K's ontwaken

Ik werd een beetje raar wakker vanochtend.
Eerst dacht ik aan F. Dat was op zich niet vreemd aangezien we hem gistermiddag, na lang en stevig vasthouden, voor anderhalve week uitgezwaaid hadden. Maar direct daarna dacht ik aan Sven. En dat was voor het eerst. Dat ik meteen bij het ontwaken aan Sven moest denken.

Ik denk wel dat het één met het ander te maken heeft.
Doordat F. er niet is zit ik een beetje in mijn eentje op de bank die 10 kilometers te beleven. En de rouwverwerking is verre van effectief als ik dat alleen doe. Blijkbaar is dat gescheld en gevloek van F. niet alleen van belang voor zijn verwerkingsproces maar ook voor het mijne.

K's hele kleine logje over het weer

Godmiljaar.
Het sneeuwt alweer.

V.'tje weet inmiddels dat men bij de aanblik van een besneeuwd landschap iets uitslaakt over de kleur. Dus toen ik vanochtend zijn gordijn opendeed riep hij verrukt uit:

"Kijk nou! Helemaal blauw!"

K's worsteling

Vandaag op het schoolplein ontspon zich een terugkerende discussie. 'Bij wie ga ik spelen en waarom?' E. had haar oog laten vallen op vriendinnetje X met de uitdrukkelijk voorwaarde dat het spelen bij vriendinnetje X thuis plaats zou vinden. Dit behoorde niet tot de opties. Normaal gesproken is het geen enkel probleem dat het dat bij ons thuis plaatsvindt. Maar vandaag moest E. daarvan huilen en wou ze het beslist niet. Het feest ging dus niet door. En ik was ernstig benieuwd wat de reden hiervan was.

Op weg naar huis peuterde ik dat los.
Het ging als volgt:

"E.?"
"Ja?"
"Waarom wil jij niet dat vriendinnetje X bij ons komt spelen?"
"Daarom niet."
"Daarom niet vind ik een raar antwoord."
"..."
"E.?"
"Jahaa..."
"..."
"Nou gewoon. Omdat wij allemaal plekken op de muur en op het plafond hebben. En dan wil zij weten hoezo en dan moet ik weer vertellen. Dat wil ik niet."
"Waarom wil je dat niet?"
"En ik wil ook niet zeggen waarom!!!"

Ik snap het wel.
Het is een beetje dezelfde reden waarom dat het hier al bijna 3 weken stil is. Woorden zijn soms zo lastig te vinden als het moeilijk is. En als je dan dingen moet vertellen zijn de woorden nooit goed genoeg. Of aardig genoeg. Of duidelijk genoeg. Of woorden doen pijn ook al zijn ze eerlijk. En dan kan je ook best kiezen om het niet te willen. Ook niet waarom.

We moesten maar eens gaan verven. Dan kan E. tenminste weer haar vriendinnetje meenemen. En de rest kost wat meer tijd. Dat moet slijten en groeien, dan is verf net wat minder effectief.

CitatenK's

"Je moet eerst voor jezelf zorgen."
"Dat heb ik van papa geleerd."
"Dus ik ben weggerend."
"..."
"Heb zelfs me DS laten liggen..."

E. (5 jaar)

K's mannen

An sich zou ik er onderhand iets van moeten begrijpen. Zou je denken. Na 2 jaar en 3 maanden. Ik had het in ieder geval gehoopt. Dat een man van mijn eigen vlees en bloed enig licht zou werpen over de duisternis die het fenomeen man vaak voor mij is. Dat ik door mijn eigen zoon bezig te zien eindelijk mijn eigen man beter zou kunnen volgen. Dat leek mij bijzonder handig.

De stand van zaken is teleurstellend. Ik begrijp er eigenlijk feitelijk alleen maar minder van. Waarom, in godsnaam, waarom wil je heel hard op je plastic fiets over de houten vloer fietsen, jezelf tot stilstand botsen tegen de achterdeur en dan triomfantelijk melden dat je 'brommer botst'? Wat bezielt je als je je tanden zet in de kuiten van je zus en dan zeer verongelijkt gaat huilen als zij boos wordt? Wat gaat er in je koppie rond als je met je wijsvingertje over de plastic borsten van de Assepoesterbadschuimfles wrijft en verheerlijkt 'tietuh' murmelt? Waarom ga je vanuit een ontspannen ruststand op de bank ineens gooien met duplo blokken? En dan bij voorkeur naar het glas-in-lood-raam? Hoe komt het dat speelgoed dat al 7 jaar kras en deukvrij meegaat ineens in 1000 stukken uiteen valt? Why on earth gooi je iedere nacht je dekbed uit je ledikant, ook als het 10 graden vriest? Hoe kan het zo zijn dat je hysterisch wordt van een nieuwe warme winterslaapzak en deze pas aan wilt nadat allebei je zussen zijn komen vertellen dat deze slaapzak je "echt heel goed staat", dat je "er echt heel mooi uitziet"? Waarom verdwijnt al het zand uit de zandbak? En dan nog wat, waar blijft dat zand uit de zandbak in vredesnaam?

Ik vind mijzelf af en toe terug, met 2 handen in de lucht, meewarig mijn hoofd schuddend, terwijl ik "testosteron testosteron" mompel. En dan kijk ik F. aan, hopend op enig wederzijds begrip, maar nee, die kijkt glimmend van trots en mannelijkheid naar zijn zoon.

Wat deze zoon mij in ieder geval de afgelopen 2 jaar en 3 maanden heeft doen inzien is dat ik mijn man nooit zal begrijpen. Die helderheid is dan wel weer prettig.

K's gelukkige nieuwjaar

Over de start van 2010 niets dan lof.
Dat belooft veel goeds voor de rest van het jaar.
Kom maar op, ik heb er zin in!






En Jonas heeft ook genoten, alleen net effe anders.

K's lijstje

Wat ik allemaal niet inpakte:
* winterjas
* kerstballen
* laptop
* snowboots
* kerstmenurecepten
* lange broeken
* stress
* haast

Laterrrrr....

K's traan van geluk

Mijn liefste vriendinnetje S. was weg. Een dikke maand deed zij vrijwilligerswerk in Midden Amerika. Logeerde zij bij een gastgezin waar zij liefdevol werd opgevangen. Verbleef zij in een stad waar zij zich continu onveilig voelde. En ja, de wereld is klein, dus smsen kan ook naar Midden Amerika. En mailen is van alle landen. Maar toch. Het is anders.

En als het anders is dan voel je waar je aan gewend was geraakt en wat je lief is. Want S. is altijd in de buurt. Ben ik blij? Even S. bellen. Ben ik boos? Een smsje naar S. Heb ik advies nodig? Waar is S.? Wil ik advies geven? S. heeft het nodig. Zij is mijn lief zonder sex en zonder ruzie. Voor altijd en eeuwig en tot in het bejaardenhuis. Ik verheug me er nu al op. Mijn liefste vriendinnetje.

En dus miste ik haar enorm. Toen zij die dikke maand in Midden Amerika zat. En dat wist ik hoor, want ik merkte het denk ik dagelijks, maar je stelt je erop in, of zoiets clichématigs. Dus ik hobbelde gestaag door en was blij met de mails en de smsjes die mij regelmatig bereikte. En als ik advies nodig had, boos was, blij was, dan was F. de klos. Dus ach hee, het went.

Tot vanochtend, 9.00 uur, een smsje: "Ben d'r weer"
Ik was blij. Echt heel blij. En een beetje opgelucht. En vooral blij.
En toen zag ik mijzelf in de achteruitkijkspiegel van mijn auto.
Er liep een dikke traan over mijn wang.

CitatenK's

F.: "Jeetje wat was ik nog lekker in dromenland."
V.: "In dromenland?"
V.: "Was je zeker Sneeuwitje aan het kussen."

K's oude jaar

Vroeger, toen het gras nog groen was en de sex nog vies, toen wachtten de mensen met hun kerstboom opzetten tot een tijdje na mijn verjaadag. Zodat ik eerst in alle rust jarig kon zijn. Kon wennen aan mijn nieuwe leeftijd. De tijd had om rustig met mijn kadootjes te spelen. En dan pas, tijden daarna, kwam de kerstboom in huis. En dan ook gewoon IN huis. Waar een kerstboom voor bedoeld is.

Maar nu. Nu loop ik door het decemberdonker mijn rondje met mijn hondje en met nog een lange nacht voor de boeg voordat ik uberhaupt jarig ben word ik tegemoet geverblind door kerstlampjes bomen slingers rendieren en andersoortige protserige flikkeringen.

Buiten het feit dat ik niet zo erg gek ben op dit soort kerstversiering vind ik het stuitend dat hiermee mijn algehele jarigzijngevoel verdrongen wordt. Op het moment dat ik struikel over de kersttoestanden heb ik het gevoel dat mijn verjaardag reeds lang achter mij ligt. En dat. Dat is in ieder geval niet waar.

Ik zeg Proost!
Op het Oude Jaar.

K's drukte

Soms is mijn leven heel druk. En mijn hoofd heel vol. En loopt mijn werk over en overal doorheen. En is mijn week vol dingen en gedoetjes. En heb ik nergens tijd voor alleen voor de hoogstnoodzakelijk dingen zoals de kinderen eten geven en het verschonen van V.'tjes luiers.

En dan denk ik soms in al die drukte, 'ik maak toch vanallesennogwat mee, waarom schrijf ik niet even een logje?' Maar zo werkt dat dan weer niet. Er is vanalles om over te schrijven en het schrijven zou best kunnen (ik kan enorm snel typen met 10 vingers terwijl ik naar buiten kijk en nadenk over de dingen) maar dat is niet genoeg.

Het zit 'm in de traagheid waar ik geen tijd voor heb.
De dingen bekijken. Aanschouwen. Beleven. De ruimte die nodig is om te ontstaan. Het begint met een moment waarin de eerste zin ontstaat. Die wordt niet verzonnen, die wordt geboren. En dan breit zich daar omheen een stuk verhaal. Daar is dan de start van de log en de rest gebeurt schrijvenderwijs. Met 10 vingers en de blik naar buiten, op de wolken, in het donker, denkend over de volgende zin, de schoonheid van woorden, de kracht van de taal.

Anyhow, dat dus. En daarom.

K's chineesje

Als wij in de meisjeskant van onze familie ergens trots op zijn dat is het wel op het keurige ABN wat wij allemaal spreken. En wij zijn vooral trots omdat er heel wat obstakels waren. Zo was er een Amsterdamse oma, een Brabantse opa, is moeder een geboren en getogen Limburgse en heeft vader zijn jeugd doorgebracht onder de rook van Rotterdam. De laatste niet te verwaarlozen vuurdoop was dat Zus en ik opgroeiden in de Liemers (dat stuk achter Arnhem waar ze net iets verstaanbaarder praten dan in de Achterhoek). Alles met vlag en wimpel doorstaan, geen dialect of spraakgebrek voor ons. Natuurlijk voor een groot deel te danken aan moeder, de logopediste, die bij ieder mogelijk krasje in de tong met al haar rust, aandacht en gedrevenheid zorgde dat we weer snel terugkeerden naar het ABN pad.

Maar nu, ach en wee, er is een enorme kink in de ABN kabel gekomen. Ik citeer van het formulier van de GGD Midden Nederland:

"Onlangs is uw kind bij mij geweest voor logopedische screening. Op logopedisch gebied zijn er bij uw kind bijzonderheden gevonden. Het betreft: de articulatie. Toelichting: E. heeft moeite met het uitspreken van de r. deze vervangt ze door een l: met de sch heeft zijn nog moeite; dit wordt sl, schoen wordt sloen en de kn wordt kl, knoop wordt kloop. Graag zou ik een en ander met u willen bespreken."

En tot mijn schande moet ik bekennen dat wij, Zus en ik, ABN koninginnen van de bovenste plank, er zelfs een soort van aan gewend geraakt waren. Tot onlangs, we konden ineens niet anders dan bevestigen wat de logopedische screening op papier had gezet: Zus en ik zaten aan tafel, E. zat op de bank een Dora spelletje te doen op de DS van haar zus. Zo interactief als Dora is werd E. op enig moment gevraagd om een bijdrage; de rugzak moest tevoorschijn komen. E. dook in de DS en riep met al haar passie: "LUGZAK!! LUGZAK!!"

De DS reageerde niet.

K's ongelovige kind

Het was op vrijdagavond, de vrijdag voor hij aankwam, dat, toch wel redelijk uit het niets, de grote vraag kwam: "Zeg papa, is Sinterklaas nou echt of niet?" Tja, als de eerste scheuren in de dijk zitten is er natuurlijk geen houen meer an, dus hupsakee, daar kwam de naakte waarheid op tafel. V. nam het groots op, niet boos, niet verdrietig, slechts een beetje onder de indruk: "Wel lief dat jullie dat allemaal doen om kinderen blij te maken."

Ik vroeg me af of het nu tijd was om het commercieel belang van Sinterklaas in de groep te gooien en duidelijk te maken dat als het aan de ouders lag het vieren van Sinterklaas hoogstwaarschijnlijk zou bestaan uit het, onder het genot van een kopje warme chocola en een pepernoot, elkaar zelfgerijmde gedichtjes voorlezen in plaats van de jaarlijkse sponsering van BartSmitIntertoysToysRUs in de vorm van een wasmand vol belachelijke kadoos, maar ik besloot dat het daar nu niet perse de tijd voor was.

Toch wel enigszins tevreden met het feit dat ze nu een geheim deelde met haar ouders ging V. naar bed. Als partner in crime hielp ze de volgende ochtend met het uitzoeken van de eerste 'schoenkadootjes' terwijl ze duidelijk een rouwproces doormaakte.

"en... dat paard van Sinterklaas, is dat dan ook een gewoon paard?"
"maar... komt Sinterklaas dan eigenlijk ook niet uit Spanje?"
"dan is het ook niet waar dat je mee moet naar Spanje als je niet lief bent, toch?"
"hé.... wie is Sinterklaas eigenlijk?"

Wij hielden er rekening mee dat ze, op het moment dat de Goedheiligman bij ons het dorp in kwam varen, meteen weer om was en haar vaste geloof in deze mythe weer zou herstellen. Maar nee, de ontmaskering was en bleef een feit. Wel onstond er gedurende de dag van aankomst wat narrigheid. Zo vond V. het 'heel vermoeiend' om haar mond te houden tegen E. en was het uiteindelijk toch niet zo'n leuke dag want het was toch allemaal 'wel erg kinderachtig'.

Bij het naar bed gaan liet V. mij weten dat ze nu wel weer graag een eigen kamer wil aangezien 'ik nu weer net als papa en jij ben'.

Ach gos, het valt ook niet mee dat groot worden.

V's amandelen

Het was alweer twee en een half jaar geleden. En die neusamandelen van V., die waren weer aangegroeid. Dat doen ze, neusamandelen. De ellendelingen. Dus het was weer de hoogste tijd.

Godzijdank had ze afgelopen weekend genoeg gespaard om een DS te kopen.

K's roem

"Zeg", zei de 70 jarige eigenaresse van het enige leuke speelgoedwinkeltje in de wijde omtrek: "zag ik jou niet op tv van de week?"

K's tv debuut

Ooohoo... Weet ik veel.
Mijn nieuwe tuniekje is natuurlijk hartstikke leuk, beetje chinezig met groen (doet het altijd wel goed bij mijn ogen) en paars (echt retehip). Maar het is een beetje zakkig en het glimt. Dat is natuurlijk helemaal niet handig onder die grote lampen. Dat jurkje met die figuurtjes is vrouwelijker. Alhoewel, ze zeggen dat je op televisie ruim 3 kilo dikker lijkt. En dan zijn horizontale lijntjes, al zijn het figuurtjes, natuurlijk uit den boze. Zal ik dan toch maar voor mijn bloemetjesjurk gaan? Die heeft zijn succes al eerder bewezen. Dat zal de doelgroep van Omroep Max best een leuke jurk vinden. Toch? Of ben ik dan te fleurig?

K's mission impossible

Niet perse om ons als ouders in te dekken, maar toch wel om aan te geven dat het echt niet allemaal aan F. en mij heeft gelegen als V.'tjes opvoeding een mislukking blijkt te zijn.

V., E. en V.'tje spelen gebroederlijk met de lego. V.'tje is het óf ergens niet mee eens óf loopt over van liefde voor zijn zus en zet zijn tanden in E. haar schouder. E. schreeuwt het uit. Wrijft over haar pijnlijke schouder en kijkt beschuldigend naar haar ouders: "V.'tje bijt mij. Dat mag hij toch niet?!"

Nee natuurlijk niet. Het kind heeft helemaal gelijk. Ik neem mijn verantwoordelijkheid, spreek V.'tje bestraffend toe (terwijl ik door mijn knieën ga en een low tone of voice gebruik) en zet hem op de gang. Na, op een week na, 2 minuten haal ik hem van de gang af, leg gehurkt nogmaals uit dat hij niet mag bijten. V.'tje zegt dat hij het nooit meer zal doen en we doen de goedmaakhug. Om het helemaal correct af te ronden geef ik V.'tje de opdracht zijn zus een sorrykus te geven. Dat zal hij doen.

Ik loop de keuken in en verlies daardoor mijn zicht op de kamer en op de goedmaakhug tussen broer en zus. Terug in de kamer vraag ik V.'tje of hij E. een kus heeft gegeven. "Ja!" zegt hij. Maar als doorgewinterde moeder ga ik niet over één nacht ijs dus ik vraag E. of zij een kus heeft gekregen. "Ja!" zegt zij.

"OOh liegbeest", hoor ik V. tegen haar zusje zeggen.
"Ja nou", fluistert E. "ik wil helemaal geen kus".

K's tekortkoming

Over het algemeen vind ik mezelf als opvoeder best een hele peer. Ik ben mezelf, ik maak onwijs leuke grappen, ik word boos indien noodzakelijk, ik ben ook maar een mens en schuw niet dat te laten zien, ik stel grenzen, ik help, ik leg uit maar niet tot in den eeuwigheid, etcetera etcetera.

Vanavond stuitte ik op een duidelijke tekortkoming. Eéntje in de categorie 'daar kan ik helemaal niets mee'. Het omgaan met kinderen die een spelletje spelen en niet tegen hun verlies kunnen. En in dit geval waren het mijn eigen kinderen.

Na het in bed leggen van V.'tje (wat ik by the way weer heel opvoedkundig had gefixed) schoof ik aan bij een Winnie de Poeh achtige mens-erger-je-niet variant. De meiden hadden allebei al 2 poppetjes binnen, F. nog maar één en voor de gezelligheid hadden ze ook alvast een rode Winnie de Poeh van mij in zijn huisje gezet. We dobbelden, we verzetten de pionnetjes, we jaagden op elkaar en we hadden plezier.

Totdat...
V. in tranen uitbarstte omdat E. haar eraf moest slaan.
E. boos werd op mij omdat ze helemaal niet wilde dat ze V. moest slaan.
F. een lachstuip kreeg.
Ik zei dat het klaar was en we naar bed gingen.
E. hysterisch begon te huilen omdat ze niet naar bed wou.
F. heel wijselijk zijn mond hield en ondertussen stiekem het spelletje opruimde.
V. snikkend de kamer verliet om haar pyama aan te trekken.
E. stampvoetend achter haar zus aan ging.

Ik kan er helemaal niks mee. Ok, het zijn maar kinderen en ze hebben nog een hoop te leren en dat moet van ons komen maar toch. Wat een bijzonder vreemd gedrag. Gelukkig herkent F. wel het één en ander. Dat biedt perspectief.

K's oneindige gulheid

Het weekendje bij mijn ouders stond al driekwartjaar op de planning. F. had zijn jaarlijkse weekendje 'biertjes drinken met oude vrienden' koud vastgelegd toen mijn moeder enthousiast riep dat ik en de kinderen en de hond dan hartstikke welkom waren bij haar en mijn vader. Toen was ze nog enthousiast, inmiddels denkt ze daar heel anders over, maar daarover later meer.

Dus afgelopen vrijdag togen de kinderen en de hond en ikzelf in de BMWX5 totaal volgepakt met logeerspullen en spullendingen richting ouderlijk huis (wat feitelijk niet mijn ouderlijk huis is maar wel de stad van mijn roots en de plek waar mijn ouders inmiddels gesettled en gelukkig zijn, dus). Ik had wat hoofdpijn en waterige ogen en warm lijf maar dat mocht geen naam hebben. Na 3 wijntjes en de bloemkool en gehaktballen van mijn vader was er geen vuiltje meer aan de lucht. Ik deed leuk mee en maakte grapjes waar we allemaal hard om lachtten, het leek net vroeger.

Na een ietwat brakke nacht, wat natuurlijk kwam door het feit dat de liefde van mijn leven niet naast mij lag maar stomdronken door Oberhausen liep te zwalken, werd ik niet helemaal van jetje wakker. Beetje erg misselijk, tikje veel diarree, warm koud koud warm, ik moest eigenlijk alleen maar een beetje liggen en veel slapen. Hoe enig voor mijn ouders. Komt je dochter gezellig langs met 3 onzelfstandige kinderen en een hond, duikt ze vervolgens de hele dag in het logeerbed.

Er was echt de godganze dag geen lol aan mij te beleven. Het enige wat ik af en toe deed was sms'en met F. die net zo brak in zijn hotelbed lag. Bij hem had het alleen te maken met een kleine misrekening, hij had verzonnen dat hij nog wel als een jonge god de kroegen in Oberhausen tot 7 uur 's ochtends onveilig kon maken, tja...

Maar goed, toen ik me zondags weer iets beter voelde haalden mijn ouders opgelucht adem, ik zou in ieder geval met het hele konvooi in de loop van de dag vertrekken. Dan hadden zij nog even tijd om bij te komen van deze orkaan en konden ze zich vervolgens storten op het inpakken van de koffers aangezien ze binnen 2 dagen naar Frankrijk af zouden reizen voor een korte doch welverdiende vakantie.

Toen ik ze vandaag, onderweg van werk naar huis, even belde om te checken of ze klaar waren voor vertrek bleek ik nog een klein kadootje voor ze te hebben achtergelaten. Ze waren allebei niet zo erg lekker, ze voelden zich misselijk, hadden diarree, en ook wel erg warm koud koud warm. Het hotel van de eerste week van de vakantie hadden ze net geannuleerd.

K's timing

Het is niet mijn sterkste punt zeg maar. Van die emotionele mijlpalen vastleggen op de gevoelige plaat. Niet dat ik geen leuke kiekjes kan maken, dat lukt me over het algemeen aardig. Het is meer dat ik door emotie overmannen
1. vergeet het fototoestel te gebruiken
2. mijn gevoel voor timing totaal kwijt ben.

Dus...
Rechtsonder ziet u het rechterbeen van E., 50 meter voor de finish van de Sluizenloop. V. was al voorbij gesprint. Een foto maken was kansloos door de vochtige waas voor mijn ogen. Tegen V. hield het verhaal dat ze 'te hard liep om een foto van te maken' aardig stand, ze was zelfs een beetje trots.