overzie het net niet zeg maar
4. een oorontsteking doet heel erg veel pijn
Nu scheelt het dat ik niet zo aan feestdagen hecht. De supercroissants blijven nog wel een week goed en een eitje kan ook bij spinazie. Dus het hoeft echt niet perse allemaal op eerste of tweede paasdag. Maar ik ben wel erg dol op weekend. Weekend met ballen op het veld. Met samen een stukje fietsen en een ijsje eten. En gezellig met z'n tweeën de kinderen in bad en bed doen.
Het mag duidelijk zijn dat het afgelopen lekker lange weekend wat anders uitpakte dan gehoopt en gewenst. De meiden hielden zich goed. Verwerkten dapper de teleurstelling dat er dus niet gezwommen kon worden, dat we niet een rondje dijk gingen fietsen en dat papa, áls hij beneden op de bank lag, met ijzeren hand de afstandsbediening hanteerde. Ze hielpen waar mogelijk met broodjes smeren en opruimen. V.'tje was uiteraard strontvervelend (ik geloof niet zo in toeval dus ik denk dat hij ook niet zo gek is op Pasen).
Ik was wel enigszins afgedraaid aan het einde van tweede paasdag toen het hele stel in bed lag en manlief met dosis paracetamol en ibuprofen buiten westen was gestort. Maar mijn moment van ontspanning kwam vanochtend pas. Op mijn werk. Met een heerlijke capucino en wat rustgevend gekakel van de meiden van mijn afdeling.
dinsdag 7 april 2009
K's klopjacht
Na een bijzonder sportieve avond blaas ik even lekker uit op de bank. Ik kijk wat Hart van Nederland late editie en vouw de donkere was. Ineens zie ik iets voor de tv langs schieten. Iets op hoge poten. Iets een maatje te groot wat mij betreft. Weg is het weer, onder de verwarming gedoken. Ik doe net of ik gek ben. Het is weg. Het was er vast maar nu niet meer. Ik vouw de was en ga daarna slapen en morgen is het nog wegger dan nu. Ondanks mijn overtuigende peptalk hou ik stiekem de linkerhoek in de buurt van de tv in de gaten. Niks. Zie je wel.
Fuck. Komt dat loeder ineens van rechts aansjesen. De gedachte dat dit nummer 2 is ban ik meteen uit mijn systeem. Nu is het klaar. Hij vraagt om zijn doodvonnis. Ik ga staan, wiebel wat heen en weer, hoe ga ik dit varkentje wassen. Ik haat die monsters. Waarom eigenlijk? Ze doen toch niks? Ze eten de mugjes dat is toch hartstikke lief? Ik bekijk hem van een afstand. Hij heeft gewoon echt veel te veel poten. Definitely. Een dik boek, dat lijkt me een keurig moordwapen. Scheef van boven laat ik het boek vallen. Tot 3 keer toe mis. Sjors de spin heeft de freezestand aangenomen. Hij denkt waarschijnlijk dat een blinde gek het op hem gemund heeft: 'wat een kluns, als ik niet beweeg ziet ze me vast niet'.
Een andere optie is doodtrappen maar ik vind mijn voet te dichtbij mezelf, ik durf niet ik durf niet. Dan beweegt het beest richting Jonas. O nee, straks gaat Jonas hem opeten, o gatver, ik moet wat doen. Met dweil op stok prik ik de ellendeling tegen de open haard. Binnen een seconde zo plat als een dubbeltje. Lafaard. Mij een beetje de stuipen op het lijf jagen en dan niet eens terugvechten.
Volgens mijn collega leven ze in setjes. Ik weet daar niks van. Wat niet weet wat niet deert.
Fuck. Komt dat loeder ineens van rechts aansjesen. De gedachte dat dit nummer 2 is ban ik meteen uit mijn systeem. Nu is het klaar. Hij vraagt om zijn doodvonnis. Ik ga staan, wiebel wat heen en weer, hoe ga ik dit varkentje wassen. Ik haat die monsters. Waarom eigenlijk? Ze doen toch niks? Ze eten de mugjes dat is toch hartstikke lief? Ik bekijk hem van een afstand. Hij heeft gewoon echt veel te veel poten. Definitely. Een dik boek, dat lijkt me een keurig moordwapen. Scheef van boven laat ik het boek vallen. Tot 3 keer toe mis. Sjors de spin heeft de freezestand aangenomen. Hij denkt waarschijnlijk dat een blinde gek het op hem gemund heeft: 'wat een kluns, als ik niet beweeg ziet ze me vast niet'.
Een andere optie is doodtrappen maar ik vind mijn voet te dichtbij mezelf, ik durf niet ik durf niet. Dan beweegt het beest richting Jonas. O nee, straks gaat Jonas hem opeten, o gatver, ik moet wat doen. Met dweil op stok prik ik de ellendeling tegen de open haard. Binnen een seconde zo plat als een dubbeltje. Lafaard. Mij een beetje de stuipen op het lijf jagen en dan niet eens terugvechten.
Volgens mijn collega leven ze in setjes. Ik weet daar niks van. Wat niet weet wat niet deert.
maandag 30 maart 2009
K's zomertijd
Het is niet eens zozeer dat gestolen uur wat me nekt.
Het is dat gepiel met dat klokje in de auto.
Waar zit in jezusnaam ook alweer de knop om dat klokje goed te zetten?
Een half jaar geleden belandde ik ook al bijna in de sloot tijdens het herijken van de tijd.
Waarom heb ik toen niet meteen onthouden waar ik het klokgelijkzetknopje gevonden heb?
Het is dat gepiel met dat klokje in de auto.
Waar zit in jezusnaam ook alweer de knop om dat klokje goed te zetten?
Een half jaar geleden belandde ik ook al bijna in de sloot tijdens het herijken van de tijd.
Waarom heb ik toen niet meteen onthouden waar ik het klokgelijkzetknopje gevonden heb?
zondag 15 maart 2009
K's kleptomaantje
Het was nog heel stil in het winkelcentrum. E., V.'tje en ik hadden vroeg onze slag geslagen. Een volgend maatje schoenen gescoord en bij de Hema wat dozijnverpakkingen ondergoed binnengetikt. E. was erg in haar nopjes (met haar nieuwe schoenen dacht ik) en huppelde door de lege winkelstraat: "Als ik straks thuis ben ga ik meteen boven spelen. Maar ik hang eerst mijn jas op." Achteraf gezien ging hier de alarmbel rinkelen, jas ophangen, een eeuwig discussie item met als resultaat dat ik 12 keer per dag de jassen van de grond vis, maar ik negeerde de bellen en genoot van de nopjes.
Hè gezellig, dacht ik.
Pok, hoorde ik.
"Hé", zei ik terwijl ik naar een schattig rond doosje keek wat ineens op de grond lag, "waar komt dat nou vandaan?" "Hé", zei E met een tikje ingewikkeld gezicht, "waar komt dat nou vandaan? Ik weet het niet..."
E. keek om haar heen. E. zag helemaal niemand in de buurt die hier de schuld van kon krijgen. E. koos eieren voor haar geld en barstte in tranen uit.
Ze had inderdaad in de Hema al gemeld dat ze dit heel graag wou hebben. En ik had gezegd dat ze het niet kreeg. De rest laat zich raden.
Nadat ze het make up doosje terug in het Hema rek had gelegd haalde ze geheel uit eigen beweging een lippenstiftje in dezelfde kleur uit haar zak, die moest ook nog terug. Toen waren haar zakken leeg en konden we naar huis.
De nopjes van E. waren weg. Ik had wel nopjes. Kleine boefjes zijn leuk maar ik was blij dat we een stap hebben kunnen zetten op het pad van niet lonende misdaad.
Hè gezellig, dacht ik.
Pok, hoorde ik.
"Hé", zei ik terwijl ik naar een schattig rond doosje keek wat ineens op de grond lag, "waar komt dat nou vandaan?" "Hé", zei E met een tikje ingewikkeld gezicht, "waar komt dat nou vandaan? Ik weet het niet..."
E. keek om haar heen. E. zag helemaal niemand in de buurt die hier de schuld van kon krijgen. E. koos eieren voor haar geld en barstte in tranen uit.
Ze had inderdaad in de Hema al gemeld dat ze dit heel graag wou hebben. En ik had gezegd dat ze het niet kreeg. De rest laat zich raden.
Nadat ze het make up doosje terug in het Hema rek had gelegd haalde ze geheel uit eigen beweging een lippenstiftje in dezelfde kleur uit haar zak, die moest ook nog terug. Toen waren haar zakken leeg en konden we naar huis.
De nopjes van E. waren weg. Ik had wel nopjes. Kleine boefjes zijn leuk maar ik was blij dat we een stap hebben kunnen zetten op het pad van niet lonende misdaad.
woensdag 11 maart 2009
K's stoere man
F. : "Ik ben wel een beetje zenuwachtig hoor."
V. : "Waarvoor is papa zenuwachtig?"
F. : "De dokter gaat zorgen dat papa geen kindjes meer kan krijgen."
E. : "Hahaha! Papa's kunnen helemaal geen kindjes krijgen!"
V. : "Welles hoor. De papa's hebben de zaadjes en de mama's hebben de eitjes. Toch?"
F. : "Ja. En nu gaat de dokter ervoor zorgen dat papa geen zaadjes meer aan mama kan geven."
"...................................."
V. : "Hoe hou je ook al weer je vork vast?"
V. : "Waarvoor is papa zenuwachtig?"
F. : "De dokter gaat zorgen dat papa geen kindjes meer kan krijgen."
E. : "Hahaha! Papa's kunnen helemaal geen kindjes krijgen!"
V. : "Welles hoor. De papa's hebben de zaadjes en de mama's hebben de eitjes. Toch?"
F. : "Ja. En nu gaat de dokter ervoor zorgen dat papa geen zaadjes meer aan mama kan geven."
"...................................."
V. : "Hoe hou je ook al weer je vork vast?"
zondag 8 maart 2009
K's terror V.'tje
Jawel het is zover, de lieve schattige poezelige babyperiode lijkt voorgoed voorbij. V.'tje ontpopt zich in rap tempo tot de terrorist van de familie. Krijsend en gillend baant hij zich een weg door ons huis een spoor van vernielingen achter zich latend.
Hoe was het ook al weer? Negeren heeft bij de dames goed gewerkt, negatief gedrag negeren, positief gedrag belonen en klaar is je gezellige kind (wij hebben Martin Gaus hoog in aanzien). Maar er speelt bij V.'tje een tweetal complicerende factoren.
Zo heeft hij 2 grote zussen die ook hun mening hebben over wat te doen in noodsituaties: "Maham geef hem zijn bord ik word gek van dit gekrijs!" schreeuwt V. wanhopig met haar vingers in haar oren. "Nee, aah, dat is zielig", vindt E. als V.'tje met stoel en al van tafel af gedraaid wordt. En "hier V.'tje, speel dan maar met het afstandsbediening" als ik hem net het fototoestel afhandig heb gemaakt.
En daarnaast hebben we te maken met het feit dat hij van het mannelijke geslacht is wat in ons geval betekent dat hij wilder, bruter, lomper en bijzonder hardleers is. Een ieniemienie voorbeeld: hij klimt bovenop zijn kinderstoel, bekijkt zijn prestatie vol trots in de spiegeling van de boekenkast en stuitert van boven naar beneden vol op zijn kop. Krijsen ende gillen uiteraard, geen probleem, wij zijn geschapen om te troosten. Paniek gesust, tranen gedroogd, ik draai me om en verdomd als het niet waar is, daar staat hij alweer boven op de stoel. Dus nee, we hebben geen nieuw meubilair, het is uit nood geboren...
Goed, we zijn dus weer gestart met een nieuwe fase en net als de vorige (die van de nachtelijke hongerklop) gaat het vast niet zonder slag of stoot maar voorbij gaat het.
Ik heb me laten vertellen dat jongens in hun puberteit heel lief voor hun moeder zijn. Lijkt me absoluut terecht.
Hoe was het ook al weer? Negeren heeft bij de dames goed gewerkt, negatief gedrag negeren, positief gedrag belonen en klaar is je gezellige kind (wij hebben Martin Gaus hoog in aanzien). Maar er speelt bij V.'tje een tweetal complicerende factoren.
Zo heeft hij 2 grote zussen die ook hun mening hebben over wat te doen in noodsituaties: "Maham geef hem zijn bord ik word gek van dit gekrijs!" schreeuwt V. wanhopig met haar vingers in haar oren. "Nee, aah, dat is zielig", vindt E. als V.'tje met stoel en al van tafel af gedraaid wordt. En "hier V.'tje, speel dan maar met het afstandsbediening" als ik hem net het fototoestel afhandig heb gemaakt.
En daarnaast hebben we te maken met het feit dat hij van het mannelijke geslacht is wat in ons geval betekent dat hij wilder, bruter, lomper en bijzonder hardleers is. Een ieniemienie voorbeeld: hij klimt bovenop zijn kinderstoel, bekijkt zijn prestatie vol trots in de spiegeling van de boekenkast en stuitert van boven naar beneden vol op zijn kop. Krijsen ende gillen uiteraard, geen probleem, wij zijn geschapen om te troosten. Paniek gesust, tranen gedroogd, ik draai me om en verdomd als het niet waar is, daar staat hij alweer boven op de stoel. Dus nee, we hebben geen nieuw meubilair, het is uit nood geboren...
Goed, we zijn dus weer gestart met een nieuwe fase en net als de vorige (die van de nachtelijke hongerklop) gaat het vast niet zonder slag of stoot maar voorbij gaat het. Ik heb me laten vertellen dat jongens in hun puberteit heel lief voor hun moeder zijn. Lijkt me absoluut terecht.
zaterdag 7 maart 2009
K's smeekbede
Ik ben er klaar voor hoor. Ik heb me helemaal op je gekleed. Laagjes, dan kan ik pellen. Zodra ik je warmte voel gooi ik het laag voor laag uit. Buiten op het bankje is nog wat te hoopvol ben ik bang. Maar binnen, achter het glas moet het toch lukken.
Kom op, je kunt het. Het is al maart, je bent sterk genoeg onderhand.
Kom maar door met die stralen. Joehoe!
Joehoe? ...ik heb je zo nodig...
Kom op, je kunt het. Het is al maart, je bent sterk genoeg onderhand.
Kom maar door met die stralen. Joehoe!Joehoe? ...ik heb je zo nodig...
dinsdag 3 maart 2009
K's mannelijke kind
Ik denk dat V.'tje gewoon even een punt wou maken. Want hij had zich die middag nogal laten gaan met de roze tasjes van zijn zusjes. En hij had mij gevraagd om een speldje in zijn haar te doen. En hij had best hard gehuild om niet zo veel, ik had hem zelfs gezegd dat mijn schatje wel een meisje leek, of hij soms last had van zijn hormoontjes. Al met al denk ik dat hij zijn moeder hoognodig moest laten zien dat hij een man is, een echte man.
Dus toen hij in zijn dappere blote billen over de overloop paradeerde greep hij zijn kans. Hij stelde zich op achter het traphekje, riep "mama!", keek me recht aan en plaste in een grote boog de trap af.
Dus toen hij in zijn dappere blote billen over de overloop paradeerde greep hij zijn kans. Hij stelde zich op achter het traphekje, riep "mama!", keek me recht aan en plaste in een grote boog de trap af.
dinsdag 24 februari 2009
K's genen
Onze E. die kan er wat van. Dat is er eentje die je niet snel over het hoofd ziet zeg maar. Als ze naast je zit bij het eten zit ze continu aan je trui, wil op schoot, pakt dingen van jouw bord. Als ze even wat minder onverdeelde aandacht krijgt gaat ze vertellen dat jij de allerallerliefste bent. En net voor het moment dat je heel boos op haar wordt zet ze haar liefste snoetje voor, kruipt op schoot, maakt een grapje, zorgt dat je alleen nog maar kan glimlachen.
Vanavond had ze het op V. gemund. Haar armen strak om het middel van haar grote zus heen, loslaten is geen optie, want "oooohhh V. jij bent de liefste van de wereld, ik blijf altijd bij je". V. deed allerlei verwoedde pogingen zich los te wurmen uit deze verstikkende omhelzing maar niets hielp. E. hing en bleef hangen.
Ik denk dat je wel de voorzichtige conclusie kan trekken dat ze een tikje opdringerig doet. Toen ik dat vanavond zo eens zat te bekijken en meewarig mijn hoofd schudde richting F. gooide hij het zo voor mijn voeten, alsof het niks was: "Jemig ze lijkt echt zó op jou.".
Op mij? Ikke, de bescheidenheid zelve, altijd bereid zichzelf weg te cijferen? Nee... toch? Het enige moment dat ik me wel eens opdring is als ik een kleine bevestiging wil over hoe lang F. bij mij denkt te blijven. Het enige goede antwoord is voor eeuwig en altijd. En daar help ik hem graag aan herinneren. Maar verder kan je mij toch echt niet opdringerig noemen. Dacht ik.
En terwijl ik dat zat te bedenken kreeg V. genoeg van E. Ze vertelde haar zusje dat ze nú op moest houden met als gevolg dat E. luid wenend haar beklag deed: ".... dan wil ik noooooit meer met je spelen hoor...."
"Zie", zei F. "puntje bij paaltje ligt het dan ook nog aan de ander. Zo typisch...". Nou ja zeg, nu vraag ik je.
Vanavond had ze het op V. gemund. Haar armen strak om het middel van haar grote zus heen, loslaten is geen optie, want "oooohhh V. jij bent de liefste van de wereld, ik blijf altijd bij je". V. deed allerlei verwoedde pogingen zich los te wurmen uit deze verstikkende omhelzing maar niets hielp. E. hing en bleef hangen.
Ik denk dat je wel de voorzichtige conclusie kan trekken dat ze een tikje opdringerig doet. Toen ik dat vanavond zo eens zat te bekijken en meewarig mijn hoofd schudde richting F. gooide hij het zo voor mijn voeten, alsof het niks was: "Jemig ze lijkt echt zó op jou.".
Op mij? Ikke, de bescheidenheid zelve, altijd bereid zichzelf weg te cijferen? Nee... toch? Het enige moment dat ik me wel eens opdring is als ik een kleine bevestiging wil over hoe lang F. bij mij denkt te blijven. Het enige goede antwoord is voor eeuwig en altijd. En daar help ik hem graag aan herinneren. Maar verder kan je mij toch echt niet opdringerig noemen. Dacht ik.
En terwijl ik dat zat te bedenken kreeg V. genoeg van E. Ze vertelde haar zusje dat ze nú op moest houden met als gevolg dat E. luid wenend haar beklag deed: ".... dan wil ik noooooit meer met je spelen hoor...."
"Zie", zei F. "puntje bij paaltje ligt het dan ook nog aan de ander. Zo typisch...". Nou ja zeg, nu vraag ik je.
maandag 16 februari 2009
K's prioriteiten
Over het algemeen is de prioritering als volgt:
1. zorgen voor 3 onzelfstandige kinderen
2. het schrijven van logjes
3. klussen in en rond het huis
Dan kan ik gerust stellen dat er zoveel tijd op gaat aan 1. en 2. dat er voor 3. geen tijd overblijft. Tot de factor noodzaak een rol gaat spelen. Heel charmant hoor een oud huis maar o zo vergankelijk. Als je niet regelmatig de kieren dicht verft dan tocht je van de bank. Dus een week of 4 geleden veranderde (door die noodzaak) de rangorde in de prioriteitenlijst naar:
1. kinderen
2. klussen
3. logjes
Wat automatisch tot gevolg had dat er van logjes schrijven helemaal niets meer kwam.
Aangezien F. zijn lijfspreuk is 'Je vrije tijd moet je kopen' (wat zoveel betekent als: wij klussen niet zelf, daar worden we chagrijnig van dus daar betalen we wel een klusjesmeneer voor) klussen wij alleen datgene zelf wat we echt niet aan een ander durven te vragen, zoals het schilderen van een kamer. En dat is wat er hoognodig moest gebeuren. Een leuke jaren 30 kamer met heel veel hout en vochtplekken en kieren en gaten.
Maar als ik dan eenmaal los ga met die kwast dan ga ik ook echt. Heerlijk man, alles weer mooi in de verf, nieuwe kleuren, glimmend hout. Voordat ik een pot verf opruim struin ik met de lekkende kwast in de hand door het huis op zoek naar nog meer voorwerpen die hoognodig dit nieuwe kleurtje moeten. F. raakt daar een tikje geïrriteerd van: "Al die nevenprojecten, focus nou eens op waar je mee bezig bent...".
En nu ik hier weer zo blij een logje zit te produceren denkt u natuurlijk dat we klaar zijn met klussen. Niets is minder waar, we hebben de kinderen weggedaan. Dus:
1. klussen
2. logjes
3. kinderen
En het klussen voor vanavond is klaar. De vloer is voorbehandeld, het kozijn van V.'tje zit in de lak, het kastje op de gang heb ik en passant even meegesopt en staat te drogen, kortom... tijd voor een logje. Beetje jammer dat ik gestalkt word door 2 kwaaie katers die niet naar boven mogen, waar hun brokjes staan, omdat daar alles natgeverfd is. Zet die brokjes dan beneden denkt u natuurlijk maar helaas dan eet Jonas alles op. Jeetje wat een gedoe zo'n oud huis...
1. zorgen voor 3 onzelfstandige kinderen
2. het schrijven van logjes
3. klussen in en rond het huis
Dan kan ik gerust stellen dat er zoveel tijd op gaat aan 1. en 2. dat er voor 3. geen tijd overblijft. Tot de factor noodzaak een rol gaat spelen. Heel charmant hoor een oud huis maar o zo vergankelijk. Als je niet regelmatig de kieren dicht verft dan tocht je van de bank. Dus een week of 4 geleden veranderde (door die noodzaak) de rangorde in de prioriteitenlijst naar:
1. kinderen
2. klussen
3. logjes
Wat automatisch tot gevolg had dat er van logjes schrijven helemaal niets meer kwam.
Aangezien F. zijn lijfspreuk is 'Je vrije tijd moet je kopen' (wat zoveel betekent als: wij klussen niet zelf, daar worden we chagrijnig van dus daar betalen we wel een klusjesmeneer voor) klussen wij alleen datgene zelf wat we echt niet aan een ander durven te vragen, zoals het schilderen van een kamer. En dat is wat er hoognodig moest gebeuren. Een leuke jaren 30 kamer met heel veel hout en vochtplekken en kieren en gaten.
Maar als ik dan eenmaal los ga met die kwast dan ga ik ook echt. Heerlijk man, alles weer mooi in de verf, nieuwe kleuren, glimmend hout. Voordat ik een pot verf opruim struin ik met de lekkende kwast in de hand door het huis op zoek naar nog meer voorwerpen die hoognodig dit nieuwe kleurtje moeten. F. raakt daar een tikje geïrriteerd van: "Al die nevenprojecten, focus nou eens op waar je mee bezig bent...".
En nu ik hier weer zo blij een logje zit te produceren denkt u natuurlijk dat we klaar zijn met klussen. Niets is minder waar, we hebben de kinderen weggedaan. Dus:
1. klussen
2. logjes
3. kinderen
En het klussen voor vanavond is klaar. De vloer is voorbehandeld, het kozijn van V.'tje zit in de lak, het kastje op de gang heb ik en passant even meegesopt en staat te drogen, kortom... tijd voor een logje. Beetje jammer dat ik gestalkt word door 2 kwaaie katers die niet naar boven mogen, waar hun brokjes staan, omdat daar alles natgeverfd is. Zet die brokjes dan beneden denkt u natuurlijk maar helaas dan eet Jonas alles op. Jeetje wat een gedoe zo'n oud huis...
zondag 1 februari 2009
zaterdag 31 januari 2009
K's bijbelmoment
V.: "Snelle kiezen is niet goed hoor mam."
K.: "Huh?"
V.: "Dat staat in de bijbel. Over een jongetje van 8 en die moet kiezen tussen een grote en een kleine fiets en dan kiest hij snel de kleine en als hij dan gaat fietsen komen zijn knieën tegen het stuur. Dus."
K.: "Ooh. Dus hij had zijn keuze wat te snel gemaakt. Hij had beter wat langer na kunnen denken voor hij ging kiezen?"
V.: "Ja."
K.: "Dat klopt wel. Maar soms is het juist goed om snel te kiezen, omdat je misschien een beetje tempo moet maken."
V.: "Huh?"
V. is niet zo van het tempo, vandaar...
K.: "Nou, bijvoorbeeld als er een hondje in het water is gevallen en die wil je redden en daar moet je snel heen met de fiets die je nog moet kiezen. Dan kan je maar beter snel kiezen, dan kan je snel naar het hondje."
V.: "O ja."
V.: "....."
V.: "Maar Jonas hoef ik helemaal niet te redden, die kan hartstikke goed zwemmen."
Die bijbel is niet mijn sterkste punt in de opvoeding.
K.: "Huh?"
V.: "Dat staat in de bijbel. Over een jongetje van 8 en die moet kiezen tussen een grote en een kleine fiets en dan kiest hij snel de kleine en als hij dan gaat fietsen komen zijn knieën tegen het stuur. Dus."
K.: "Ooh. Dus hij had zijn keuze wat te snel gemaakt. Hij had beter wat langer na kunnen denken voor hij ging kiezen?"
V.: "Ja."
K.: "Dat klopt wel. Maar soms is het juist goed om snel te kiezen, omdat je misschien een beetje tempo moet maken."
V.: "Huh?"
V. is niet zo van het tempo, vandaar...
K.: "Nou, bijvoorbeeld als er een hondje in het water is gevallen en die wil je redden en daar moet je snel heen met de fiets die je nog moet kiezen. Dan kan je maar beter snel kiezen, dan kan je snel naar het hondje."
V.: "O ja."
V.: "....."
V.: "Maar Jonas hoef ik helemaal niet te redden, die kan hartstikke goed zwemmen."
Die bijbel is niet mijn sterkste punt in de opvoeding.
donderdag 15 januari 2009
K's (was het maar een) grap (II)
We hadden ons uitje voor ons 8 jarig huwelijk natuurlijk al maanden tevoren gereserveerd. Dat moet wel, want op een zaterdagochtend een belletje naar De Librije met de vraag of er nog een tafeltje voor 2 is hedenavond, is een redelijk kansloze missie. Dus wij verkneukelden ons al weken. Ik bedoel, nu met die enorme kredietcrisis zouden we dat natuurlijk nooit meer doen, maar ja, afzeggen is ook zo wat.
En omdat wij als stel gezegend zijn met weinig tot geen diepe relatiedalen durven wij absoluut te doen aan lange termijn planning. Hoe vreemd was het dan ook om zaterdagochtend wakker te worden en te constateren dat het misverstand van de avond ervoor zich had vergroot tot een reuze mega ruzie. Naast het zwijgen en de buikpijn kreeg ik toch ook een beetje de giegels ervan. Het idee dat wij onderweg waren naar een eet en slaapfestijn van een aantal honderden euro's en dat wij as we speak verzeild waren geraakt in een vijandigheid waar de 80 jarige oorlog niks bij was, deed af en toe een stupide grijns op mijn gezicht verschijnen.
Gelukkig was het een flinke rit naar Zwolle en hebben we deze vakkundig gebruikt om onze degens te kruisen. In de lobby van Librije's Hotel had ik mijn laatste huilbui (ja, ook ik ben zo'n vrouw die altijd hysterisch gaat huilen als ze ruzie maakt met haar man...) en daarna ging het bergopwaarts. Nog meer goed nieuws was dat we ruimschoots de tijd en de middelen hadden om het weer goed te maken.
Dus toen wij aan het diner verschenen was alles weer koek en ei. En niet zomaar een ei maar dat is de verdienste van Jonnie Boer. Wat kan die meneer lekker koken zeg.
En omdat wij als stel gezegend zijn met weinig tot geen diepe relatiedalen durven wij absoluut te doen aan lange termijn planning. Hoe vreemd was het dan ook om zaterdagochtend wakker te worden en te constateren dat het misverstand van de avond ervoor zich had vergroot tot een reuze mega ruzie. Naast het zwijgen en de buikpijn kreeg ik toch ook een beetje de giegels ervan. Het idee dat wij onderweg waren naar een eet en slaapfestijn van een aantal honderden euro's en dat wij as we speak verzeild waren geraakt in een vijandigheid waar de 80 jarige oorlog niks bij was, deed af en toe een stupide grijns op mijn gezicht verschijnen.
Gelukkig was het een flinke rit naar Zwolle en hebben we deze vakkundig gebruikt om onze degens te kruisen. In de lobby van Librije's Hotel had ik mijn laatste huilbui (ja, ook ik ben zo'n vrouw die altijd hysterisch gaat huilen als ze ruzie maakt met haar man...) en daarna ging het bergopwaarts. Nog meer goed nieuws was dat we ruimschoots de tijd en de middelen hadden om het weer goed te maken.
Dus toen wij aan het diner verschenen was alles weer koek en ei. En niet zomaar een ei maar dat is de verdienste van Jonnie Boer. Wat kan die meneer lekker koken zeg.
zondag 11 januari 2009
K's (was het maar een) grap (I)
Stel je voor, je bent een man met een grijze baard en je bent heel gek op het Leger des Heils. Om een steentje bij te dragen aan de cashflow besluit je de Strijdkreet te gaan verkopen aan eenieder die op je pad komt. Dit gaat best aardig, het winkelend publiek in Zwolle zorgt voor een redelijke afname. Maar het kan altijd beter. Dan krijg je de geweldige aanbieding om de Strijdkreet te slijten aan de gasten van een 3 sterren restaurant. Terwijl zij genieten van een 8 gangen menu en dito wijnarrangement mag je 1 keer per weekend de tafeltjes langs. Aangezien de portemonnees goed gevuld moeten zijn om aan het eind van de avond de rekening te betalen kan er vast wel een gulle gift af voor een leuk magazine. Toch?
F. en ik hadden alles in de kluis van het hotel achtergelaten want we hadden een arrangementje geboekt en dat gingen we pas de volgende ochtend afrekenen. Maar ja, dat wist de Leger des Heils meneer natuurlijk niet. Dus toen ik wat hopeloos stamelde dat we geen geld hadden draaide hij zich hoofdschuddend om. Zo zout had hij het nog nooit gegeten.
F. en ik hadden alles in de kluis van het hotel achtergelaten want we hadden een arrangementje geboekt en dat gingen we pas de volgende ochtend afrekenen. Maar ja, dat wist de Leger des Heils meneer natuurlijk niet. Dus toen ik wat hopeloos stamelde dat we geen geld hadden draaide hij zich hoofdschuddend om. Zo zout had hij het nog nooit gegeten.
Abonneren op:
Posts (Atom)