Een blik in Kaaz hele oude dagboek:
8 april 1983
We hebben verder vanmiddag buskruit gedaan met Tom, Paul, Esther, Sandra, Dunya, Phillip en Maroesja. Die Phillip hè, die zit in de 6e en is een hele leuke jongen. Ik heb het met Patrick aan en ik hou ook best van hem. Maar toch zou ik het 10.000.000.000x liever met Phillip aan willen want van hem hou ik héél veel. Mijn hartewens is dan ook om met hem te mogen trouwen.
En zo heeft iedereen zijn eigen reden om naar het WK te kijken.
donderdag 22 juni 2006
maandag 19 juni 2006
K's vaderdagkado
Enigszins naïef is het zeker. Want natuurlijk past zo'n mooie grote barbeque niet in zo'n compacte platte doos. Maar op de één of andere manier komt bij mij dat besef altijd een tikje te laat. Op het moment dat manlief het 64 delige bouwpakket uit de doos haalt bijvoorbeeld.En dan is het toch jammer dat F., nou niet de grootste voorstander van handenarbeid in zijn vrije tijd, uitgerekend op vaderdag (de dag dat papa rusten mag, zoals V. zeker 35 keer gezongen heeft) zich moet buigen over de onmogelijke montage van zijn pasverworven kado. Een weg terug was er niet, de sateetjes lagen al uren in de marinade.
Het had voorkomen kunnen worden. Het enige wat de fabrikant had moeten doen is een sticker op de doos plakken:
'dames let op! Deze barbeque bestaat uit zeker 64 onderdelen. De gemiddelde montagetijd is A) een half uur voor een handige man, B) anderhalf uur voor een middelmatig handige man en C) zeker 4 uur voor een onhandige man. Wilt u de barbeque na deze waarschuwing toch kado doen voor vaderdag, bel met onderstaand telefoonnummer en wij komen voor €25,- de barbeque gemonteerd en al bij u thuis afzetten.'
Ik had het er echt voor over gehad.
maandag 5 juni 2006
K's opvoeding
Geweldig, die feel good tv. Ik kan er helemaal voor onderuit zakken, zo'n gezin met enorme draken van kinderen met de ene escalatie na de andere. Kinderen van 3 die hun ouders schoppen, alles bij elkaar krijsen, wegrennen in het park. Ouders die uit wanhoop elkaar in de haren vliegen. Zo erg dat supernanny eraan te pas moet komen. Ach wij doen het zo gek nog niet, denk ik dan samen met kijken Nederland. Maar eerlijk is eerlijk, supernanny heeft best aardige tips en weet me toch wel weer tot nadenken te bewegen.
In de dagelijkse praktijk merk ik dat deze programma's vooral maken dat ik steeds bewuster aardig onbekwaam ben. Als V. 's ochtends niet vooruit te branden is en ik helemaal geirriteerd naar haar snauw dat ze vaart moet maken denk ik: "tja K. dat had ook best met een beetje humor gekund". Als ik de kinderen voor de televisie zet omdat ik even de krant wil lezen denk ik: "eigenlijk is het tijd voor een stukje productive playtime". En dat E. nog steeds uit een tuitbeker drinkt is echt luiigheid van de opvoeders. Wanneer E. enthousiast komt vertellen dat ze nodig moet 'lassen' en ik haar vertel dat ze dat prima in haar luier kan doen had ik best wat meer actie kunnen ondernemen. Dat ik niet hou van zand in mijn huis betekent natuurlijk niet dat mijn kinderen niet in het zand mogen spelen. En verwachten dat V. het wel zelf kan omdat ze de oudste is, is niet altijd even eerlijk.
Maar het gebeurt allemaal wel. Ik ben ook maar een mens denk ik dan grommend. Suppernanny heeft wel gelijk. Want als het een keer lukt om 's ochtends grapjes te maken tegen V. is het direct een stuk gezelliger.
In de dagelijkse praktijk merk ik dat deze programma's vooral maken dat ik steeds bewuster aardig onbekwaam ben. Als V. 's ochtends niet vooruit te branden is en ik helemaal geirriteerd naar haar snauw dat ze vaart moet maken denk ik: "tja K. dat had ook best met een beetje humor gekund". Als ik de kinderen voor de televisie zet omdat ik even de krant wil lezen denk ik: "eigenlijk is het tijd voor een stukje productive playtime". En dat E. nog steeds uit een tuitbeker drinkt is echt luiigheid van de opvoeders. Wanneer E. enthousiast komt vertellen dat ze nodig moet 'lassen' en ik haar vertel dat ze dat prima in haar luier kan doen had ik best wat meer actie kunnen ondernemen. Dat ik niet hou van zand in mijn huis betekent natuurlijk niet dat mijn kinderen niet in het zand mogen spelen. En verwachten dat V. het wel zelf kan omdat ze de oudste is, is niet altijd even eerlijk.
Maar het gebeurt allemaal wel. Ik ben ook maar een mens denk ik dan grommend. Suppernanny heeft wel gelijk. Want als het een keer lukt om 's ochtends grapjes te maken tegen V. is het direct een stuk gezelliger.
zaterdag 3 juni 2006
K's lamlendigheid
De grootste desillusie in mijn leven als moeder totnutoe was de vakantie van vorig jaar. En dan niet zozeer de vakantie ansich alswel de onontkoombare wijzigingen in manier van vakantie houden.
F. en ik zijn nogal van de luie en aangezien daar in het dagelijks leven niet genoeg tijd voor is waren de vakanties altijd uitstekend om daar helemaal aan toe te geven. Een enorme stapel boeken verdrong de truitjes en de hempjes in de koffer en die hele stapel werd tot de laatste letter uitgelezen. Desnoods in de auto terug. Tussen het lezen door deden we wat luie zondagochtendsex, knapten we nog wat uiltjes en dronken flessen wijn leeg. Vakantie op haar best.
Zo begon ik ook vorig jaar op tijd met mijn grote boekenkastensnuffeltocht. Mijn vader heeft altijd de nodige nieuwe potentiele bestsellers in huis, zus vindt ongeveer hetzelfde leuk als ik en vriendin S. kan altijd net wat anders uitlenen dan ik zelf zou uitzoeken wat dan toch weer heel intrigerend blijkt te zijn. Deze keer hielp ook het thuislaten van luiers en rompertjes mee aan het vergroten van de kofferruimte zodat extra boeken ingeladen konden worden.
Wat een gesjouw voor niets. Twee weken vakantie en welgeteld anderhalf boek uitgelezen.
En ik geef toe, achteraf is het zo naief om te denken dat je de hele dag boeken kan lezen wanneer je met 2 kleine onzelfstandige kinderen op vakantie gaat. Kinderen in de fase 'ik wil alles en ik kan niets'. Kinderen die ervoor zorgen dat je vakantie in de verste verte niet meer op vakantie lijkt. Kinderen die tijdens de vakantie ook gewoon in hun luier poepen, een fles willen en huilen als ze geen zin hebben om nog langer in een restaurant te wachten op hun eten. Kinderen die door de warmte nog maar een krap uurtje slapen tussendemiddag in plaats van de idyllische 3 uur die ze thuis liggen te ronken. Kinderen die de hele dag dicht langs het zwembad willen kruipen, niet erin want dat is te nat, zodat je zelf in het zwembad op en neer blijft huppelen om ze op te vangen als ze erin kukelen, tot je blauw van de kou en zo verrimpeld als een oude kiwi afgelost wordt door papa, net weer bijgekomen van zijn ochtendshift.
Dit alles betekent concreet: een zin lezen, controlerend om je heen kijken, omhoog schieten, o nee daar zijn ze, een zin lezen, o die zin had ik al gelezen. Kansloos.
De dip kwam na een week, een flinke dag in diepe rouw gedompeld, de knop omgezet en me vol goede moed gestort in de vakantie met kinderen. Het scheelt enorm wanneer de verwachtingen zijn bijgesteld. En het goede nieuws is, er kunnen voortaan veel meer truitjes en hempjes mee in de koffer.
Afgelopen week zaten F. en ik op Cuba, daar werd gevierd dat het bedrijf waar ik werk 10 bestaat. Een weekje zonder kinderen in een all inclusive resort. Wat een weelde. Op het strand een boek lezen, in slaap vallen als de behoefte daar is, om 11 uur tijd voor de eerste pina colada, naar de disco tot 2 uur. Heerlijk. En het bizarre van ouder zijn is dat je bij alles denkt: "ooh, dat hadden de kinderen leuk gevonden, wat jammer dat ze er niet zijn..."
F. en ik zijn nogal van de luie en aangezien daar in het dagelijks leven niet genoeg tijd voor is waren de vakanties altijd uitstekend om daar helemaal aan toe te geven. Een enorme stapel boeken verdrong de truitjes en de hempjes in de koffer en die hele stapel werd tot de laatste letter uitgelezen. Desnoods in de auto terug. Tussen het lezen door deden we wat luie zondagochtendsex, knapten we nog wat uiltjes en dronken flessen wijn leeg. Vakantie op haar best.
Zo begon ik ook vorig jaar op tijd met mijn grote boekenkastensnuffeltocht. Mijn vader heeft altijd de nodige nieuwe potentiele bestsellers in huis, zus vindt ongeveer hetzelfde leuk als ik en vriendin S. kan altijd net wat anders uitlenen dan ik zelf zou uitzoeken wat dan toch weer heel intrigerend blijkt te zijn. Deze keer hielp ook het thuislaten van luiers en rompertjes mee aan het vergroten van de kofferruimte zodat extra boeken ingeladen konden worden.
Wat een gesjouw voor niets. Twee weken vakantie en welgeteld anderhalf boek uitgelezen.
En ik geef toe, achteraf is het zo naief om te denken dat je de hele dag boeken kan lezen wanneer je met 2 kleine onzelfstandige kinderen op vakantie gaat. Kinderen in de fase 'ik wil alles en ik kan niets'. Kinderen die ervoor zorgen dat je vakantie in de verste verte niet meer op vakantie lijkt. Kinderen die tijdens de vakantie ook gewoon in hun luier poepen, een fles willen en huilen als ze geen zin hebben om nog langer in een restaurant te wachten op hun eten. Kinderen die door de warmte nog maar een krap uurtje slapen tussendemiddag in plaats van de idyllische 3 uur die ze thuis liggen te ronken. Kinderen die de hele dag dicht langs het zwembad willen kruipen, niet erin want dat is te nat, zodat je zelf in het zwembad op en neer blijft huppelen om ze op te vangen als ze erin kukelen, tot je blauw van de kou en zo verrimpeld als een oude kiwi afgelost wordt door papa, net weer bijgekomen van zijn ochtendshift.
Dit alles betekent concreet: een zin lezen, controlerend om je heen kijken, omhoog schieten, o nee daar zijn ze, een zin lezen, o die zin had ik al gelezen. Kansloos.
De dip kwam na een week, een flinke dag in diepe rouw gedompeld, de knop omgezet en me vol goede moed gestort in de vakantie met kinderen. Het scheelt enorm wanneer de verwachtingen zijn bijgesteld. En het goede nieuws is, er kunnen voortaan veel meer truitjes en hempjes mee in de koffer.
Afgelopen week zaten F. en ik op Cuba, daar werd gevierd dat het bedrijf waar ik werk 10 bestaat. Een weekje zonder kinderen in een all inclusive resort. Wat een weelde. Op het strand een boek lezen, in slaap vallen als de behoefte daar is, om 11 uur tijd voor de eerste pina colada, naar de disco tot 2 uur. Heerlijk. En het bizarre van ouder zijn is dat je bij alles denkt: "ooh, dat hadden de kinderen leuk gevonden, wat jammer dat ze er niet zijn..."
zaterdag 20 mei 2006
K's begrafenis
Het was op moederdag dat oma, omringd door haar kinderen, haar laatste adem uitblies. En gisteren hebben we oma begraven. Gisteren toen het weer herfst werd.
De dienst was prachtig mooi met een orkest en een koor. Wat ik dan wel weer bruut vind is dat de dienst gehouden wordt in een kerkgebouw aan de Slachthuisstraat en dat de begraafplaats Braakhuizen heet. Wel oma's humor.
Net als dit gedichtje van Ernst Timmer dat werd voorgelezen, echt helemaal oma:
De dienst was prachtig mooi met een orkest en een koor. Wat ik dan wel weer bruut vind is dat de dienst gehouden wordt in een kerkgebouw aan de Slachthuisstraat en dat de begraafplaats Braakhuizen heet. Wel oma's humor.
Net als dit gedichtje van Ernst Timmer dat werd voorgelezen, echt helemaal oma:
'n Doodskist heeft zes planken, een vogelhuisje heeft er zeven
aan die ene plank is het te danken, dat de vogeltjes nog leven.
Handig voor die holenbroeder, dat die plank een gaatje heeft
waardoorheen de vogelmoeder, aan haar kleintjes eten geeft.
Leven is de consequentie, van een eitje en een zaadje
of is het misschien toch een kwestie, van een plankje en een gaatje.
Want verdiepen wij ons even, in 't standpunt van de emelt
of de worm of pier of kever, waarvan 't hier op aarde wemelt.
Voor hen is de doodskist leven, en het vogelhuisje dood
om zich voor hun welbehagen, door de doodskist heen te knagen
is voor hun een heksentoer, en zij krijgen in ruil voor 't reisje
naar het gat van het vogelhuisje, gratis openbaar vervoer!
dinsdag 16 mei 2006
K's slippertjes
Toen wij nog in de fase van bolbuikigheid verkeerden en onwetend waren ten aanzien van het geslacht van ons aanstaand kroost waren wij in de stellige overtuiging dat een kind onzijdig groot te brengen is. De Bart Smitten en Toys 'R Ussen puilen uit van aangenaam, verantwoord en onderhoudend speelgoed voor beide sexen, dus geen enkel excuus om van meet af aan je kind in één of ander verouderd rollenpatroon te drukken.
De afgelopen jaren hebben wij alle vormen van tijdverdrijf gestimuleerd, zowel de mannelijke als de vrouwelijke varianten. En qua interesse gaat dat goed. Onze meiden spelen met autootjes, poppen, jongens, lego, geweren, meisjes, prinsessenkastelen en ballen. Natuurlijk is er wel verschil tussen de één en de ander maar dat lijkt niet eens onlosmakelijk verbonden met het geslacht. Meer een voorkeur afhankelijk van het kind.
En dan ineens blijkt op een dag dat, ook al doe je nog zo enorm je best om het verschil tussen man en vrouw te ontkennen, het verschil er is. Aangelegd in de wortels van de mens. Zonder dat je ooit hebt aangegeven aan je kind dat "wie mooi wil zijn moet pijn lijden" een spreekwoord is dat specifiek voor de vrouw is uitgevonden blijkt ze het al begrepen te hebben.
Ik bedoel, ken je één man die een hele dag op schoenen loopt die niet lekker zitten? Ze kijken wel uit.
En dat de buurvrouw eerlijk toegeeft dat ze gister nogal overmoedig was op haar nieuwe hoge sleehakschoenen terwijl ze heel veel moest lopen, vind ik nog dat daar aan toe.
Maar dat dat al begint als een meisje amper 4 eneenhalf is... V. moest en zou haar groene slippertjes met geborduurde bloemetjes aan naar school. Ik vond het geen bijster goed idee. Maar V., gezegend met de eigenwijze 'ik bepaal zelf wat ik aantrek'- genen van tante H., ging op haar groene slippertjes met geborduurde bloemetjes naar school. Terwijl ze naast me naar huis strompelde met haar kapotte teentjes en ik gewoon een beetje boos was op mezelf dat ik dit had laten gebeuren zei ze: "Het geeft toch niet dat ik niet kan rennen mama, mijn slippertjes staan toch heel mooi als het mooi weer is?" Buurjongen Merlijn keek me niet begrijpend aan en rende er van door: "Kom V. Pak me dan, als je kan".
De afgelopen jaren hebben wij alle vormen van tijdverdrijf gestimuleerd, zowel de mannelijke als de vrouwelijke varianten. En qua interesse gaat dat goed. Onze meiden spelen met autootjes, poppen, jongens, lego, geweren, meisjes, prinsessenkastelen en ballen. Natuurlijk is er wel verschil tussen de één en de ander maar dat lijkt niet eens onlosmakelijk verbonden met het geslacht. Meer een voorkeur afhankelijk van het kind.
En dan ineens blijkt op een dag dat, ook al doe je nog zo enorm je best om het verschil tussen man en vrouw te ontkennen, het verschil er is. Aangelegd in de wortels van de mens. Zonder dat je ooit hebt aangegeven aan je kind dat "wie mooi wil zijn moet pijn lijden" een spreekwoord is dat specifiek voor de vrouw is uitgevonden blijkt ze het al begrepen te hebben.
Ik bedoel, ken je één man die een hele dag op schoenen loopt die niet lekker zitten? Ze kijken wel uit.
En dat de buurvrouw eerlijk toegeeft dat ze gister nogal overmoedig was op haar nieuwe hoge sleehakschoenen terwijl ze heel veel moest lopen, vind ik nog dat daar aan toe.
Maar dat dat al begint als een meisje amper 4 eneenhalf is... V. moest en zou haar groene slippertjes met geborduurde bloemetjes aan naar school. Ik vond het geen bijster goed idee. Maar V., gezegend met de eigenwijze 'ik bepaal zelf wat ik aantrek'- genen van tante H., ging op haar groene slippertjes met geborduurde bloemetjes naar school. Terwijl ze naast me naar huis strompelde met haar kapotte teentjes en ik gewoon een beetje boos was op mezelf dat ik dit had laten gebeuren zei ze: "Het geeft toch niet dat ik niet kan rennen mama, mijn slippertjes staan toch heel mooi als het mooi weer is?" Buurjongen Merlijn keek me niet begrijpend aan en rende er van door: "Kom V. Pak me dan, als je kan".
vrijdag 12 mei 2006
K's oma
Het heeft toch nog een tijdje geduurd. En ze had zich inmiddels tegen alle verwachting in aardig hersteld. Mijn oma. Vorige week zei ze nog tegen mijn moeder: "Mij krijgen ze niet zomaar klein". En nu gaat ze dood. Afgelopen donderdag maakte ze een lelijke smakkerd van haar scootmobiel omdat ze ergens overheen reedt met haar wiel en daardoor uit balans raakte. Hersenschudding, heup gebroken, in het ziekenhuis een herseninfarct en het is uit met de pret.
Er wordt nu gewacht tot oma het leven loslaat.
Mijn oma. Er gaan weken voorbij dat ik helemaal niet aan mijn oma denk, nu is mijn oma de hele tijd in mijn hoofd. Met alle herinneringen die er zijn.
Mijn oma slingerde ons over haar schouder droeg ons als echte brandweervrouw de trap op. Bij oma logeren was een feest want ze deed de hele dag spelletjes met je. Alles vond ze leuk, valkuiltje, amerikaans jokeren, tafeltennissen. Eten koken kwam er niet van maar dat vond ik niet erg, eten koken was 1 van de dingen die oma helemaal niet kon. Wat een vieze erwtensoep kreeg je bij opa en oma. En dan moest je je yoghurt eten uit hetzelfde bord waar ook de aardappels op hadden gelegen, bah, al die kruimels in de yoghurt. En van die vieze houdbare melk.
Mijn oma had een hond en een hele kooi vol flierefluitendende vogeltjes. En heel veel roze bloemen in de tuin. En oma wist heel veel namen van bloemen en planten als je met haar langs de Dommel liep. Als je bij oma logeerde was het tussendemiddag altijd heel saai. Dan deed ze samen met opa een dutje in 2 grote stoelen. En dan moest je stil zijn en hoorde je alleen de 8 klokken die in huis hingen één voor één slaan. Mijn oma had niet veel gene, het is nog niet zo lang geleden dat ze hier was en tijdens een wandelingetje bij een buurtuin stil stond waar allemaal kabouters uitgestalt waren: "Jemig", riep ze, "dat is afschuwelijk zeg".
Mijn oma is nu aan het dood gaan. Ze kan niks meer. Het leven is op voor haar. Ze moet het alleen nog even loslaten. En dat lijkt nog niet mee te vallen. Maar ja, vind je het gek, als het leven mooi was dankzij alles.
Er wordt nu gewacht tot oma het leven loslaat.
Mijn oma. Er gaan weken voorbij dat ik helemaal niet aan mijn oma denk, nu is mijn oma de hele tijd in mijn hoofd. Met alle herinneringen die er zijn.
Mijn oma slingerde ons over haar schouder droeg ons als echte brandweervrouw de trap op. Bij oma logeren was een feest want ze deed de hele dag spelletjes met je. Alles vond ze leuk, valkuiltje, amerikaans jokeren, tafeltennissen. Eten koken kwam er niet van maar dat vond ik niet erg, eten koken was 1 van de dingen die oma helemaal niet kon. Wat een vieze erwtensoep kreeg je bij opa en oma. En dan moest je je yoghurt eten uit hetzelfde bord waar ook de aardappels op hadden gelegen, bah, al die kruimels in de yoghurt. En van die vieze houdbare melk.
Mijn oma had een hond en een hele kooi vol flierefluitendende vogeltjes. En heel veel roze bloemen in de tuin. En oma wist heel veel namen van bloemen en planten als je met haar langs de Dommel liep. Als je bij oma logeerde was het tussendemiddag altijd heel saai. Dan deed ze samen met opa een dutje in 2 grote stoelen. En dan moest je stil zijn en hoorde je alleen de 8 klokken die in huis hingen één voor één slaan. Mijn oma had niet veel gene, het is nog niet zo lang geleden dat ze hier was en tijdens een wandelingetje bij een buurtuin stil stond waar allemaal kabouters uitgestalt waren: "Jemig", riep ze, "dat is afschuwelijk zeg".
Mijn oma is nu aan het dood gaan. Ze kan niks meer. Het leven is op voor haar. Ze moet het alleen nog even loslaten. En dat lijkt nog niet mee te vallen. Maar ja, vind je het gek, als het leven mooi was dankzij alles.
donderdag 11 mei 2006
K's gevecht
Wij hebben een manier gevonden om het dichtslibben van ons huis tegen te gaan. Gewoon de zooi verkopen op Koninginnedag. Sinds een paar jaar is ons straatje onderdeel van de vrijmarkt dus het is heel simpel. Wij staan vroeg op, slepen de rommel naar buiten en houden vol. Ook als de vrijmarktsnuffelaar beledigend weinig wil betalen voor het fietsje waar V. op heeft leren fietsen, snik.
Het is een rare mix van emotie. Spullen die minimaal 1 maximaal 11 maanden op zolder staan omdat ze kapot, vervangen, lelijk, te oud zijn, stal je uit en daar vraag je dan geld voor. Ook weer niet te weinig want ja, het is toch wel van waarde. Dat de potentiele koper niets te maken heeft met de emotionele waarde die je er zelf bij voelt is een valkuil. Voor je het weet is Koninginnedag voorbij en sta je al de zooi weer de zolder op te sjouwen. En dat is nou net niet de bedoeling.
Dus ik ga voor bodemprijzen. Tot groot verdriet van vrienden C & C die ons ieder jaar trouw bijstaan op de vrijmarkt. Vooral C. is een gehaaid verkoopster, een talent in keihard onderhandelen en bereid ‘nee’ te verkopen als de snuffelaar te diep zakt. Regelmatig grijpt zij wanhopig naar haar hoofd als ik mijn ‘maak me los’-tactiek toepas. Het resultaat is er dan ook naar, zij rijden jaarlijks met een volle auto terug naar huis, onze zolder is leeg….
Het grootste risico van de vrijmarkt is dat je op enig moment met je zuurverdiende euro’s zelf even een rondje gaat maken. Gelukkig kwam dat er dit jaar niet van. Na de derde hagelbui hadden we het wel gezien, we hebben de boel opgebroken en zijn warme chocomel gaan drinken.
Maar, net voor we naar binnen togen kwamen er twee meisjes aanlopen met een enorme veel te grote veel te blauwe beer op hun arm. De opdracht van vader en moeder was duidelijk: “Raak het beest kwijt, desnoods voor niets”. E. was de gelukkige.
Die gelukzalige grijs van oor tot oor van mijn kleine meisje maakte dat ik over mijn hart streek: “Draag het beest maar naar binnen kind”.
We verkopen het beest volgend jaar wel weer.
zondag 7 mei 2006
K's ideale man
Een man die een appeltje voor je schilt.
Een man die op zaterdagochtend de boodschappen doet.
Een man die het terras op orde maakt, de plantjes in de potten zet en de tuintafel beitst.
Een man die de hond uitlaat, 's ochtends en 's avonds.
Een man die borreltjes inschenkt, de tafel dekt, kookt en op zondag de was doet, zelfs vouwt.
Een man die een boekje voor de kinderen leest.
Een man die hooguit een beetje narrig wordt van iets te veel bemoeienissen in zijn georganiseerde bestaan.
Tuurlijk K. Droom lekker verder. Die bestaan niet.
Nou, echt wel, ik heb het van het weekend weer eens aan den lijve mogen ondervinden.
Ik ben weer eens ouderwets in de watten gelegd door mijn vader.
Een man die op zaterdagochtend de boodschappen doet.
Een man die het terras op orde maakt, de plantjes in de potten zet en de tuintafel beitst.
Een man die de hond uitlaat, 's ochtends en 's avonds.
Een man die borreltjes inschenkt, de tafel dekt, kookt en op zondag de was doet, zelfs vouwt.
Een man die een boekje voor de kinderen leest.
Een man die hooguit een beetje narrig wordt van iets te veel bemoeienissen in zijn georganiseerde bestaan.
Tuurlijk K. Droom lekker verder. Die bestaan niet.
Nou, echt wel, ik heb het van het weekend weer eens aan den lijve mogen ondervinden.
Ik ben weer eens ouderwets in de watten gelegd door mijn vader.
zaterdag 6 mei 2006
K's writersblock
Misschien is het een ietwat arrogante titel maar gezien de logstilte van de afgelopen weken vond ik het de enige toepasselijke titel.
De eerste week van de stilte zat ik zo middenin ons serieuze leven dat het niet lukte vanaf gepaste afstand toe te kijken en een log te laten komen. Toen waren er de nodige dagen dat ik van de weeromstuit het leven zo cynisch bekeek dat de narigheid van de log spatte. Een beetje cynisme komt een stukje nog wel ten goede maar van een beetje was in dit geval geen sprake. Ik leek Jan Mulder wel, zo citroenzuur was het.
Uiteindelijk was ik zover, mijn hoofd vol ideeen, achter de pc, lag de server van Blogger eruit. Dan moet het zo zijn. Ik heb me teruggetrokken op de bank, met een kopje thee me nogmaals omgewenteld in dat heerlijke writersblock.
De eerste week van de stilte zat ik zo middenin ons serieuze leven dat het niet lukte vanaf gepaste afstand toe te kijken en een log te laten komen. Toen waren er de nodige dagen dat ik van de weeromstuit het leven zo cynisch bekeek dat de narigheid van de log spatte. Een beetje cynisme komt een stukje nog wel ten goede maar van een beetje was in dit geval geen sprake. Ik leek Jan Mulder wel, zo citroenzuur was het.
Uiteindelijk was ik zover, mijn hoofd vol ideeen, achter de pc, lag de server van Blogger eruit. Dan moet het zo zijn. Ik heb me teruggetrokken op de bank, met een kopje thee me nogmaals omgewenteld in dat heerlijke writersblock.
donderdag 20 april 2006
K's principe
We moesten natuurlijk nog een keer terug naar het ziekenhuis want de hechtingen moesten er nog uit. Geen zelfoplosbaarverdwijnende touwtjes voor V. haar kinnetje maar authentiek handwerk. En aangezien V. nu niet de beste herinneringen had aan vorige week heb ik, als pedagogisch verantwoorde moeder, de welbekende Martin Gaus beloningstechnieken toegepast om de stress bij voorbaat te verlagen.
"We moeten nog 1 keer naar het ziekenhuis, dan haalt de dokter de pleister van je kin en de draadjes eruit, en als het klaar is gaan we naar de Bart Smit". "Ok", zei V. "moet ik dan nog een keer heel flink zijn?", "Schatje", zei ik, "zelfs als je het hele ziekenhuis bij elkaar krijst gaan we nog naar de Bart Smit". V. ging gerustgesteld op pad.
Het was allemaal helemaal niet nodig want het stelde geen moer voor maar beloofd is beloofd dus wij naar de Bart Smit. Het eerste wat V. zag toen ze binnenliep was een rose K3 schoudertas. Aangezien mijn budget wel iets groter was dan de bescheiden 4 euro 50 duwde ik V. met de K3 schoudertas verder de winkel in op zoek naar een fatsoenlijk kado. Na een half uurtje wikken en een uurtje wegen, een kwartiertje dubben en een minuut of 10 twijfelen was de keuze gemaakt. Het werd iets prachtigs denk ik, voor kleine meisjes vooral.
Ik toog naar de kassa en voor ik afrekende kwam V. aanlopen met een Barbielipstick. Die moest er ook nog bij. Nu hou ik niet van opmaakmeuk voor kleine meisjes, maar ik hou helemaal niet van kleine meisjes die altijd meer willen. Dus: "Nee, leg maar terug, je hebt een mooi kado uitgezocht en genoeg is genoeg".
De Barbielipstick kostte 1 euro. Omdat ik zo'n principiële trutmoeder ben heeft V. de hele middag met een pruillip om zich heen gekeken, het zojuist verworven kado geen blik waardig gegund. Voor slechts 1 euro meer was het een gezellige middag geweest. O, Martin Gaus, waar ging het toch mis?
"We moeten nog 1 keer naar het ziekenhuis, dan haalt de dokter de pleister van je kin en de draadjes eruit, en als het klaar is gaan we naar de Bart Smit". "Ok", zei V. "moet ik dan nog een keer heel flink zijn?", "Schatje", zei ik, "zelfs als je het hele ziekenhuis bij elkaar krijst gaan we nog naar de Bart Smit". V. ging gerustgesteld op pad.
Het was allemaal helemaal niet nodig want het stelde geen moer voor maar beloofd is beloofd dus wij naar de Bart Smit. Het eerste wat V. zag toen ze binnenliep was een rose K3 schoudertas. Aangezien mijn budget wel iets groter was dan de bescheiden 4 euro 50 duwde ik V. met de K3 schoudertas verder de winkel in op zoek naar een fatsoenlijk kado. Na een half uurtje wikken en een uurtje wegen, een kwartiertje dubben en een minuut of 10 twijfelen was de keuze gemaakt. Het werd iets prachtigs denk ik, voor kleine meisjes vooral.
Ik toog naar de kassa en voor ik afrekende kwam V. aanlopen met een Barbielipstick. Die moest er ook nog bij. Nu hou ik niet van opmaakmeuk voor kleine meisjes, maar ik hou helemaal niet van kleine meisjes die altijd meer willen. Dus: "Nee, leg maar terug, je hebt een mooi kado uitgezocht en genoeg is genoeg".
De Barbielipstick kostte 1 euro. Omdat ik zo'n principiële trutmoeder ben heeft V. de hele middag met een pruillip om zich heen gekeken, het zojuist verworven kado geen blik waardig gegund. Voor slechts 1 euro meer was het een gezellige middag geweest. O, Martin Gaus, waar ging het toch mis?
dinsdag 18 april 2006
K's paasei
Zoals vriendin S. het gister weer eens uitstekend verwoordde: "Ieder stel heeft recht op een issue waar je niet uitkomt, en bij jullie is het dat".
Ik moet eerlijk zeggen dat het me dan nog steeds wel moeite kost. En dat ik nog steeds wel een kater heb van zo'n mislukt paasweekend. Maar over het grotere geheel bezien heeft ze gewoon gelijk. F. en ik gaan elkaar niet begrijpen daar waar het weggaan versus thuisblijven betreft. F. gaat gewoon graag weg, met mij. Ik blijf gewoon graag thuis, met hem. Beide dingen hebben niets te maken met afkeuring van het één, verwijt naar de ander, verveeldheid in het algemeen. Het betreft enkel een persoonlijke voorkeur. Maar omdat het zo vreselijk moeilijk is de behoefte van de ander te begrijpen, laat staan toe te juichen, in het geval dat het jouw behoefte gewoon niet is, gaan we er gewoon niet uitkomen.
Het komt in feite neer op acceptatie. En zeggen wat je eigenlijk het liefst zelf wilt. In plaats van verzinnen wat de ander dan misschien wel zal bedoelen als hij niet zegt wat hij meent maar wel wilt wat hij het liefst zou doen. Of zo.
Ik moet eerlijk zeggen dat het me dan nog steeds wel moeite kost. En dat ik nog steeds wel een kater heb van zo'n mislukt paasweekend. Maar over het grotere geheel bezien heeft ze gewoon gelijk. F. en ik gaan elkaar niet begrijpen daar waar het weggaan versus thuisblijven betreft. F. gaat gewoon graag weg, met mij. Ik blijf gewoon graag thuis, met hem. Beide dingen hebben niets te maken met afkeuring van het één, verwijt naar de ander, verveeldheid in het algemeen. Het betreft enkel een persoonlijke voorkeur. Maar omdat het zo vreselijk moeilijk is de behoefte van de ander te begrijpen, laat staan toe te juichen, in het geval dat het jouw behoefte gewoon niet is, gaan we er gewoon niet uitkomen.
Het komt in feite neer op acceptatie. En zeggen wat je eigenlijk het liefst zelf wilt. In plaats van verzinnen wat de ander dan misschien wel zal bedoelen als hij niet zegt wat hij meent maar wel wilt wat hij het liefst zou doen. Of zo.
donderdag 13 april 2006
K's maatschappij
Net op het moment dat ik de kindertjes op het schoolplein afzette, stapte er een horde bejaarden van de pleziervaart af, tegenover het schoolplein de kade op. "Jemig", hoorde ik in het plat Rotterdams: "ik zie alleen maar witte koppies".
"Nee", bemoeide ik me er tegen aan: "daar staat een negertje en daar ziet u nog een halfbloedje, daar bij de zandbak".
De heer op leeftijd keek me aan en glimlachtte: "Bij ons is het net andersom mevrouwtje, daar moet je de witte koppies aanwijzen".
"Nee", bemoeide ik me er tegen aan: "daar staat een negertje en daar ziet u nog een halfbloedje, daar bij de zandbak".
De heer op leeftijd keek me aan en glimlachtte: "Bij ons is het net andersom mevrouwtje, daar moet je de witte koppies aanwijzen".
dinsdag 11 april 2006
K's pijn
Het was een aardige dokter en zeker ook een lieve zuster. De visjes die ze op het plafond hadden geschilderd vond ik erg slim. Het zoeken van Nemo leidde even af van de bedrijvigheid rondom haar kinnetje. En V. was zo flink. Alleen tijdens de prik van de verdoving moest ze heel hard huilen. Ik denk dat ik harder in haar hand kneep dan zij in de mijne.
Voorover van het fietsje gevallen. Bij de naschoolse opvang. Drie hechtingen in het mooie gave rose kinnetje van mijn meisje. Getekend voor het leven. Bruut vind ik het.
Voorover van het fietsje gevallen. Bij de naschoolse opvang. Drie hechtingen in het mooie gave rose kinnetje van mijn meisje. Getekend voor het leven. Bruut vind ik het.
zaterdag 8 april 2006
K's poging
Het was een leuke poging. Ik moet helaas concluderen dat hij mislukt is. We proberen het over een half jaartje nog een keer.
Gewoon even geld halen, langs de bakker en op de weg terug een zakje hondenbrokken halen bij de supermarkt. Omdat het niet mogelijk is weg te komen zonder kind 1, en je het met goed fatsoen niet kan maken kind 2 dan achter te laten, vertrokken we gevieren. De naderende grijze wolken deden V. besluiten haar paraplu mee te nemen. Een grenzeloos optimisme van F. deed ons besluiten de kinderwagen niet mee te nemen.
Het begin ging echt goed. V. voorop met de paraplu, E. handje handje tussen ons in. Een bijzonder harmonieus gezinnetje op weg naar de dorpsstraat. Halverwege de heenweg begonnen de eerste barsten te ontstaan. De wind was wat aan de fikse kant, dus V. stond haar paraplu af maar kreeg direct spijt toen E. met de paraplu aan de haal ging. Na het nodige geduw, getrek en gekrijs greep F. V. in haar kraag en maakte met haar rechtsomkeerts. Ik vervolgde mijn weg met E. die subiet niet meer wou lopen. Het was kiezen of delen, 11 kilo op je arm of oorverdovend gekrijs aan je been. Kom op, denk je dan, je bent een consequente moeder of je bent het niet. Ik was het niet. We waren nog niet eens bij de pinautomaat.
Bij de bakker kwamen F. en V. ons weer vergezellen, ze hadden het uitgepraat. F. had de paraplu in de mouw van zijn jas en V. gaf haar zus een kus. Gewapend met gratis gescoorde krentenbol op naar de supermarkt. Het liep als een zonnetje, hondenbrokken ingeladen en de laatste etappe kon beginnen.
Maar ja, als je zus op de schouders van papa mag zitten wil jij dat natuurlijk ook. Dan is getild worden door je moeder, die ook al 3 broden en een zak hondenbrokken probeert te vervoeren, niet genoeg. Dan moet je hard huilen en loswrikken en bijna op de grond vallen en nog harder huilen.
Gelukkig hadden we de paraplu niet voor niks meegenomen. Halverwege de terugweg was daar dan toch de regenbui. Het leken net kleine hagelkorrels.
Gewoon even geld halen, langs de bakker en op de weg terug een zakje hondenbrokken halen bij de supermarkt. Omdat het niet mogelijk is weg te komen zonder kind 1, en je het met goed fatsoen niet kan maken kind 2 dan achter te laten, vertrokken we gevieren. De naderende grijze wolken deden V. besluiten haar paraplu mee te nemen. Een grenzeloos optimisme van F. deed ons besluiten de kinderwagen niet mee te nemen.
Het begin ging echt goed. V. voorop met de paraplu, E. handje handje tussen ons in. Een bijzonder harmonieus gezinnetje op weg naar de dorpsstraat. Halverwege de heenweg begonnen de eerste barsten te ontstaan. De wind was wat aan de fikse kant, dus V. stond haar paraplu af maar kreeg direct spijt toen E. met de paraplu aan de haal ging. Na het nodige geduw, getrek en gekrijs greep F. V. in haar kraag en maakte met haar rechtsomkeerts. Ik vervolgde mijn weg met E. die subiet niet meer wou lopen. Het was kiezen of delen, 11 kilo op je arm of oorverdovend gekrijs aan je been. Kom op, denk je dan, je bent een consequente moeder of je bent het niet. Ik was het niet. We waren nog niet eens bij de pinautomaat.
Bij de bakker kwamen F. en V. ons weer vergezellen, ze hadden het uitgepraat. F. had de paraplu in de mouw van zijn jas en V. gaf haar zus een kus. Gewapend met gratis gescoorde krentenbol op naar de supermarkt. Het liep als een zonnetje, hondenbrokken ingeladen en de laatste etappe kon beginnen.
Maar ja, als je zus op de schouders van papa mag zitten wil jij dat natuurlijk ook. Dan is getild worden door je moeder, die ook al 3 broden en een zak hondenbrokken probeert te vervoeren, niet genoeg. Dan moet je hard huilen en loswrikken en bijna op de grond vallen en nog harder huilen.
Gelukkig hadden we de paraplu niet voor niks meegenomen. Halverwege de terugweg was daar dan toch de regenbui. Het leken net kleine hagelkorrels.
vrijdag 7 april 2006
K's stand van zaken
Ik lig nog niet helemaal op schema maar met voornemen 1 gaat het in zijn geheel niet onaardig.
Van de week werd ik uitgenodigd door een collegamoeder, voor een workshop stempelen op zaterdagavond.
Helaas heb ik wat anders.
Van de week werd ik uitgenodigd door een collegamoeder, voor een workshop stempelen op zaterdagavond.
Helaas heb ik wat anders.
donderdag 6 april 2006
K's rrr
Die voorvaderen van ons hadden het zo slecht nog niet verzonnen. Drie R'en in het leven geroepen, de rest hangen we eraan op en gaan met die banaan. Helemaal ok.
Ik bedoel, hoe druk ons bestaan ook is volgens mij gedijen we nog altijd het best bij Rust, Reinheid en Regelmaat. Ik wel in ieder geval.
De afgelopen periode was meer een ABC'tje. Een continue 'Afstemmen-Bijschakelen-Chaos' cyclus. Helemaal niet altijd onaardig maar wel erg vermoeiend. En een vermoeiende tijd in een druk bestaan uit zich in mijn geval uiteindelijk in prikkelig onaangenaam onverdraagzaam gedrag. En aangezien ik dit gedrag met name tentoonspreid in een huiselijke omgeving wordt de sfeer daar niet perse beter van. Net toen ik dacht, 'wat is het hier toch altijd een ongeorganiseerde chagarijnige bende', keerde mijn grote vriend Regelmaat terug in ons leven.
Ik haal op maandagochtend vers brood in plaats van op dinsdagochtend. Ik weet dat ik om kwart voor vijf weg moet van mijn werk om beide kinderen voor sluitingstijd bij de opvang weg te kunnen plukken. Op maandag en dinsdag wordt het diner bepaald door de factor gemak. Op donderdag en zondag mag het kookboek erbij. Brood wordt gesmeerd voordat ik V. uit bed haal, dan kan zij alvast eten terwijl ik E. aankleed. De kinderen gaan op dinsdagavond en zaterdagochtend in bad. En Jonas is op dinsdag en vrijdag om 6 uur 's ochtends aan de beurt. Jonas blijkt ook een grote Regelmaatfreak: dinsdag en vrijdagochtend staat hij op uit zijn mand als ik de trap af kom, de rest van de week doet hij nog niet eens 1 oog open als ik beneden kom. Heerlijk. Ik wentel me gelukzalig om in de Regelmaat.
Vanzelf dat daar ook de Rust verschijnt. Ieder gezinslid weet waar hij aan toe is. Moeder is niet meer geirriteerd van dat onvoorspelbare gedoe. Tijdens de drukte van ons tweeverdieners met twee onzelfstandige kinderen is er gewoon Rust. Rust is goed. Rust is fijn.
Alleen die Reinheid...
Dat zit zo, wij hebben een huishouden met 1 hond en 2 katten die achthonderdmiljoen haren verliezen op een dag. Dan hebben wij 2 kinderen zonder benul van modderschoenen, zandbroeken, stenen horen niet in huis en takken al helemaal niet. En eerlijk is eerlijk, F. geeft helemaal niets om Reinheid.
Ik zou hem wel graag erbij willen, de Reinheid. Ik word namelijk wel kriegel van vies, nat, modder, haren, stof. Maar als er Regelmaat en Rust is kan ik ermee leven. Dan ga ik niet in mijn eentje de smerigheid van 6 individuen opheffen. Reinheid is voor later.
Ik bedoel, hoe druk ons bestaan ook is volgens mij gedijen we nog altijd het best bij Rust, Reinheid en Regelmaat. Ik wel in ieder geval.
De afgelopen periode was meer een ABC'tje. Een continue 'Afstemmen-Bijschakelen-Chaos' cyclus. Helemaal niet altijd onaardig maar wel erg vermoeiend. En een vermoeiende tijd in een druk bestaan uit zich in mijn geval uiteindelijk in prikkelig onaangenaam onverdraagzaam gedrag. En aangezien ik dit gedrag met name tentoonspreid in een huiselijke omgeving wordt de sfeer daar niet perse beter van. Net toen ik dacht, 'wat is het hier toch altijd een ongeorganiseerde chagarijnige bende', keerde mijn grote vriend Regelmaat terug in ons leven.
Ik haal op maandagochtend vers brood in plaats van op dinsdagochtend. Ik weet dat ik om kwart voor vijf weg moet van mijn werk om beide kinderen voor sluitingstijd bij de opvang weg te kunnen plukken. Op maandag en dinsdag wordt het diner bepaald door de factor gemak. Op donderdag en zondag mag het kookboek erbij. Brood wordt gesmeerd voordat ik V. uit bed haal, dan kan zij alvast eten terwijl ik E. aankleed. De kinderen gaan op dinsdagavond en zaterdagochtend in bad. En Jonas is op dinsdag en vrijdag om 6 uur 's ochtends aan de beurt. Jonas blijkt ook een grote Regelmaatfreak: dinsdag en vrijdagochtend staat hij op uit zijn mand als ik de trap af kom, de rest van de week doet hij nog niet eens 1 oog open als ik beneden kom. Heerlijk. Ik wentel me gelukzalig om in de Regelmaat.
Vanzelf dat daar ook de Rust verschijnt. Ieder gezinslid weet waar hij aan toe is. Moeder is niet meer geirriteerd van dat onvoorspelbare gedoe. Tijdens de drukte van ons tweeverdieners met twee onzelfstandige kinderen is er gewoon Rust. Rust is goed. Rust is fijn.
Alleen die Reinheid...
Dat zit zo, wij hebben een huishouden met 1 hond en 2 katten die achthonderdmiljoen haren verliezen op een dag. Dan hebben wij 2 kinderen zonder benul van modderschoenen, zandbroeken, stenen horen niet in huis en takken al helemaal niet. En eerlijk is eerlijk, F. geeft helemaal niets om Reinheid.
Ik zou hem wel graag erbij willen, de Reinheid. Ik word namelijk wel kriegel van vies, nat, modder, haren, stof. Maar als er Regelmaat en Rust is kan ik ermee leven. Dan ga ik niet in mijn eentje de smerigheid van 6 individuen opheffen. Reinheid is voor later.
zondag 2 april 2006
K's man met 2 dochters
Soms heb ik echt met hem te doen. Het is zo'n enorm vrouwenhuishouden hier.
Stel je voor, je bent heftig op stap bent geweest en om een uurtje of 6 je bed in gedoken. Op zolder, zodat je lekker kan uitslapen zonder onderbrekingen door ontwakende vrouwen. Tegen een uurtje of 9 komt je oudste dochter helemaal speciaal voor jou naar zolder om zichzelf te showen: "Kijk papa, hoe mooi ik er vandaag uitzie."
Wanneer je in de loop van de middag beneden komt in je badjas met je haar overhoop is er wel enig enthousiasme, eindelijk iemand om mee te legoën, maar ook commentaar van je jongste dochter: "Papa doesjen? Ja?, papa jij doesjen!"
En als je dan, fris gewassen en geschoren op de bank zit voor een lekker potje zondagavondvoetbal beginnen de dochters recht voor de tv 'taartje eten' te spelen.
Hoe veel kan een man hebben?
Stel je voor, je bent heftig op stap bent geweest en om een uurtje of 6 je bed in gedoken. Op zolder, zodat je lekker kan uitslapen zonder onderbrekingen door ontwakende vrouwen. Tegen een uurtje of 9 komt je oudste dochter helemaal speciaal voor jou naar zolder om zichzelf te showen: "Kijk papa, hoe mooi ik er vandaag uitzie."
Wanneer je in de loop van de middag beneden komt in je badjas met je haar overhoop is er wel enig enthousiasme, eindelijk iemand om mee te legoën, maar ook commentaar van je jongste dochter: "Papa doesjen? Ja?, papa jij doesjen!"
En als je dan, fris gewassen en geschoren op de bank zit voor een lekker potje zondagavondvoetbal beginnen de dochters recht voor de tv 'taartje eten' te spelen.
Hoe veel kan een man hebben?
zondag 26 maart 2006
K's kriebel
Ik wil geen slapende honden wakker maken, maar op nummer 9 overheerste vandaag de voorjaarsschoonmaak lente-opruimwoedekriebels.
Terwijl ik de vetrandjes achter het fornuis wegkrab, onder de bank stofzuig, de tuin schoffel en de hondenmand haarvrij pluk doet E. de beestjes in bad. De beestjes die onder de omgewoelde aarde vandaan kwamen. Recht uit hun winterslaap, zo in bad.
zaterdag 25 maart 2006
K's geheugen
Dementie tijdens en vlak na je zwangerschap is tot daar aan toe. Tot en met de ontzwangertijd accepteer je dat je lichtvoetig de trap op huppelt om vervolgens boven geen idee te hebben wat je daar in hemelsnaam ging doen. Dat je 4 maanden na je bevalling nog steeds direct na het openen van My documents een complete black out hebt over wat je van plan was te typen is geen drama. Het dient allemaal het hogere doel van de voortplanting. Maar dat ik 21 maanden na de laatste perswee nog steeds radeloos om me heen kijk als ik bij de slager sta nadat ik daar zeer doelbewust heen ben gefietst vind ik niet ok.
Ik begin me zorgen te maken, het komt gewoon niet goed. Vroeger deed ik boodschappen zonder boodschappenlijstje, tegenwoordig vergeet ik zelfs mijn lijstje mee te nemen. De echte belangrijke dingen, zoals kind ophalen bij het kinderdagverblijf, dinsdag is de dag van de naschoolse opvang, de afspraak bij het consultatiebureau, die gaan wel goed. Het lijkt wel of mijn hoofd met al die zaken vol is. Alles wat ik er vroeger makkelijk bij onthield kan niet meer. Mijn bureau en pc op mijn werk zitten onder de gele post-it, de rose zijn voor echte belangrijke dingen, de takenlijst in outlook is inmens, zelfs dingen die ik aan de telefoon beloof vandaag te doen moeten in de takenlijst, anders geen garantie, acties die besproken moeten worden met collega's gaan in excel. Ik ben de hele dag mijn tekortschietende korte termijn geheugen aan het faciliteren.
Er klagen meer vrouwen. Vriendin I. vertelde dat zij door haar dochter 'mama o ja' genoemd wordt, omdat dat haar meest gegeven antwoord op een dag is.
'Mama, we zouden toch naar de geitjes gaan?'
'O, ja'.
'Mama, we gingen toch bananen kopen?'
'O, ja'.
En dat terwijl zwangerschapsdementie gewoon niet bestaat. Er is nog nooit een wetenschapper geweest die deze vorm van geheugenverlies als medisch bewezen heeft verklaard. Het schijnt zelfs zo te zijn dat de geestelijke capaciteiten van de vrouw toenemen tijdens de zwangerschap: 'hoe lastiger de moeder het heeft, des te beter gaan de hersenen werken'. Volgens onderzoekers neemt gedurende de zwangerschap het leervermogen sterk toe en verbetert het geheugen merkbaar.
Nu maak ik me pas echt zorgen.
Ik begin me zorgen te maken, het komt gewoon niet goed. Vroeger deed ik boodschappen zonder boodschappenlijstje, tegenwoordig vergeet ik zelfs mijn lijstje mee te nemen. De echte belangrijke dingen, zoals kind ophalen bij het kinderdagverblijf, dinsdag is de dag van de naschoolse opvang, de afspraak bij het consultatiebureau, die gaan wel goed. Het lijkt wel of mijn hoofd met al die zaken vol is. Alles wat ik er vroeger makkelijk bij onthield kan niet meer. Mijn bureau en pc op mijn werk zitten onder de gele post-it, de rose zijn voor echte belangrijke dingen, de takenlijst in outlook is inmens, zelfs dingen die ik aan de telefoon beloof vandaag te doen moeten in de takenlijst, anders geen garantie, acties die besproken moeten worden met collega's gaan in excel. Ik ben de hele dag mijn tekortschietende korte termijn geheugen aan het faciliteren.
Er klagen meer vrouwen. Vriendin I. vertelde dat zij door haar dochter 'mama o ja' genoemd wordt, omdat dat haar meest gegeven antwoord op een dag is.
'Mama, we zouden toch naar de geitjes gaan?'
'O, ja'.
'Mama, we gingen toch bananen kopen?'
'O, ja'.
En dat terwijl zwangerschapsdementie gewoon niet bestaat. Er is nog nooit een wetenschapper geweest die deze vorm van geheugenverlies als medisch bewezen heeft verklaard. Het schijnt zelfs zo te zijn dat de geestelijke capaciteiten van de vrouw toenemen tijdens de zwangerschap: 'hoe lastiger de moeder het heeft, des te beter gaan de hersenen werken'. Volgens onderzoekers neemt gedurende de zwangerschap het leervermogen sterk toe en verbetert het geheugen merkbaar.
Nu maak ik me pas echt zorgen.
Abonneren op:
Posts (Atom)