In minder dan 10 minuten was het gebeurd. Alle kado's waren opengescheurd, de pepernoten, chocolademuizen en kikkerschuimpjes opgegeten en 'Dankjewelsinterklaasje' was gezongen. Ik weet nog dat ik dacht: 'wel leuk om zo een foto te maken'. Maar het was al voorbij.
Het staat in schril contrast met het zweet dat ik me vanmiddag in de bilnaad heb gewerkt om, in het uurtje dat ik het huis voor mij alleen had, de kadootjes in te pakken, de mand te versieren, de buren te instrueren, een brief van Sinterklaas te schrijven en in de brievenbus te gooien en het huis weer in een onschuldige staat te brengen.
De kinderen waren blij. "Wat goed van Sinterklaas, dat hij weet dat ik zoveel van Bambi hou". Ja ja, die Sinterklaas.
zaterdag 2 december 2006
donderdag 30 november 2006
K's ontmaagding
Het zit erop. Mijn eerste keer is een feit.
Bij mij viel het wel mee met de zenuwen maar F. had van te voren toch wel erge buikpijn: "En wat nou als het niet leuk is, of ongezellig?". "Ach", zei ik, "het gaat zoals het gaat, dat komt heus wel goed, wij weten er toch altijd wel iets van te maken".
En het was echt heel erg leuk. Zes schattige elvenmeisjes en één stoere ridder. Samen een make upje opsmeren (zelfs de ridder kreeg geheel op eigen initiatief een mooie blauwe nagellak) en flieder fladder door het huis. De uitgezocht spelletjes waren aardig maar toch zeker bijzaak. Zeker voldaan en nog veel moeier hingen F. en ik 's avonds op de bank. De feestweek is ten einde. V. heeft een waardige vijfde verjaardag gevierd.
zondag 26 november 2006
K's feestweek
V. wordt 5. En als je 5 wordt horen daar allerlei soorten feest bij. Ik noem een grote mensen feest, het trakteren op school en langs de klassen gaan feest en last but not least het kinderfeest. Ik zeg: het lijkt wel een feestweek.
Het grote mensen feest is achter de rug. So far so good. De net leeg gerenoveerde kamer is weer vol gekruid met kinderspeelgoed en V. is gelukkig.
Morgen is het de officiele geboortedag dus daar hoort het trakteren op school en langs de klassen gaan feest bij. Duidelijk een leerzaam jaar, nooit meer een bouwpakketje op internet bestellen. Leuk hoor, maar 3 dagen per week in het teken van knutsel je suf is niet mijn idee van ontspanning.
En dan hebben we woensdag het kinderfeest in het vooruitzicht. De voorbereidingen zijn reeds lang geleden gestart. Wat wordt het thema, hoe kleden we het huis aan, welke kinderen komen, welke allergien hebben deze kinderen (een stukje gewoon ouderwets koekhappen is er tegenwoordig niet meer bij), waar kan je in hemelsnaam koekjes zonder gluten kopen, zit er ei in slagroomtaart, hoe komen we de middag door, kunnen vierjarigen fatsoenlijk klaverjassen of zit dat er niet in, enzovoort. V. heeft er zin in. Dat is mooi.
Het grote mensen feest is achter de rug. So far so good. De net leeg gerenoveerde kamer is weer vol gekruid met kinderspeelgoed en V. is gelukkig.
Morgen is het de officiele geboortedag dus daar hoort het trakteren op school en langs de klassen gaan feest bij. Duidelijk een leerzaam jaar, nooit meer een bouwpakketje op internet bestellen. Leuk hoor, maar 3 dagen per week in het teken van knutsel je suf is niet mijn idee van ontspanning.
En dan hebben we woensdag het kinderfeest in het vooruitzicht. De voorbereidingen zijn reeds lang geleden gestart. Wat wordt het thema, hoe kleden we het huis aan, welke kinderen komen, welke allergien hebben deze kinderen (een stukje gewoon ouderwets koekhappen is er tegenwoordig niet meer bij), waar kan je in hemelsnaam koekjes zonder gluten kopen, zit er ei in slagroomtaart, hoe komen we de middag door, kunnen vierjarigen fatsoenlijk klaverjassen of zit dat er niet in, enzovoort. V. heeft er zin in. Dat is mooi.
dinsdag 21 november 2006
K's demonen
Voordat ik aan dit stukje ga beginnen voel ik een enorme drang om te vertellen dat ik een gelukkige jeugd heb gehad. Ik heb altijd gevoeld dat er veel van me gehouden werd (en wordt), er was genoeg brood op de plank, we mochten een sport en een instrument, ik kon lekker buitenspelen en we hadden een hamster. So far so good. Maar , ondanks al dit moois, heb ik toch een paar demonen uit mijn jeugd.
Zo werd er op school carnaval gevierd. Toen ik het vierdehands gekregen Roodkapjepakje met bijbehorende bloemenmand was ontgroeid vond mijn moeder dat er voldoende gespendeerd was aan verkleedkleren. Ik mocht kiezen: een laken met gaten voor de ogen of een oud overhemd van papa. "Ja maar, mama, wat ben ik dan?" vroeg ik ietwat benepen. "Nou gewoon", zei mijn moeder zonder blikken of blozen: "een spook of Gekke K.". Ik zie mij nog lopen in de optocht, in mijn met stift opgeleukte overhemd tussen de clowntjes, heksen, ridders en doornroosjes. "Nou gewoon, Gekke K."
Dan hadden wij ergens ver weg aangetrouwd afgevallen van de koude kant een neef en een nicht. Deze waren net een paar jaartjes ouder dan wij dus als zij uit de kleren gegroeid waren en je wachtte nog een paar meer jaartjes (zodat het echt uit de mode was), dan konden wij het aan. Mijn moeder vond dat bij tijd en wijle wel handig zo'n zak met tweedehandsjes die er echt nog ontzettend goed uitzagen (dat kan nog jaren mee....) De meeste kleren kan ik me niet meer herinneren, waarschijnlijk was het in combinatie met iets leuks uit de kast wel te overzien. Maar er was een winter dat er een knalgroene winterjas uit die zak kwam. Niet zomaar groen, nee fluoriscerend groen. En geloof me, dit was ver voordat fluoriscerend groen in de mode kwam. Zo ver daarvoor dat ik ook niet maar enigszins verward kon worden met een trendsetter. Het was een hele lange winter.
Barbies. Barbies waren uit den boze in mijn ouderlijk huis. Barbies, volgroeide vrouwen met enorme puntborsten, dat is toch geen speelgoed voor een meisje. Dus wij hadden nul Barbies. Wij wilden wel 10 Barbies en ook nog wel een Ken. Zo was ook het kijken van Dallas en of Dynasty geen enkele optie. Stel je voor dat wij het idee kregen dat het maar normaal was dat je zomaar met iedereen het bed in dook. Omdat wij dat allemaal niet mochten ging ik bij het buurmeisje spelen, zij had wel 10 Barbies en een Ken en die doken aan één stuk door met elkaar het bed in, want dat was leuk.
En dan zijn er nog kleine demoontjes, zoals enkel suikervrije dropjes van de apotheek, met een douchemuts op onder de douche zodat het net leek of het regende, geen hagelslag of vlokken op brood, Piedro schoenen en 6 weken op zomervakantie.
Heel lang zijn de demonen iets van vroeger waar je, soms zelf met een kleine glimlach, aan terugdenkt. En dan word je zelf moeder. De waarden en normen die bij ons vroeger de richting bepaalde zijn overal in mij en bepalen mijn primaire manier van handelen. Dus met alle goede bedoelingen vandien bleek ik hard op weg mijn demonen door te geven aan mijn kinderen.
Tot het moment, V. was bijna 3 en Sinterklaas kwam langs op het werk. Wij mochten van tevoren een kadootje uitzoeken. Ik door die lijst heen en weer en na lang wikken en wegen koos ik voor een schildersezel voor papier en stiften. Heel verantwoord, nuttig, duurzaam, nog jaren plezier van, mijn ouders zouden trots op mij geweest zijn. Nou ik was het niet. V. was in tranen toen ze daar zat met haar doos waarin de schildersezel nog in stukken in zat, terwijl al die kinderen uitgelaten rondrenden met hun uitgepakte plastic winkelwagentjes, tovermuiltjes en soundmixmicrofoons. "En nou is het klaar", dacht ik opstandig, "ik wil het anders".
Dat ben ik gaan doen, afrekenen met de demonen. Als V. een griezelfeestje heeft sprint ik de HEMA binnen en koop alles wat je nodig hebt om eruit te zien als een echte heks. Een zak tweedehandsjes kijk ik door, leuke dingen zijn voor mij, bij twijfel niet binnenhalen en bij ongelukkige kindertjes is het voor de zak van Max. Ieder tweedehandsje dat blijft is een excuus om er leuke shirtjes bij te kopen. V. en E. krijgen voor hun verjaardag een Barbie (van tante H., duidelijk last van dezelfde demonen), een baby Born auto en totaal zinloze elvenvleugels. En als Sinterklaas een doosje chocolade euro's in de schoen stopt mogen ze die in 1 keer opeten, in plaats van het ontbijt. Wat een feest. Natuurlijk sla ik door (schijnt normaal te zijn bij het loskomen van oude gewoontes) maar uiteindelijk kom ik vast uit op een mooi compromis. Ik bedoel, iedereen heeft recht op zijn eigen demonen, ook mijn meisjes.
Zo werd er op school carnaval gevierd. Toen ik het vierdehands gekregen Roodkapjepakje met bijbehorende bloemenmand was ontgroeid vond mijn moeder dat er voldoende gespendeerd was aan verkleedkleren. Ik mocht kiezen: een laken met gaten voor de ogen of een oud overhemd van papa. "Ja maar, mama, wat ben ik dan?" vroeg ik ietwat benepen. "Nou gewoon", zei mijn moeder zonder blikken of blozen: "een spook of Gekke K.". Ik zie mij nog lopen in de optocht, in mijn met stift opgeleukte overhemd tussen de clowntjes, heksen, ridders en doornroosjes. "Nou gewoon, Gekke K."
Dan hadden wij ergens ver weg aangetrouwd afgevallen van de koude kant een neef en een nicht. Deze waren net een paar jaartjes ouder dan wij dus als zij uit de kleren gegroeid waren en je wachtte nog een paar meer jaartjes (zodat het echt uit de mode was), dan konden wij het aan. Mijn moeder vond dat bij tijd en wijle wel handig zo'n zak met tweedehandsjes die er echt nog ontzettend goed uitzagen (dat kan nog jaren mee....) De meeste kleren kan ik me niet meer herinneren, waarschijnlijk was het in combinatie met iets leuks uit de kast wel te overzien. Maar er was een winter dat er een knalgroene winterjas uit die zak kwam. Niet zomaar groen, nee fluoriscerend groen. En geloof me, dit was ver voordat fluoriscerend groen in de mode kwam. Zo ver daarvoor dat ik ook niet maar enigszins verward kon worden met een trendsetter. Het was een hele lange winter.
Barbies. Barbies waren uit den boze in mijn ouderlijk huis. Barbies, volgroeide vrouwen met enorme puntborsten, dat is toch geen speelgoed voor een meisje. Dus wij hadden nul Barbies. Wij wilden wel 10 Barbies en ook nog wel een Ken. Zo was ook het kijken van Dallas en of Dynasty geen enkele optie. Stel je voor dat wij het idee kregen dat het maar normaal was dat je zomaar met iedereen het bed in dook. Omdat wij dat allemaal niet mochten ging ik bij het buurmeisje spelen, zij had wel 10 Barbies en een Ken en die doken aan één stuk door met elkaar het bed in, want dat was leuk.
En dan zijn er nog kleine demoontjes, zoals enkel suikervrije dropjes van de apotheek, met een douchemuts op onder de douche zodat het net leek of het regende, geen hagelslag of vlokken op brood, Piedro schoenen en 6 weken op zomervakantie.
Heel lang zijn de demonen iets van vroeger waar je, soms zelf met een kleine glimlach, aan terugdenkt. En dan word je zelf moeder. De waarden en normen die bij ons vroeger de richting bepaalde zijn overal in mij en bepalen mijn primaire manier van handelen. Dus met alle goede bedoelingen vandien bleek ik hard op weg mijn demonen door te geven aan mijn kinderen.
Tot het moment, V. was bijna 3 en Sinterklaas kwam langs op het werk. Wij mochten van tevoren een kadootje uitzoeken. Ik door die lijst heen en weer en na lang wikken en wegen koos ik voor een schildersezel voor papier en stiften. Heel verantwoord, nuttig, duurzaam, nog jaren plezier van, mijn ouders zouden trots op mij geweest zijn. Nou ik was het niet. V. was in tranen toen ze daar zat met haar doos waarin de schildersezel nog in stukken in zat, terwijl al die kinderen uitgelaten rondrenden met hun uitgepakte plastic winkelwagentjes, tovermuiltjes en soundmixmicrofoons. "En nou is het klaar", dacht ik opstandig, "ik wil het anders".
Dat ben ik gaan doen, afrekenen met de demonen. Als V. een griezelfeestje heeft sprint ik de HEMA binnen en koop alles wat je nodig hebt om eruit te zien als een echte heks. Een zak tweedehandsjes kijk ik door, leuke dingen zijn voor mij, bij twijfel niet binnenhalen en bij ongelukkige kindertjes is het voor de zak van Max. Ieder tweedehandsje dat blijft is een excuus om er leuke shirtjes bij te kopen. V. en E. krijgen voor hun verjaardag een Barbie (van tante H., duidelijk last van dezelfde demonen), een baby Born auto en totaal zinloze elvenvleugels. En als Sinterklaas een doosje chocolade euro's in de schoen stopt mogen ze die in 1 keer opeten, in plaats van het ontbijt. Wat een feest. Natuurlijk sla ik door (schijnt normaal te zijn bij het loskomen van oude gewoontes) maar uiteindelijk kom ik vast uit op een mooi compromis. Ik bedoel, iedereen heeft recht op zijn eigen demonen, ook mijn meisjes.
maandag 13 november 2006
K's broodje kroket
Sommige dingen zijn echt te grappig. Afgelopen zaterdag zaten wij bij A & C achter een broodje kroket, komt zoon Jesper naar beneden. Hij kwam zijn zus verraden, ze had hem namelijk op zijn kop geslagen. Moeder C., door de wol geverfd, niet voor 1 gat te vangen, ondervraagt Jesper vakkundig onder het motto waar rook is, is vuur. "Waarom ben jij op je kop geslagen?" Het leek er even op dat er geen enkel steekhoudend argument aan ten grondslag lag. Tot Jesper nonchalant vermeldt dat er niet heel veel is gebeurd, hij had alleen zuslief een naampje genoemd, verder toch echt niets. De oren van de ouders waren gespitst, zou het C. lukken het onderste uit de kan te krijgen: "Goh, echt waar, hoe had je haar genoemd dan?" "Nou, gewoon.... kakkerlak."
Ik moet zeggen, C. hield haar gezicht aardig in de plooi en bracht het opvoedmoment tot een acceptabel einde. Toen Jesper enigszins verslagen naar boven verdween kon C. zich bij de rest van de opvoedingsdeskundigen voegen, die proestend onder of achter de bank zaten.
Ik moet zeggen, C. hield haar gezicht aardig in de plooi en bracht het opvoedmoment tot een acceptabel einde. Toen Jesper enigszins verslagen naar boven verdween kon C. zich bij de rest van de opvoedingsdeskundigen voegen, die proestend onder of achter de bank zaten.
zondag 12 november 2006
K's opvoedkundig onverantwoordelijke zaterdag
Met onze klusweek waren wij blijven steken bij het behangetje in de slaapkamer. Dat lag niet aan onze gezwinde voorspoed maar aan de winkel die het behangetje zou leveren. Dat duurde en dat duurde maar. Vorige week konden we het eindelijk ophalen en ja, vindt dan maar eens een geschikt moment waarop je in 1 keer de hele kamer kan behangen. En de mevrouw van de behangetjeswinkel had me bezworen dat behangen een klus is die je moet doen als je alle tijd hebt, geen haast, geen stress, geen afspraken. Dat bestaat niet in een leven met 2 banen, 2 kinderen en een hond. Maar het logeren op het matras op de grond in de studeerdkamer eiste zijn tol, iedere ochtend werd ik een tikje meer gebroken wakker en het feit dat mijn computer niet bereikbaar was werd zowel voor mijn mail als log onacceptabel.
Dus... zaterdag om 6 uur ging de wekker. Om half 7 zat de eerste baan tegen de muur. Al snel kregen we de smaak te pakken dus toen de kinderen om 8 uur wakker werden heb ik die met een beker sap en een plak ontbijtkoek voor de buis gezet. "Ooh, mama mogen we nu al een film kijken?" Ja, mama moet door en ik vertrouw Jetix en Nickelodeon voor geen meter dus dan maar 's ochtends vroeg de Lollifantenfilm, geheel tegen mijn principes maar het dient een hoger doel. Drie plakken ontbijtkoek, de Lollifant en een stukje Tarzan later zat het behang tegen de muur. De kinderen hadden een geweldige zaterdagochtend gehad.
Dus... zaterdag om 6 uur ging de wekker. Om half 7 zat de eerste baan tegen de muur. Al snel kregen we de smaak te pakken dus toen de kinderen om 8 uur wakker werden heb ik die met een beker sap en een plak ontbijtkoek voor de buis gezet. "Ooh, mama mogen we nu al een film kijken?" Ja, mama moet door en ik vertrouw Jetix en Nickelodeon voor geen meter dus dan maar 's ochtends vroeg de Lollifantenfilm, geheel tegen mijn principes maar het dient een hoger doel. Drie plakken ontbijtkoek, de Lollifant en een stukje Tarzan later zat het behang tegen de muur. De kinderen hadden een geweldige zaterdagochtend gehad.
woensdag 1 november 2006
Kluskaaz
Het is exact 6 jaar geleden. Zeven weken voor onze geplande trouwdag kregen F. en ik de sleutel van ons eerste gekochte prachtig mooie dertiger jaren huis. Het was in een redelijke staat wat bij een dertiger jaren huis zoveel betekent als dat de muren en de plafonds mogen blijven maar dat de vloer eruit moet, de CV buizen opnieuw geisoleerd moeten worden, het puin van 80 jaar geleden onder het huis vandaan moet, de ventilatiegaten geboord, de vloerisolatie aangebracht, de planken op maat gezaagd en gelegd en uiteraard geschuurd en in de lak moeten. Dat konden we toch wel zelf. Sterker nog, dat moesten we wel zelf met een spaarrekening waar ook een bruiloft met alles erop en eraan van betaald moest worden. Wat waren wij nog fijn onbevlekt, naief, soort van dom en kortzichtig. Het enige dat wij ooit samen geklust hadden was een wandje schilderen in de flat en de vloerbedekkinglegmeneer bellen dat hij de vloerbedekking het beste op donderdagochtend kon komen leggen. Niet echt een betrouwbare ervaring bleek al snel.
Het klussen was een drama. F. en ik konden nog geen plank samen dragen. F. zo ongeduldig en aangebrand als hij was en ik een tikje eigenwijs, het werkte niet echt soepeltjes. Ik kan mij nog herinneren dat ik ergens tijdens die klusweken de uitnodigingen voor de bruiloft op de bus deed en bij het loslaten van de enveloppen dacht ik: God zegene de greep, we zien wel wat we doen op 4 januari, er zijn in ieder geval een hoop mensen bij.
Dat we het overleefd hebben is geen geheim, de bruiloft was een feest en klussen zouden we nooit meer doen. Ook al was de prachtig geschuurde gelakte vloer al op de dag van de bruiloft helemaal stuk gelopen (nog net niet helemaal droog). Tijd doet wonderen. Zes jaar later denk je "Ach, zo erg was het toch niet". Afgelopen week hebben we de kinderen uit logeren gebracht, de kamer leeggeruimd, een bandschuurmachine, een kantenschuurmachine en een polijstmachine gehuurd, een handzame schuurmachine gekocht en aan de slag.
Op dinsdag hadden we een dipje. Stukje schelden van F. , stukje mopperen van mij. Misschien is het ook wel wijs om nu voor eeuwig te bepalen dat je een vloer schuren niet zelf moet willen doen. Maar verder ging het wonderbaarlijk harmonieus. We hebben af en toe gelachen, elkaar geprezen, een beetje geplaagd en ook nog een hele mooie woonkamer gemaakt. Ik ben gewoon een beetje trots op ons.
Het klussen was een drama. F. en ik konden nog geen plank samen dragen. F. zo ongeduldig en aangebrand als hij was en ik een tikje eigenwijs, het werkte niet echt soepeltjes. Ik kan mij nog herinneren dat ik ergens tijdens die klusweken de uitnodigingen voor de bruiloft op de bus deed en bij het loslaten van de enveloppen dacht ik: God zegene de greep, we zien wel wat we doen op 4 januari, er zijn in ieder geval een hoop mensen bij.
Dat we het overleefd hebben is geen geheim, de bruiloft was een feest en klussen zouden we nooit meer doen. Ook al was de prachtig geschuurde gelakte vloer al op de dag van de bruiloft helemaal stuk gelopen (nog net niet helemaal droog). Tijd doet wonderen. Zes jaar later denk je "Ach, zo erg was het toch niet". Afgelopen week hebben we de kinderen uit logeren gebracht, de kamer leeggeruimd, een bandschuurmachine, een kantenschuurmachine en een polijstmachine gehuurd, een handzame schuurmachine gekocht en aan de slag.
Op dinsdag hadden we een dipje. Stukje schelden van F. , stukje mopperen van mij. Misschien is het ook wel wijs om nu voor eeuwig te bepalen dat je een vloer schuren niet zelf moet willen doen. Maar verder ging het wonderbaarlijk harmonieus. We hebben af en toe gelachen, elkaar geprezen, een beetje geplaagd en ook nog een hele mooie woonkamer gemaakt. Ik ben gewoon een beetje trots op ons.
dinsdag 10 oktober 2006
K's levensvragen
Met het ouder worden van de kinderen komen de ingewikkelde vragen. Al maanden maak ik mij op voor de eerste sessie "broodnodige kindvriendelijke voorzichtige sexuele voorlichting". Volgens mijn moeder was ik niet zo vlot en nieuwsgierig indertijd maar mijn zus zeker wel. En aangezien V. met name op mijn zus lijkt ben ik er klaar voor. Ik heb me ingelezen in wat een kind wel en niet aankan, welke metaforen de juiste zijn en welke familieleden bij voorkeur bij deze sessie aanwezig zijn. Ook weet ik inmiddels wat je wel en wat je niet met plaatjes en foto's moet illustreren en heb ik informatie ingewonnen tot hoever ik in detail moet treden.
Toen V. vorige week vroeg of je ook kindjes kan maken als je met een meisje trouwt was ik zeer in mijn nopjes met mijn degelijke voorbereiding. Ik zette de waterkoker aan, pakte de biscuitjes uit de kast en ging er voor zitten. Intussen had V. besloten dat ze toch liever met Jesper wil trouwen en aangezien Jesper een jongetje is bleek een antwoord niet meer relevant. De legotoren moest hoger.
V. speelt wel met levensvragen van een andere orde. Zo vroeg ze gister, vanaf de wc met haar broek op haar knietjes: "Mama, hoe hebben de meneren ons huis gebouwd? Of heeft de Here God dat gedaan?"
Daar was ik niet op voorbereid!
Toen V. vorige week vroeg of je ook kindjes kan maken als je met een meisje trouwt was ik zeer in mijn nopjes met mijn degelijke voorbereiding. Ik zette de waterkoker aan, pakte de biscuitjes uit de kast en ging er voor zitten. Intussen had V. besloten dat ze toch liever met Jesper wil trouwen en aangezien Jesper een jongetje is bleek een antwoord niet meer relevant. De legotoren moest hoger.
V. speelt wel met levensvragen van een andere orde. Zo vroeg ze gister, vanaf de wc met haar broek op haar knietjes: "Mama, hoe hebben de meneren ons huis gebouwd? Of heeft de Here God dat gedaan?"
Daar was ik niet op voorbereid!
dinsdag 3 oktober 2006
K's winkelmoment
F. en ik zijn niet van die shoppers. Op zaterdagmiddag de stad in om fijn wat niet van te voren gedefinieerde nieuwe kleren te kopen komt niet voor op ons lijstje "ooh, dat vinden wij fijn".
Mijn manier van shoppen bestaat uit internet afstruinen of op een heel impopulair moment een paar winkels in en uit, uitsluitend in mijn eentje. F. heeft geen manier van shoppen, hij heeft bij tijd en wijle wel eens de opmerkzaamheid dat hij nieuwe kleren nodig heeft, daar blijft het meestal bij.
Vrijdag hadden wij een bruiloft. Een krappe week van te voren constateerde F. dat zijn pakken vies, uit de mode en te groot waren. Hij moest voor die bruiloft een nieuw pak. En dat is nou typisch te laat opgemerkt. In ons leven, dat lijkt op een sneltrein die op tijd rijdt, is er geen ruimte voor een ongepland winkelmoment op korte termijn. Maar F., bekend om zijn flexibiliteit, is niet voor 1 gat te vangen. Tien minuten moet genoeg zijn.
Tien minuten was genoeg. We waren keurig op tijd voor het grote Ja woord. Het zweet stond in mijn bescheiden decollete maar F. zag er strak uit. In zijn nieuwe pak, met zijn nieuwe overhemd op zijn nieuwe schoenen. De broek was wel wat lang maar voor korter maken was geen tijd.
Mijn manier van shoppen bestaat uit internet afstruinen of op een heel impopulair moment een paar winkels in en uit, uitsluitend in mijn eentje. F. heeft geen manier van shoppen, hij heeft bij tijd en wijle wel eens de opmerkzaamheid dat hij nieuwe kleren nodig heeft, daar blijft het meestal bij.
Vrijdag hadden wij een bruiloft. Een krappe week van te voren constateerde F. dat zijn pakken vies, uit de mode en te groot waren. Hij moest voor die bruiloft een nieuw pak. En dat is nou typisch te laat opgemerkt. In ons leven, dat lijkt op een sneltrein die op tijd rijdt, is er geen ruimte voor een ongepland winkelmoment op korte termijn. Maar F., bekend om zijn flexibiliteit, is niet voor 1 gat te vangen. Tien minuten moet genoeg zijn.
Tien minuten was genoeg. We waren keurig op tijd voor het grote Ja woord. Het zweet stond in mijn bescheiden decollete maar F. zag er strak uit. In zijn nieuwe pak, met zijn nieuwe overhemd op zijn nieuwe schoenen. De broek was wel wat lang maar voor korter maken was geen tijd.
dinsdag 19 september 2006
K's monster
En dan is er zomaar een maand voorbij. Maar ja, een monster bestrijden gaat je ook niet in de koude kleren zitten. Om alles wordt gevochten. Blijven zitten tot iedereen zijn toetje op heeft, zetten jullie de televisie uit, schoenen uit als je op de bank zit, jawel je bent wel moe, naar bed, schoenen aan als je naar buiten gaat, nee je mag niet mee de hond uitlaten, melk opdrinken, ook de korstjes eten, nee je hoeft niet te helpen met de vaatwasser uitruimen, jawel we gaan nu je zus ophalen. Hou op schei uit.
Ik heb E. 2 jaar lang echt alleen maar lief gevonden. Zovaak heb ik mezelf en F. geprezen: wat maken wij toch leuke kinderen, ja dat vind ik ook. En op de dag af dat E. 2 jaar werd begon de ellende: Neeeeeeeeee!
De afgelopen 3 maanden heeft ze dat uitgebreid met stampvoeten, gillen, spartelen op de grond, krijsen, slaan en/of schoppen en wegrennen. Het is echt een monster in het kwadraat. En dat kwadraat zit dan met name in het uitgekookte van onze kleine meid.
Zo hebben wij de gang als 'strafstoeltje'. Wat doet ons monster op kritieke momenten net voor F. of ik het besef hebben dat we moeten ingrijpen? "Ik even huilen oppe gang". En hup, daar gaat ze zelfstandig vrijwillig en geheel uit eigen beweging naar de gang. De deur wordt dichtgetrokken, ze vlijt zich op de koude granieten vloer en begint heftig schokkend te snikken wat vrij snel abrupt stopt want ze is "klaar huilen". Ze schrijdt terug de kamer in, loopt een rondje en "o nee, nog huilen oppe gang", terug de gang in. Daar gaat je ouderlijke macht.
De enige manier is de vragen zo te stellen dat Nee het juiste antwoord is. In de vroege ochtend met een fris brein lukt dit nog wel. In de avond delven wij ouders het onderspit.
Ik heb E. 2 jaar lang echt alleen maar lief gevonden. Zovaak heb ik mezelf en F. geprezen: wat maken wij toch leuke kinderen, ja dat vind ik ook. En op de dag af dat E. 2 jaar werd begon de ellende: Neeeeeeeeee!
De afgelopen 3 maanden heeft ze dat uitgebreid met stampvoeten, gillen, spartelen op de grond, krijsen, slaan en/of schoppen en wegrennen. Het is echt een monster in het kwadraat. En dat kwadraat zit dan met name in het uitgekookte van onze kleine meid.
Zo hebben wij de gang als 'strafstoeltje'. Wat doet ons monster op kritieke momenten net voor F. of ik het besef hebben dat we moeten ingrijpen? "Ik even huilen oppe gang". En hup, daar gaat ze zelfstandig vrijwillig en geheel uit eigen beweging naar de gang. De deur wordt dichtgetrokken, ze vlijt zich op de koude granieten vloer en begint heftig schokkend te snikken wat vrij snel abrupt stopt want ze is "klaar huilen". Ze schrijdt terug de kamer in, loopt een rondje en "o nee, nog huilen oppe gang", terug de gang in. Daar gaat je ouderlijke macht.
De enige manier is de vragen zo te stellen dat Nee het juiste antwoord is. In de vroege ochtend met een fris brein lukt dit nog wel. In de avond delven wij ouders het onderspit.
woensdag 16 augustus 2006
CitatenK's
"Ik zorg ervoor dat ik nooit meer iets verlies, vooropgesteld dat ik het kan vinden".
Uit 'Waar is Knorretje nou?'
Uit 'Waar is Knorretje nou?'
zondag 13 augustus 2006
vrijdag 4 augustus 2006
K's diepte investering
Inmiddels staan we quitte.
In de Allerhande stond een lekker recept dus gister stiefelde ik naar de slager om de benodigde 4 ons ossenhaas te kopen. Dat de slager het stukje vlees zelf begeleidde naar de toonbank en mij allervriendelijkst vroeg of het zo naar wens was vond ik vreemd. "Ja", zei ik, "lijkt me prima, ik heb niet zoveel verstand van ossenhaas". Dat bleek. "Dat is dan 20 euro mevrouw". Natuurlijk. Zonder te verblikken of verblozen heb ik betaald. Dat was mijn diepte investering voor deze maand.
In de Allerhande stond een lekker recept dus gister stiefelde ik naar de slager om de benodigde 4 ons ossenhaas te kopen. Dat de slager het stukje vlees zelf begeleidde naar de toonbank en mij allervriendelijkst vroeg of het zo naar wens was vond ik vreemd. "Ja", zei ik, "lijkt me prima, ik heb niet zoveel verstand van ossenhaas". Dat bleek. "Dat is dan 20 euro mevrouw". Natuurlijk. Zonder te verblikken of verblozen heb ik betaald. Dat was mijn diepte investering voor deze maand.
woensdag 2 augustus 2006
F's diepte investering
Bij wijze van hele hoge uitzondering maar ere wie ere toekomt hier een log die helemaal aan F. toebehoort.
Koud terug uit het warme Egypte blijkt Henk (Harrie's broer, gezamelijk onze 2 rode katers) wat moeilijk te lopen. Het euvel bevindt zich in de linkerachterpoot. Henk staat bekend als brokkenpiloot, het is hem zelfs ooit als binnenkat gelukt zijn rechterachterpoot te breken, dus in gezwinde spoed haasten wij ons naar de dierenarts. Na wat geduw, getrek, foto's en overleg blijkt dat de poot uit de kom is geschoten. Het zo laten is geen optie want dat doet pijn (briljant gevonden van de dierenarts). Dus wij kunnen kiezen uit 1) opereren door een specialistische dierenchirurg, gehuisvest in een kapitaal pand aan het Wilhelminapark te Utrecht of 2) een spuitje om Henk uit zijn ondraaglijk leiden te verlossen. Ok, en wat betekent optie 1) vragen wij ons hardop af. Optie 1) betekent 780 euro en dan zit de poot voor eeuwig in de kom.
Het is een lastig dilemma maar als het aan mij had gelegen had ik de rest van mijn leven als moordenaar te boek gestaan. Ik vind 780 euro net wat aan de hoge kant voor een kat. F. dacht daar heel anders over. Dus F. heeft zijn spaarpot omgekiept en Henk van de brute spuitjesdood gered.
En dan zijn we er nog niet. Om te revalideren moet Henk de komende 6 weken doorbrengen in een kooi. En daar wordt Henk knap chagarijnig van. De dankbaarheid is ver te zoeken, het enige dat Henk ons laat zien is zijn kont, zijn manier om te tonen dat hij het niet eens is met zijn eenzame opsluiting. Geen benul van het feit dat hij een beleggingsobject is geworden en dat hij vanaf nu alleen maar uit gouden kopjes mag drinken.
Koud terug uit het warme Egypte blijkt Henk (Harrie's broer, gezamelijk onze 2 rode katers) wat moeilijk te lopen. Het euvel bevindt zich in de linkerachterpoot. Henk staat bekend als brokkenpiloot, het is hem zelfs ooit als binnenkat gelukt zijn rechterachterpoot te breken, dus in gezwinde spoed haasten wij ons naar de dierenarts. Na wat geduw, getrek, foto's en overleg blijkt dat de poot uit de kom is geschoten. Het zo laten is geen optie want dat doet pijn (briljant gevonden van de dierenarts). Dus wij kunnen kiezen uit 1) opereren door een specialistische dierenchirurg, gehuisvest in een kapitaal pand aan het Wilhelminapark te Utrecht of 2) een spuitje om Henk uit zijn ondraaglijk leiden te verlossen. Ok, en wat betekent optie 1) vragen wij ons hardop af. Optie 1) betekent 780 euro en dan zit de poot voor eeuwig in de kom.
Het is een lastig dilemma maar als het aan mij had gelegen had ik de rest van mijn leven als moordenaar te boek gestaan. Ik vind 780 euro net wat aan de hoge kant voor een kat. F. dacht daar heel anders over. Dus F. heeft zijn spaarpot omgekiept en Henk van de brute spuitjesdood gered.
En dan zijn we er nog niet. Om te revalideren moet Henk de komende 6 weken doorbrengen in een kooi. En daar wordt Henk knap chagarijnig van. De dankbaarheid is ver te zoeken, het enige dat Henk ons laat zien is zijn kont, zijn manier om te tonen dat hij het niet eens is met zijn eenzame opsluiting. Geen benul van het feit dat hij een beleggingsobject is geworden en dat hij vanaf nu alleen maar uit gouden kopjes mag drinken.
vrijdag 28 juli 2006
K's vakantie
Er zijn natuurlijk een hoop dingen die er niet echt beter op worden wanneer je ouder wordt maar het feit dat je kan kiezen wat je wilt kiezen maakt veel goed. Ik heb de afgelopen 2 weken geen tentstok gezien. Ook niet één met gekleurd tape.
Wel een zwembad, een lopend buffet, Nemo visjes bij hun annemoon, kindertjes die bommetje deden in het zwembad, één hele wolk, zonnebrand, de binnenkant van mijn ogen, diarree, anderhalf boek, de hoteldans, nog meer diarree, het luchtbed, een biertje, geen enkele lange broek, de minidisco, Egyptische mannen die in mijn kleine meisjes wilden knijpen (zo vaak dat E. op een gegeven moment wanhopig zei: "Ik niet hallo zeggen mama"), een krokodilvis en een kameel.
maandag 10 juli 2006
K's tentstokken
Ik hield altijd de rechterstok vast, mijn zusje de linkerstok en mijn moeder (die was toen nog het grootst) moest in het midden. Mijn vader was ondertussen heel druk met het frame in elkaar zetten, het tentdoek uitvouwen en de haringen klaar leggen. Ik had vaak honger, maar daar was geen denken aan: eerst werken dan eten. Zelfs niet als opa en oma de soep al in de kommetjes hadden gedaan. Ik stond met het kwijl in de mond naar de tafel voor de caravan te kijken (ik was sowieso gefascineerd door die caravan, het enige dat oma hoefde te doen was de plankjes onder de pootjes houden die opa dan uitdraaide, en klaar was het weer, de soep kon op het vuur) maar nee hoor, geen haar op het steeds kaler wordende hoofd.
Terwijl een windvlaag zorgde dat mijn zusje bijna de lucht in werd geslingerd (omdat ze de linkerstok zo stevig vasthield, dat was immers de opdracht) vloekte mijn vader half Scandinavië bij elkaar omdat de kleurentape had losgelaten en hij nu niet meer kon achterhalen welke stok aan welke paal hoorde.
Ik kreeg kramp en wisselde voorzichtig van arm, mijn moeder haar tenen gingen zeer doen van het zichzelf net iets langer maken dan ze was en mijn zusje haakte, om aan de grond te blijven, haar voet achter een achtergebleven rotsharing van de vorige kampeerder, want we moesten vasthouden, dat was immers de opdracht.
Wanneer dan uiteindelijk het frame stond mochten we loslaten. Halverwege de sprint naar de caravan van opa en oma werden we terug gesommeerd “zien jullie al een voortent staan?” Vader en moeder rolden het tentdoek over het frame en mijn zusje en ik werden benoemd tot chef rotsharing. Nu wil het feit dat rotsharingen alleen daar gebruikt hoeven te worden waar er rotsen in de grond blijken te zitten (gewone haringen springen al krom bij de gedachte). Dat houdt dus in dat er flink gemept moet worden op de haring zodat deze daadwerkelijk de rots doormidden splijt om zich daar vervolgens voor de komende dagen zodanig te hechten dat de zorgvuldig opgezette voortent niet meegenomen kan worden door een windvlaag.
Opdracht is opdracht en chef rotsharing is niet zomaar een functie dus wij deden in ieder geval verschrikkelijk ons best. Maar pas nadat mijn vader de haringen uit de elastieken had ontwart en ze in de grond had gezet stond de voortent. Overigens geheel niet onaardig. De vakantie kon beginnen.
In de luie stoel voor (!!) de voortent pakte mijn vader de kaart van Scandinavië erbij om eens gezellig samen met ons, onder het genot van een kopje soep (met ietwat slappe croutons), de volgende camping uit te zoeken.
Terwijl een windvlaag zorgde dat mijn zusje bijna de lucht in werd geslingerd (omdat ze de linkerstok zo stevig vasthield, dat was immers de opdracht) vloekte mijn vader half Scandinavië bij elkaar omdat de kleurentape had losgelaten en hij nu niet meer kon achterhalen welke stok aan welke paal hoorde.
Ik kreeg kramp en wisselde voorzichtig van arm, mijn moeder haar tenen gingen zeer doen van het zichzelf net iets langer maken dan ze was en mijn zusje haakte, om aan de grond te blijven, haar voet achter een achtergebleven rotsharing van de vorige kampeerder, want we moesten vasthouden, dat was immers de opdracht.
Wanneer dan uiteindelijk het frame stond mochten we loslaten. Halverwege de sprint naar de caravan van opa en oma werden we terug gesommeerd “zien jullie al een voortent staan?” Vader en moeder rolden het tentdoek over het frame en mijn zusje en ik werden benoemd tot chef rotsharing. Nu wil het feit dat rotsharingen alleen daar gebruikt hoeven te worden waar er rotsen in de grond blijken te zitten (gewone haringen springen al krom bij de gedachte). Dat houdt dus in dat er flink gemept moet worden op de haring zodat deze daadwerkelijk de rots doormidden splijt om zich daar vervolgens voor de komende dagen zodanig te hechten dat de zorgvuldig opgezette voortent niet meegenomen kan worden door een windvlaag.
Opdracht is opdracht en chef rotsharing is niet zomaar een functie dus wij deden in ieder geval verschrikkelijk ons best. Maar pas nadat mijn vader de haringen uit de elastieken had ontwart en ze in de grond had gezet stond de voortent. Overigens geheel niet onaardig. De vakantie kon beginnen.
In de luie stoel voor (!!) de voortent pakte mijn vader de kaart van Scandinavië erbij om eens gezellig samen met ons, onder het genot van een kopje soep (met ietwat slappe croutons), de volgende camping uit te zoeken.
donderdag 22 juni 2006
K's WK
Een blik in Kaaz hele oude dagboek:
8 april 1983
We hebben verder vanmiddag buskruit gedaan met Tom, Paul, Esther, Sandra, Dunya, Phillip en Maroesja. Die Phillip hè, die zit in de 6e en is een hele leuke jongen. Ik heb het met Patrick aan en ik hou ook best van hem. Maar toch zou ik het 10.000.000.000x liever met Phillip aan willen want van hem hou ik héél veel. Mijn hartewens is dan ook om met hem te mogen trouwen.
En zo heeft iedereen zijn eigen reden om naar het WK te kijken.
8 april 1983
We hebben verder vanmiddag buskruit gedaan met Tom, Paul, Esther, Sandra, Dunya, Phillip en Maroesja. Die Phillip hè, die zit in de 6e en is een hele leuke jongen. Ik heb het met Patrick aan en ik hou ook best van hem. Maar toch zou ik het 10.000.000.000x liever met Phillip aan willen want van hem hou ik héél veel. Mijn hartewens is dan ook om met hem te mogen trouwen.
En zo heeft iedereen zijn eigen reden om naar het WK te kijken.
maandag 19 juni 2006
K's vaderdagkado
Enigszins naïef is het zeker. Want natuurlijk past zo'n mooie grote barbeque niet in zo'n compacte platte doos. Maar op de één of andere manier komt bij mij dat besef altijd een tikje te laat. Op het moment dat manlief het 64 delige bouwpakket uit de doos haalt bijvoorbeeld.En dan is het toch jammer dat F., nou niet de grootste voorstander van handenarbeid in zijn vrije tijd, uitgerekend op vaderdag (de dag dat papa rusten mag, zoals V. zeker 35 keer gezongen heeft) zich moet buigen over de onmogelijke montage van zijn pasverworven kado. Een weg terug was er niet, de sateetjes lagen al uren in de marinade.
Het had voorkomen kunnen worden. Het enige wat de fabrikant had moeten doen is een sticker op de doos plakken:
'dames let op! Deze barbeque bestaat uit zeker 64 onderdelen. De gemiddelde montagetijd is A) een half uur voor een handige man, B) anderhalf uur voor een middelmatig handige man en C) zeker 4 uur voor een onhandige man. Wilt u de barbeque na deze waarschuwing toch kado doen voor vaderdag, bel met onderstaand telefoonnummer en wij komen voor €25,- de barbeque gemonteerd en al bij u thuis afzetten.'
Ik had het er echt voor over gehad.
maandag 5 juni 2006
K's opvoeding
Geweldig, die feel good tv. Ik kan er helemaal voor onderuit zakken, zo'n gezin met enorme draken van kinderen met de ene escalatie na de andere. Kinderen van 3 die hun ouders schoppen, alles bij elkaar krijsen, wegrennen in het park. Ouders die uit wanhoop elkaar in de haren vliegen. Zo erg dat supernanny eraan te pas moet komen. Ach wij doen het zo gek nog niet, denk ik dan samen met kijken Nederland. Maar eerlijk is eerlijk, supernanny heeft best aardige tips en weet me toch wel weer tot nadenken te bewegen.
In de dagelijkse praktijk merk ik dat deze programma's vooral maken dat ik steeds bewuster aardig onbekwaam ben. Als V. 's ochtends niet vooruit te branden is en ik helemaal geirriteerd naar haar snauw dat ze vaart moet maken denk ik: "tja K. dat had ook best met een beetje humor gekund". Als ik de kinderen voor de televisie zet omdat ik even de krant wil lezen denk ik: "eigenlijk is het tijd voor een stukje productive playtime". En dat E. nog steeds uit een tuitbeker drinkt is echt luiigheid van de opvoeders. Wanneer E. enthousiast komt vertellen dat ze nodig moet 'lassen' en ik haar vertel dat ze dat prima in haar luier kan doen had ik best wat meer actie kunnen ondernemen. Dat ik niet hou van zand in mijn huis betekent natuurlijk niet dat mijn kinderen niet in het zand mogen spelen. En verwachten dat V. het wel zelf kan omdat ze de oudste is, is niet altijd even eerlijk.
Maar het gebeurt allemaal wel. Ik ben ook maar een mens denk ik dan grommend. Suppernanny heeft wel gelijk. Want als het een keer lukt om 's ochtends grapjes te maken tegen V. is het direct een stuk gezelliger.
In de dagelijkse praktijk merk ik dat deze programma's vooral maken dat ik steeds bewuster aardig onbekwaam ben. Als V. 's ochtends niet vooruit te branden is en ik helemaal geirriteerd naar haar snauw dat ze vaart moet maken denk ik: "tja K. dat had ook best met een beetje humor gekund". Als ik de kinderen voor de televisie zet omdat ik even de krant wil lezen denk ik: "eigenlijk is het tijd voor een stukje productive playtime". En dat E. nog steeds uit een tuitbeker drinkt is echt luiigheid van de opvoeders. Wanneer E. enthousiast komt vertellen dat ze nodig moet 'lassen' en ik haar vertel dat ze dat prima in haar luier kan doen had ik best wat meer actie kunnen ondernemen. Dat ik niet hou van zand in mijn huis betekent natuurlijk niet dat mijn kinderen niet in het zand mogen spelen. En verwachten dat V. het wel zelf kan omdat ze de oudste is, is niet altijd even eerlijk.
Maar het gebeurt allemaal wel. Ik ben ook maar een mens denk ik dan grommend. Suppernanny heeft wel gelijk. Want als het een keer lukt om 's ochtends grapjes te maken tegen V. is het direct een stuk gezelliger.
zaterdag 3 juni 2006
K's lamlendigheid
De grootste desillusie in mijn leven als moeder totnutoe was de vakantie van vorig jaar. En dan niet zozeer de vakantie ansich alswel de onontkoombare wijzigingen in manier van vakantie houden.
F. en ik zijn nogal van de luie en aangezien daar in het dagelijks leven niet genoeg tijd voor is waren de vakanties altijd uitstekend om daar helemaal aan toe te geven. Een enorme stapel boeken verdrong de truitjes en de hempjes in de koffer en die hele stapel werd tot de laatste letter uitgelezen. Desnoods in de auto terug. Tussen het lezen door deden we wat luie zondagochtendsex, knapten we nog wat uiltjes en dronken flessen wijn leeg. Vakantie op haar best.
Zo begon ik ook vorig jaar op tijd met mijn grote boekenkastensnuffeltocht. Mijn vader heeft altijd de nodige nieuwe potentiele bestsellers in huis, zus vindt ongeveer hetzelfde leuk als ik en vriendin S. kan altijd net wat anders uitlenen dan ik zelf zou uitzoeken wat dan toch weer heel intrigerend blijkt te zijn. Deze keer hielp ook het thuislaten van luiers en rompertjes mee aan het vergroten van de kofferruimte zodat extra boeken ingeladen konden worden.
Wat een gesjouw voor niets. Twee weken vakantie en welgeteld anderhalf boek uitgelezen.
En ik geef toe, achteraf is het zo naief om te denken dat je de hele dag boeken kan lezen wanneer je met 2 kleine onzelfstandige kinderen op vakantie gaat. Kinderen in de fase 'ik wil alles en ik kan niets'. Kinderen die ervoor zorgen dat je vakantie in de verste verte niet meer op vakantie lijkt. Kinderen die tijdens de vakantie ook gewoon in hun luier poepen, een fles willen en huilen als ze geen zin hebben om nog langer in een restaurant te wachten op hun eten. Kinderen die door de warmte nog maar een krap uurtje slapen tussendemiddag in plaats van de idyllische 3 uur die ze thuis liggen te ronken. Kinderen die de hele dag dicht langs het zwembad willen kruipen, niet erin want dat is te nat, zodat je zelf in het zwembad op en neer blijft huppelen om ze op te vangen als ze erin kukelen, tot je blauw van de kou en zo verrimpeld als een oude kiwi afgelost wordt door papa, net weer bijgekomen van zijn ochtendshift.
Dit alles betekent concreet: een zin lezen, controlerend om je heen kijken, omhoog schieten, o nee daar zijn ze, een zin lezen, o die zin had ik al gelezen. Kansloos.
De dip kwam na een week, een flinke dag in diepe rouw gedompeld, de knop omgezet en me vol goede moed gestort in de vakantie met kinderen. Het scheelt enorm wanneer de verwachtingen zijn bijgesteld. En het goede nieuws is, er kunnen voortaan veel meer truitjes en hempjes mee in de koffer.
Afgelopen week zaten F. en ik op Cuba, daar werd gevierd dat het bedrijf waar ik werk 10 bestaat. Een weekje zonder kinderen in een all inclusive resort. Wat een weelde. Op het strand een boek lezen, in slaap vallen als de behoefte daar is, om 11 uur tijd voor de eerste pina colada, naar de disco tot 2 uur. Heerlijk. En het bizarre van ouder zijn is dat je bij alles denkt: "ooh, dat hadden de kinderen leuk gevonden, wat jammer dat ze er niet zijn..."
F. en ik zijn nogal van de luie en aangezien daar in het dagelijks leven niet genoeg tijd voor is waren de vakanties altijd uitstekend om daar helemaal aan toe te geven. Een enorme stapel boeken verdrong de truitjes en de hempjes in de koffer en die hele stapel werd tot de laatste letter uitgelezen. Desnoods in de auto terug. Tussen het lezen door deden we wat luie zondagochtendsex, knapten we nog wat uiltjes en dronken flessen wijn leeg. Vakantie op haar best.
Zo begon ik ook vorig jaar op tijd met mijn grote boekenkastensnuffeltocht. Mijn vader heeft altijd de nodige nieuwe potentiele bestsellers in huis, zus vindt ongeveer hetzelfde leuk als ik en vriendin S. kan altijd net wat anders uitlenen dan ik zelf zou uitzoeken wat dan toch weer heel intrigerend blijkt te zijn. Deze keer hielp ook het thuislaten van luiers en rompertjes mee aan het vergroten van de kofferruimte zodat extra boeken ingeladen konden worden.
Wat een gesjouw voor niets. Twee weken vakantie en welgeteld anderhalf boek uitgelezen.
En ik geef toe, achteraf is het zo naief om te denken dat je de hele dag boeken kan lezen wanneer je met 2 kleine onzelfstandige kinderen op vakantie gaat. Kinderen in de fase 'ik wil alles en ik kan niets'. Kinderen die ervoor zorgen dat je vakantie in de verste verte niet meer op vakantie lijkt. Kinderen die tijdens de vakantie ook gewoon in hun luier poepen, een fles willen en huilen als ze geen zin hebben om nog langer in een restaurant te wachten op hun eten. Kinderen die door de warmte nog maar een krap uurtje slapen tussendemiddag in plaats van de idyllische 3 uur die ze thuis liggen te ronken. Kinderen die de hele dag dicht langs het zwembad willen kruipen, niet erin want dat is te nat, zodat je zelf in het zwembad op en neer blijft huppelen om ze op te vangen als ze erin kukelen, tot je blauw van de kou en zo verrimpeld als een oude kiwi afgelost wordt door papa, net weer bijgekomen van zijn ochtendshift.
Dit alles betekent concreet: een zin lezen, controlerend om je heen kijken, omhoog schieten, o nee daar zijn ze, een zin lezen, o die zin had ik al gelezen. Kansloos.
De dip kwam na een week, een flinke dag in diepe rouw gedompeld, de knop omgezet en me vol goede moed gestort in de vakantie met kinderen. Het scheelt enorm wanneer de verwachtingen zijn bijgesteld. En het goede nieuws is, er kunnen voortaan veel meer truitjes en hempjes mee in de koffer.
Afgelopen week zaten F. en ik op Cuba, daar werd gevierd dat het bedrijf waar ik werk 10 bestaat. Een weekje zonder kinderen in een all inclusive resort. Wat een weelde. Op het strand een boek lezen, in slaap vallen als de behoefte daar is, om 11 uur tijd voor de eerste pina colada, naar de disco tot 2 uur. Heerlijk. En het bizarre van ouder zijn is dat je bij alles denkt: "ooh, dat hadden de kinderen leuk gevonden, wat jammer dat ze er niet zijn..."
Abonneren op:
Posts (Atom)