Hou ik op links een schuin oog op de log van vriendin A. om de laatste berichtgeving over haar zieke vader te volgen valt op rechts ineens een oud collega om.
Boem. 44 jaar, in elkaar gezakt, hartaanval, niet meer te reanimeren, dood. Laat achter: een vers getrouwde vrouw, 2 dochters en een enorme club verbijsterde vrienden, collega´s, oud collega´s.
Het blijft een lastig fenomeen, dood. Ondanks het feit dat het er bij hoort (één ding is zeker...) blijft het wat mij betreft liever iets voor de dikke zaterdageditie van de Volkskrant ("even de familieberichten lezen...") dan voor het echte leven, of in ieder geval mijn leven.
Ik vind de dood gewoon niet zo passen bij de meeste mensen met wie ik af en toe tot zeer regelmatig contact heb. Men is allemaal nog zo levend. En dan toch ineens niet.
De confrontatie is hard.
De realiteit rauw.
Het leven dood.
maandag 19 april 2010
maandag 12 april 2010
vrijdag 9 april 2010
K's kinderschare
Er zit natuurlijk best een aardig leeftijdsverschil tussen onze oudste telg en onze jongste telg. En dan zijn er periodes dat het verschil zo groot is dat het niet goed mogelijk iets samen kan doen. Zoals wanneer de oudste groot genoeg is om te schommelen en de jongste nog niet eens kan blijven zitten op een stabiele ondergrond. Of wanneer de oudste groot genoeg is om een hele grote hoge legotoren te bouwen en de jongste zijn grootste lol haalt uit het omduwen van hele grote hoge legotorens.
Maar er zijn ook periodes dat het verschil kleiner wordt en dat dingen heel goed samen gaan.
Zo zijn we nu aanbeland in het tijdperk van 'samen liedjes zingen voor het slapen gaan'. Dat doen we op het grote ouderlijk bed. Ik zit in de kussens en zing, al dan niet bijgestaan door de tekst in het liedjesboekje, allerlei liedjes en versjes uit de oude doos (ze blijven leuk, meezingbaar en opzwepend, echt waar, zelfs 'Hop Marjanneke' doet het keigoed bij de jeugd). En de 3 kinderen, variërend in de leeftijd van 8 naar 5 tot 2, zingen, springen en dansen op het bed.
Maar toch. Het leeftijdsverschil blijft zichtbaar.
Want daar waar V.'tje springt, zingt en ter bedde stort, bekijkt V. tevreden haar billen in de grote spiegel terwijl ze omhoog springt.
Maar er zijn ook periodes dat het verschil kleiner wordt en dat dingen heel goed samen gaan.
Zo zijn we nu aanbeland in het tijdperk van 'samen liedjes zingen voor het slapen gaan'. Dat doen we op het grote ouderlijk bed. Ik zit in de kussens en zing, al dan niet bijgestaan door de tekst in het liedjesboekje, allerlei liedjes en versjes uit de oude doos (ze blijven leuk, meezingbaar en opzwepend, echt waar, zelfs 'Hop Marjanneke' doet het keigoed bij de jeugd). En de 3 kinderen, variërend in de leeftijd van 8 naar 5 tot 2, zingen, springen en dansen op het bed.
Maar toch. Het leeftijdsverschil blijft zichtbaar.
Want daar waar V.'tje springt, zingt en ter bedde stort, bekijkt V. tevreden haar billen in de grote spiegel terwijl ze omhoog springt.
maandag 5 april 2010
K's tom tom
Toen ik afgelopen november voor de 824ste keer verdwaalde, al rijdend het verouderde stratenboek opvrat op zoek naar E2D5C op de kaart van Schiedam West kwam het over me. Dit kon zo niet langer doorgaan. Na mijn bevrijdende coming out, 5 jaar geleden, dat ook ik gewoon een vrouw ben die niet kan kaartlezen, moest ik maar eens stoppen met deze levensgevaarlijke capriolen, die meest van de tijd me niet eens dichter bij het einddoel brachten.
Dus ik vroeg voor mijn verjaardag een tom tom aan mijn echtgenoot. En aangezien mijn echtgenoot destijds nog geen student was kreeg ik acuut een hele mooie tom tom.
Mijn leven is zo rete overzichtelijk sindsdien. Ik zoef over binnenwegen, de kortste route naar Stampersgat, terug langs het water, bijgestaan door Willem die mij bemoedigend en zeer geduldig de weg wijst. En geen gezucht van Willem als ik eens een afslagje mis doordat ik de afstand verkeerd inschat, hij vraagt me vriendelijk te draaien en het nog eens te proberen.
Thuis aan tafel uit ik regelmatig mijn blijdschap over dit prachtige verjaarskado. V.'tje neemt dat serieus. Hij heeft bedacht dat hij zijn moeder best een beetje kan helpen. Dus als wij nu thuis vertrekken op de fiets roept hij bij de eerste bocht: "Deze kant op mama, deze kant op!" Hij is een tikje minder geduldig dan Willem en ook iets eigenwijzer: "Nee mama niet deez kant, die die DIEIEIEIE!!!"
Dus ik vroeg voor mijn verjaardag een tom tom aan mijn echtgenoot. En aangezien mijn echtgenoot destijds nog geen student was kreeg ik acuut een hele mooie tom tom.
Mijn leven is zo rete overzichtelijk sindsdien. Ik zoef over binnenwegen, de kortste route naar Stampersgat, terug langs het water, bijgestaan door Willem die mij bemoedigend en zeer geduldig de weg wijst. En geen gezucht van Willem als ik eens een afslagje mis doordat ik de afstand verkeerd inschat, hij vraagt me vriendelijk te draaien en het nog eens te proberen.
Thuis aan tafel uit ik regelmatig mijn blijdschap over dit prachtige verjaarskado. V.'tje neemt dat serieus. Hij heeft bedacht dat hij zijn moeder best een beetje kan helpen. Dus als wij nu thuis vertrekken op de fiets roept hij bij de eerste bocht: "Deze kant op mama, deze kant op!" Hij is een tikje minder geduldig dan Willem en ook iets eigenwijzer: "Nee mama niet deez kant, die die DIEIEIEIE!!!"
zondag 28 maart 2010
K's nieuwe functie
En toen kwam F. terug. En alles is fijn. Het is fijn om weer samen te zijn. Het is fijn om de kinderen hem te zien bespringen. Het is fijn dat ze met heel veel herrie en kabaal stoeien. Het is fijn om te praten. Het is fijn dat we het allebei goed hadden aangekund, 10 dagen zonder elkaar. Het is fijn dat het fijner is met dan zonder elkaar. Wat is het eigenlijk een raar woord, fijn. Fijn. Beetje truttig. Fijn. Met zo'n mondje, en je pink in de lucht 'wat een fijn kopje thee'. Maar goed. Het mag duidelijk zijn, blijheid alom en die duurt nog altijd voort.
En het is fijn dat de knoop gehakt is, het roer om gaat, F. is weer student. Dus ik heb een nieuwe functie. Hospita. En dat bevalt me wel. Ik heb een studentje in huis, die de kinderen opvangt, de schoonmaaklusjes doet en betaalt in natura. Fijn.
En het is fijn dat de knoop gehakt is, het roer om gaat, F. is weer student. Dus ik heb een nieuwe functie. Hospita. En dat bevalt me wel. Ik heb een studentje in huis, die de kinderen opvangt, de schoonmaaklusjes doet en betaalt in natura. Fijn.
donderdag 4 maart 2010
K's lentekriebels
Hoe heerlijk.
Ik zou er zo bij willen kruipen.
Ben alleen bang dat het erg jeukt.
Takjes tijm en rozemarijn in je kont.
woensdag 3 maart 2010
K's verlangen
Nou ja, weet je, het goede nieuws is dat alles hartstikke duidelijk is. Als ik niet kook is er geen warm eten, als ik niet was zijn de schone onderbroeken op, als ik de kinderen niet in bed leg blijven ze de hele avond op mijn bank zitten en als ik de hond niet uitlaat poept hij in de kamer. Maar het is wel heel kaal en leeg zonder F. Ik ben toch wel een tikje minder blij, minder leuk en minder gelukkig zonder die man. Wat natuurlijk goed nieuws is.
Nog 2 nachtjes.
Dan issie er weer.
Dan kan ik weer struikelen over zijn rommel en vuile was.
Heerlijk.
ps. Je hoeft trouwens niet bang te zijn dat je in zo'n periode per ongeluk een andere man grijpt want daar heb je echt geen puf meer voor na al die huishoudelijke uitspattingen...
Nog 2 nachtjes.
Dan issie er weer.
Dan kan ik weer struikelen over zijn rommel en vuile was.
Heerlijk.
ps. Je hoeft trouwens niet bang te zijn dat je in zo'n periode per ongeluk een andere man grijpt want daar heb je echt geen puf meer voor na al die huishoudelijke uitspattingen...
woensdag 24 februari 2010
K's ontwaken
Ik werd een beetje raar wakker vanochtend.
Eerst dacht ik aan F. Dat was op zich niet vreemd aangezien we hem gistermiddag, na lang en stevig vasthouden, voor anderhalve week uitgezwaaid hadden. Maar direct daarna dacht ik aan Sven. En dat was voor het eerst. Dat ik meteen bij het ontwaken aan Sven moest denken.
Ik denk wel dat het één met het ander te maken heeft.
Doordat F. er niet is zit ik een beetje in mijn eentje op de bank die 10 kilometers te beleven. En de rouwverwerking is verre van effectief als ik dat alleen doe. Blijkbaar is dat gescheld en gevloek van F. niet alleen van belang voor zijn verwerkingsproces maar ook voor het mijne.
Eerst dacht ik aan F. Dat was op zich niet vreemd aangezien we hem gistermiddag, na lang en stevig vasthouden, voor anderhalve week uitgezwaaid hadden. Maar direct daarna dacht ik aan Sven. En dat was voor het eerst. Dat ik meteen bij het ontwaken aan Sven moest denken.
Ik denk wel dat het één met het ander te maken heeft.
Doordat F. er niet is zit ik een beetje in mijn eentje op de bank die 10 kilometers te beleven. En de rouwverwerking is verre van effectief als ik dat alleen doe. Blijkbaar is dat gescheld en gevloek van F. niet alleen van belang voor zijn verwerkingsproces maar ook voor het mijne.
zondag 14 februari 2010
K's hele kleine logje over het weer
Godmiljaar.
Het sneeuwt alweer.
V.'tje weet inmiddels dat men bij de aanblik van een besneeuwd landschap iets uitslaakt over de kleur. Dus toen ik vanochtend zijn gordijn opendeed riep hij verrukt uit:
"Kijk nou! Helemaal blauw!"
Het sneeuwt alweer.
V.'tje weet inmiddels dat men bij de aanblik van een besneeuwd landschap iets uitslaakt over de kleur. Dus toen ik vanochtend zijn gordijn opendeed riep hij verrukt uit:
"Kijk nou! Helemaal blauw!"
woensdag 3 februari 2010
K's worsteling
Vandaag op het schoolplein ontspon zich een terugkerende discussie. 'Bij wie ga ik spelen en waarom?' E. had haar oog laten vallen op vriendinnetje X met de uitdrukkelijk voorwaarde dat het spelen bij vriendinnetje X thuis plaats zou vinden. Dit behoorde niet tot de opties. Normaal gesproken is het geen enkel probleem dat het dat bij ons thuis plaatsvindt. Maar vandaag moest E. daarvan huilen en wou ze het beslist niet. Het feest ging dus niet door. En ik was ernstig benieuwd wat de reden hiervan was.
Op weg naar huis peuterde ik dat los.
Het ging als volgt:
"E.?"
"Ja?"
"Waarom wil jij niet dat vriendinnetje X bij ons komt spelen?"
"Daarom niet."
"Daarom niet vind ik een raar antwoord."
"..."
"E.?"
"Jahaa..."
"..."
"Nou gewoon. Omdat wij allemaal plekken op de muur en op het plafond hebben. En dan wil zij weten hoezo en dan moet ik weer vertellen. Dat wil ik niet."
"Waarom wil je dat niet?"
"En ik wil ook niet zeggen waarom!!!"
Ik snap het wel.
Het is een beetje dezelfde reden waarom dat het hier al bijna 3 weken stil is. Woorden zijn soms zo lastig te vinden als het moeilijk is. En als je dan dingen moet vertellen zijn de woorden nooit goed genoeg. Of aardig genoeg. Of duidelijk genoeg. Of woorden doen pijn ook al zijn ze eerlijk. En dan kan je ook best kiezen om het niet te willen. Ook niet waarom.
We moesten maar eens gaan verven. Dan kan E. tenminste weer haar vriendinnetje meenemen. En de rest kost wat meer tijd. Dat moet slijten en groeien, dan is verf net wat minder effectief.
Op weg naar huis peuterde ik dat los.
Het ging als volgt:
"E.?"
"Ja?"
"Waarom wil jij niet dat vriendinnetje X bij ons komt spelen?"
"Daarom niet."
"Daarom niet vind ik een raar antwoord."
"..."
"E.?"
"Jahaa..."
"..."
"Nou gewoon. Omdat wij allemaal plekken op de muur en op het plafond hebben. En dan wil zij weten hoezo en dan moet ik weer vertellen. Dat wil ik niet."
"Waarom wil je dat niet?"
"En ik wil ook niet zeggen waarom!!!"
Ik snap het wel.
Het is een beetje dezelfde reden waarom dat het hier al bijna 3 weken stil is. Woorden zijn soms zo lastig te vinden als het moeilijk is. En als je dan dingen moet vertellen zijn de woorden nooit goed genoeg. Of aardig genoeg. Of duidelijk genoeg. Of woorden doen pijn ook al zijn ze eerlijk. En dan kan je ook best kiezen om het niet te willen. Ook niet waarom.
We moesten maar eens gaan verven. Dan kan E. tenminste weer haar vriendinnetje meenemen. En de rest kost wat meer tijd. Dat moet slijten en groeien, dan is verf net wat minder effectief.
maandag 25 januari 2010
CitatenK's
"Je moet eerst voor jezelf zorgen."
"Dat heb ik van papa geleerd."
"Dus ik ben weggerend."
"..."
"Heb zelfs me DS laten liggen..."
E. (5 jaar)
"Dat heb ik van papa geleerd."
"Dus ik ben weggerend."
"..."
"Heb zelfs me DS laten liggen..."
E. (5 jaar)
woensdag 13 januari 2010
K's mannen
An sich zou ik er onderhand iets van moeten begrijpen. Zou je denken. Na 2 jaar en 3 maanden. Ik had het in ieder geval gehoopt. Dat een man van mijn eigen vlees en bloed enig licht zou werpen over de duisternis die het fenomeen man vaak voor mij is. Dat ik door mijn eigen zoon bezig te zien eindelijk mijn eigen man beter zou kunnen volgen. Dat leek mij bijzonder handig.
De stand van zaken is teleurstellend. Ik begrijp er eigenlijk feitelijk alleen maar minder van. Waarom, in godsnaam, waarom wil je heel hard op je plastic fiets over de houten vloer fietsen, jezelf tot stilstand botsen tegen de achterdeur en dan triomfantelijk melden dat je 'brommer botst'? Wat bezielt je als je je tanden zet in de kuiten van je zus en dan zeer verongelijkt gaat huilen als zij boos wordt? Wat gaat er in je koppie rond als je met je wijsvingertje over de plastic borsten van de Assepoesterbadschuimfles wrijft en verheerlijkt 'tietuh' murmelt? Waarom ga je vanuit een ontspannen ruststand op de bank ineens gooien met duplo blokken? En dan bij voorkeur naar het glas-in-lood-raam? Hoe komt het dat speelgoed dat al 7 jaar kras en deukvrij meegaat ineens in 1000 stukken uiteen valt? Why on earth gooi je iedere nacht je dekbed uit je ledikant, ook als het 10 graden vriest? Hoe kan het zo zijn dat je hysterisch wordt van een nieuwe warme winterslaapzak en deze pas aan wilt nadat allebei je zussen zijn komen vertellen dat deze slaapzak je "echt heel goed staat", dat je "er echt heel mooi uitziet"? Waarom verdwijnt al het zand uit de zandbak? En dan nog wat, waar blijft dat zand uit de zandbak in vredesnaam?
Ik vind mijzelf af en toe terug, met 2 handen in de lucht, meewarig mijn hoofd schuddend, terwijl ik "testosteron testosteron" mompel. En dan kijk ik F. aan, hopend op enig wederzijds begrip, maar nee, die kijkt glimmend van trots en mannelijkheid naar zijn zoon.
Wat deze zoon mij in ieder geval de afgelopen 2 jaar en 3 maanden heeft doen inzien is dat ik mijn man nooit zal begrijpen. Die helderheid is dan wel weer prettig.
De stand van zaken is teleurstellend. Ik begrijp er eigenlijk feitelijk alleen maar minder van. Waarom, in godsnaam, waarom wil je heel hard op je plastic fiets over de houten vloer fietsen, jezelf tot stilstand botsen tegen de achterdeur en dan triomfantelijk melden dat je 'brommer botst'? Wat bezielt je als je je tanden zet in de kuiten van je zus en dan zeer verongelijkt gaat huilen als zij boos wordt? Wat gaat er in je koppie rond als je met je wijsvingertje over de plastic borsten van de Assepoesterbadschuimfles wrijft en verheerlijkt 'tietuh' murmelt? Waarom ga je vanuit een ontspannen ruststand op de bank ineens gooien met duplo blokken? En dan bij voorkeur naar het glas-in-lood-raam? Hoe komt het dat speelgoed dat al 7 jaar kras en deukvrij meegaat ineens in 1000 stukken uiteen valt? Why on earth gooi je iedere nacht je dekbed uit je ledikant, ook als het 10 graden vriest? Hoe kan het zo zijn dat je hysterisch wordt van een nieuwe warme winterslaapzak en deze pas aan wilt nadat allebei je zussen zijn komen vertellen dat deze slaapzak je "echt heel goed staat", dat je "er echt heel mooi uitziet"? Waarom verdwijnt al het zand uit de zandbak? En dan nog wat, waar blijft dat zand uit de zandbak in vredesnaam?
Ik vind mijzelf af en toe terug, met 2 handen in de lucht, meewarig mijn hoofd schuddend, terwijl ik "testosteron testosteron" mompel. En dan kijk ik F. aan, hopend op enig wederzijds begrip, maar nee, die kijkt glimmend van trots en mannelijkheid naar zijn zoon.
Wat deze zoon mij in ieder geval de afgelopen 2 jaar en 3 maanden heeft doen inzien is dat ik mijn man nooit zal begrijpen. Die helderheid is dan wel weer prettig.
dinsdag 5 januari 2010
K's gelukkige nieuwjaar
Over de start van 2010 niets dan lof.
Dat belooft veel goeds voor de rest van het jaar.
Kom maar op, ik heb er zin in!
En Jonas heeft ook genoten, alleen net effe anders.
Dat belooft veel goeds voor de rest van het jaar.
Kom maar op, ik heb er zin in!
En Jonas heeft ook genoten, alleen net effe anders.
vrijdag 18 december 2009
K's lijstje
Wat ik allemaal niet inpakte:
* winterjas
* kerstballen
* laptop
* snowboots
* kerstmenurecepten
* lange broeken
* stress
* haast
Laterrrrr....
* winterjas
* kerstballen
* laptop
* snowboots
* kerstmenurecepten
* lange broeken
* stress
* haast
Laterrrrr....
dinsdag 15 december 2009
K's traan van geluk
Mijn liefste vriendinnetje S. was weg. Een dikke maand deed zij vrijwilligerswerk in Midden Amerika. Logeerde zij bij een gastgezin waar zij liefdevol werd opgevangen. Verbleef zij in een stad waar zij zich continu onveilig voelde. En ja, de wereld is klein, dus smsen kan ook naar Midden Amerika. En mailen is van alle landen. Maar toch. Het is anders.
En als het anders is dan voel je waar je aan gewend was geraakt en wat je lief is. Want S. is altijd in de buurt. Ben ik blij? Even S. bellen. Ben ik boos? Een smsje naar S. Heb ik advies nodig? Waar is S.? Wil ik advies geven? S. heeft het nodig. Zij is mijn lief zonder sex en zonder ruzie. Voor altijd en eeuwig en tot in het bejaardenhuis. Ik verheug me er nu al op. Mijn liefste vriendinnetje.
En dus miste ik haar enorm. Toen zij die dikke maand in Midden Amerika zat. En dat wist ik hoor, want ik merkte het denk ik dagelijks, maar je stelt je erop in, of zoiets clichématigs. Dus ik hobbelde gestaag door en was blij met de mails en de smsjes die mij regelmatig bereikte. En als ik advies nodig had, boos was, blij was, dan was F. de klos. Dus ach hee, het went.
Tot vanochtend, 9.00 uur, een smsje: "Ben d'r weer"
Ik was blij. Echt heel blij. En een beetje opgelucht. En vooral blij.
En toen zag ik mijzelf in de achteruitkijkspiegel van mijn auto.
Er liep een dikke traan over mijn wang.
En als het anders is dan voel je waar je aan gewend was geraakt en wat je lief is. Want S. is altijd in de buurt. Ben ik blij? Even S. bellen. Ben ik boos? Een smsje naar S. Heb ik advies nodig? Waar is S.? Wil ik advies geven? S. heeft het nodig. Zij is mijn lief zonder sex en zonder ruzie. Voor altijd en eeuwig en tot in het bejaardenhuis. Ik verheug me er nu al op. Mijn liefste vriendinnetje.
En dus miste ik haar enorm. Toen zij die dikke maand in Midden Amerika zat. En dat wist ik hoor, want ik merkte het denk ik dagelijks, maar je stelt je erop in, of zoiets clichématigs. Dus ik hobbelde gestaag door en was blij met de mails en de smsjes die mij regelmatig bereikte. En als ik advies nodig had, boos was, blij was, dan was F. de klos. Dus ach hee, het went.
Tot vanochtend, 9.00 uur, een smsje: "Ben d'r weer"
Ik was blij. Echt heel blij. En een beetje opgelucht. En vooral blij.
En toen zag ik mijzelf in de achteruitkijkspiegel van mijn auto.
Er liep een dikke traan over mijn wang.
vrijdag 11 december 2009
CitatenK's
F.: "Jeetje wat was ik nog lekker in dromenland."
V.: "In dromenland?"
V.: "Was je zeker Sneeuwitje aan het kussen."
V.: "In dromenland?"
V.: "Was je zeker Sneeuwitje aan het kussen."
dinsdag 8 december 2009
K's oude jaar
Vroeger, toen het gras nog groen was en de sex nog vies, toen wachtten de mensen met hun kerstboom opzetten tot een tijdje na mijn verjaadag. Zodat ik eerst in alle rust jarig kon zijn. Kon wennen aan mijn nieuwe leeftijd. De tijd had om rustig met mijn kadootjes te spelen. En dan pas, tijden daarna, kwam de kerstboom in huis. En dan ook gewoon IN huis. Waar een kerstboom voor bedoeld is.
Maar nu. Nu loop ik door het decemberdonker mijn rondje met mijn hondje en met nog een lange nacht voor de boeg voordat ik uberhaupt jarig ben word ik tegemoet geverblind door kerstlampjes bomen slingers rendieren en andersoortige protserige flikkeringen.
Buiten het feit dat ik niet zo erg gek ben op dit soort kerstversiering vind ik het stuitend dat hiermee mijn algehele jarigzijngevoel verdrongen wordt. Op het moment dat ik struikel over de kersttoestanden heb ik het gevoel dat mijn verjaardag reeds lang achter mij ligt. En dat. Dat is in ieder geval niet waar.
Ik zeg Proost!
Op het Oude Jaar.
Maar nu. Nu loop ik door het decemberdonker mijn rondje met mijn hondje en met nog een lange nacht voor de boeg voordat ik uberhaupt jarig ben word ik tegemoet geverblind door kerstlampjes bomen slingers rendieren en andersoortige protserige flikkeringen.
Buiten het feit dat ik niet zo erg gek ben op dit soort kerstversiering vind ik het stuitend dat hiermee mijn algehele jarigzijngevoel verdrongen wordt. Op het moment dat ik struikel over de kersttoestanden heb ik het gevoel dat mijn verjaardag reeds lang achter mij ligt. En dat. Dat is in ieder geval niet waar.
Ik zeg Proost!
Op het Oude Jaar.
vrijdag 4 december 2009
K's drukte
Soms is mijn leven heel druk. En mijn hoofd heel vol. En loopt mijn werk over en overal doorheen. En is mijn week vol dingen en gedoetjes. En heb ik nergens tijd voor alleen voor de hoogstnoodzakelijk dingen zoals de kinderen eten geven en het verschonen van V.'tjes luiers.
En dan denk ik soms in al die drukte, 'ik maak toch vanallesennogwat mee, waarom schrijf ik niet even een logje?' Maar zo werkt dat dan weer niet. Er is vanalles om over te schrijven en het schrijven zou best kunnen (ik kan enorm snel typen met 10 vingers terwijl ik naar buiten kijk en nadenk over de dingen) maar dat is niet genoeg.
Het zit 'm in de traagheid waar ik geen tijd voor heb.
De dingen bekijken. Aanschouwen. Beleven. De ruimte die nodig is om te ontstaan. Het begint met een moment waarin de eerste zin ontstaat. Die wordt niet verzonnen, die wordt geboren. En dan breit zich daar omheen een stuk verhaal. Daar is dan de start van de log en de rest gebeurt schrijvenderwijs. Met 10 vingers en de blik naar buiten, op de wolken, in het donker, denkend over de volgende zin, de schoonheid van woorden, de kracht van de taal.
Anyhow, dat dus. En daarom.
En dan denk ik soms in al die drukte, 'ik maak toch vanallesennogwat mee, waarom schrijf ik niet even een logje?' Maar zo werkt dat dan weer niet. Er is vanalles om over te schrijven en het schrijven zou best kunnen (ik kan enorm snel typen met 10 vingers terwijl ik naar buiten kijk en nadenk over de dingen) maar dat is niet genoeg.
Het zit 'm in de traagheid waar ik geen tijd voor heb.
De dingen bekijken. Aanschouwen. Beleven. De ruimte die nodig is om te ontstaan. Het begint met een moment waarin de eerste zin ontstaat. Die wordt niet verzonnen, die wordt geboren. En dan breit zich daar omheen een stuk verhaal. Daar is dan de start van de log en de rest gebeurt schrijvenderwijs. Met 10 vingers en de blik naar buiten, op de wolken, in het donker, denkend over de volgende zin, de schoonheid van woorden, de kracht van de taal.
Anyhow, dat dus. En daarom.
zaterdag 21 november 2009
K's chineesje
Als wij in de meisjeskant van onze familie ergens trots op zijn dat is het wel op het keurige ABN wat wij allemaal spreken. En wij zijn vooral trots omdat er heel wat obstakels waren. Zo was er een Amsterdamse oma, een Brabantse opa, is moeder een geboren en getogen Limburgse en heeft vader zijn jeugd doorgebracht onder de rook van Rotterdam. De laatste niet te verwaarlozen vuurdoop was dat Zus en ik opgroeiden in de Liemers (dat stuk achter Arnhem waar ze net iets verstaanbaarder praten dan in de Achterhoek). Alles met vlag en wimpel doorstaan, geen dialect of spraakgebrek voor ons. Natuurlijk voor een groot deel te danken aan moeder, de logopediste, die bij ieder mogelijk krasje in de tong met al haar rust, aandacht en gedrevenheid zorgde dat we weer snel terugkeerden naar het ABN pad.
Maar nu, ach en wee, er is een enorme kink in de ABN kabel gekomen. Ik citeer van het formulier van de GGD Midden Nederland:
"Onlangs is uw kind bij mij geweest voor logopedische screening. Op logopedisch gebied zijn er bij uw kind bijzonderheden gevonden. Het betreft: de articulatie. Toelichting: E. heeft moeite met het uitspreken van de r. deze vervangt ze door een l: met de sch heeft zijn nog moeite; dit wordt sl, schoen wordt sloen en de kn wordt kl, knoop wordt kloop. Graag zou ik een en ander met u willen bespreken."
En tot mijn schande moet ik bekennen dat wij, Zus en ik, ABN koninginnen van de bovenste plank, er zelfs een soort van aan gewend geraakt waren. Tot onlangs, we konden ineens niet anders dan bevestigen wat de logopedische screening op papier had gezet: Zus en ik zaten aan tafel, E. zat op de bank een Dora spelletje te doen op de DS van haar zus. Zo interactief als Dora is werd E. op enig moment gevraagd om een bijdrage; de rugzak moest tevoorschijn komen. E. dook in de DS en riep met al haar passie: "LUGZAK!! LUGZAK!!"
De DS reageerde niet.
Maar nu, ach en wee, er is een enorme kink in de ABN kabel gekomen. Ik citeer van het formulier van de GGD Midden Nederland:
"Onlangs is uw kind bij mij geweest voor logopedische screening. Op logopedisch gebied zijn er bij uw kind bijzonderheden gevonden. Het betreft: de articulatie. Toelichting: E. heeft moeite met het uitspreken van de r. deze vervangt ze door een l: met de sch heeft zijn nog moeite; dit wordt sl, schoen wordt sloen en de kn wordt kl, knoop wordt kloop. Graag zou ik een en ander met u willen bespreken."
En tot mijn schande moet ik bekennen dat wij, Zus en ik, ABN koninginnen van de bovenste plank, er zelfs een soort van aan gewend geraakt waren. Tot onlangs, we konden ineens niet anders dan bevestigen wat de logopedische screening op papier had gezet: Zus en ik zaten aan tafel, E. zat op de bank een Dora spelletje te doen op de DS van haar zus. Zo interactief als Dora is werd E. op enig moment gevraagd om een bijdrage; de rugzak moest tevoorschijn komen. E. dook in de DS en riep met al haar passie: "LUGZAK!! LUGZAK!!"
De DS reageerde niet.
zondag 15 november 2009
K's ongelovige kind
Het was op vrijdagavond, de vrijdag voor hij aankwam, dat, toch wel redelijk uit het niets, de grote vraag kwam: "Zeg papa, is Sinterklaas nou echt of niet?" Tja, als de eerste scheuren in de dijk zitten is er natuurlijk geen houen meer an, dus hupsakee, daar kwam de naakte waarheid op tafel. V. nam het groots op, niet boos, niet verdrietig, slechts een beetje onder de indruk: "Wel lief dat jullie dat allemaal doen om kinderen blij te maken."
Ik vroeg me af of het nu tijd was om het commercieel belang van Sinterklaas in de groep te gooien en duidelijk te maken dat als het aan de ouders lag het vieren van Sinterklaas hoogstwaarschijnlijk zou bestaan uit het, onder het genot van een kopje warme chocola en een pepernoot, elkaar zelfgerijmde gedichtjes voorlezen in plaats van de jaarlijkse sponsering van BartSmitIntertoysToysRUs in de vorm van een wasmand vol belachelijke kadoos, maar ik besloot dat het daar nu niet perse de tijd voor was.
Toch wel enigszins tevreden met het feit dat ze nu een geheim deelde met haar ouders ging V. naar bed. Als partner in crime hielp ze de volgende ochtend met het uitzoeken van de eerste 'schoenkadootjes' terwijl ze duidelijk een rouwproces doormaakte.
"en... dat paard van Sinterklaas, is dat dan ook een gewoon paard?"
"maar... komt Sinterklaas dan eigenlijk ook niet uit Spanje?"
"dan is het ook niet waar dat je mee moet naar Spanje als je niet lief bent, toch?"
"hé.... wie is Sinterklaas eigenlijk?"
Wij hielden er rekening mee dat ze, op het moment dat de Goedheiligman bij ons het dorp in kwam varen, meteen weer om was en haar vaste geloof in deze mythe weer zou herstellen. Maar nee, de ontmaskering was en bleef een feit. Wel onstond er gedurende de dag van aankomst wat narrigheid. Zo vond V. het 'heel vermoeiend' om haar mond te houden tegen E. en was het uiteindelijk toch niet zo'n leuke dag want het was toch allemaal 'wel erg kinderachtig'.
Bij het naar bed gaan liet V. mij weten dat ze nu wel weer graag een eigen kamer wil aangezien 'ik nu weer net als papa en jij ben'.
Ach gos, het valt ook niet mee dat groot worden.
Ik vroeg me af of het nu tijd was om het commercieel belang van Sinterklaas in de groep te gooien en duidelijk te maken dat als het aan de ouders lag het vieren van Sinterklaas hoogstwaarschijnlijk zou bestaan uit het, onder het genot van een kopje warme chocola en een pepernoot, elkaar zelfgerijmde gedichtjes voorlezen in plaats van de jaarlijkse sponsering van BartSmitIntertoysToysRUs in de vorm van een wasmand vol belachelijke kadoos, maar ik besloot dat het daar nu niet perse de tijd voor was.
Toch wel enigszins tevreden met het feit dat ze nu een geheim deelde met haar ouders ging V. naar bed. Als partner in crime hielp ze de volgende ochtend met het uitzoeken van de eerste 'schoenkadootjes' terwijl ze duidelijk een rouwproces doormaakte.
"en... dat paard van Sinterklaas, is dat dan ook een gewoon paard?"
"maar... komt Sinterklaas dan eigenlijk ook niet uit Spanje?"
"dan is het ook niet waar dat je mee moet naar Spanje als je niet lief bent, toch?"
"hé.... wie is Sinterklaas eigenlijk?"
Wij hielden er rekening mee dat ze, op het moment dat de Goedheiligman bij ons het dorp in kwam varen, meteen weer om was en haar vaste geloof in deze mythe weer zou herstellen. Maar nee, de ontmaskering was en bleef een feit. Wel onstond er gedurende de dag van aankomst wat narrigheid. Zo vond V. het 'heel vermoeiend' om haar mond te houden tegen E. en was het uiteindelijk toch niet zo'n leuke dag want het was toch allemaal 'wel erg kinderachtig'.
Bij het naar bed gaan liet V. mij weten dat ze nu wel weer graag een eigen kamer wil aangezien 'ik nu weer net als papa en jij ben'.
Ach gos, het valt ook niet mee dat groot worden.
Abonneren op:
Posts (Atom)